Ezels

Soms word ik heel moe van de krant. Van alle negatieve berichten. Dat ik bijvoorbeeld nooit meer met de Fyra naar Brussel kan, dat ik straks ruim een kilometer moet lopen om mijn brief te kunnen posten, dat ik wel lid ben van de ANWB, maar dat er in de toekomst geen praatpalen meer zijn, dat ik nooit meer naar het Tropenmuseum in Amsterdam kan, omdat het gesloten wordt en dat ik op aandringen van de ‘Taskforce zout’ jarenlang zoutarm heb gegeten, terwijl uit nader onderzoek blijkt dat dat volstrekt zinloos is.

En dan is het een verademing om te lezen dat de Open Universiteit een hoogleraar heeft benoemd op de leerstoel ‘Anthrozoölogie’. De kersverse professor, mevrouw Marie-José Enders-Slegers (van de Stichting Aaizoo) gaat onderzoek doen naar ‘de bijdrage van dieren aan welzijn en zorg van mensen’. Dat gaat véél verder, dan dat het fijn is om een huisdier te hebben. En dat je bloeddruk daalt als je maar vaak genoeg je huisdier aait in de juiste richting (dus nooit TEGEN de haren in).

Er ging een wereld voor me open. Het is dat ik morgen een week naar een hutje in Sauerland ga om me samen met mijn hond zinvol tot de natuur te verhouden, maar als ik het geweten had, had ik echt – zeker weten – keihard gekozen voor een cursus ‘Natural Horsemanship’, een paard gerichte manier om met paarden om te gaan. Daar had ik kunnen ervaren “hoe verschillende theoretische modellen door de paarden omgezet worden in praktisch bruikbare interacties”. Speciaal bestemd voor mensen, die echt op zoek zijn naar de kern van wie ze eigenlijk zouden willen zijn en die bijvoorbeeld niet kunnen verkroppen, dat er straks geen praatpalen meer zijn.

Of, wat ook een hele leuke optie is: de Hondenspiegel. Veel goedkoper dan bijvoorbeeld het Dolfijneninteractieprogramma, maar toch heel waardevol. Je leert jezelf kennen aan de hand van een hond. Je mag je eigen hond meenemen, maar je mag ook gebruik maken van de hond van de mevrouw van de Hondenspiegel. En dan laat die hond je haarfijn zien, dat het ook geen wonder is, dat je hond niet naar je wil luisteren. Want wanneer luisterde je voor het laatst echt naar jezelf?

Het was best een beetje gek, maar ik had meteen een enorme click met de ‘Asinotherapie’, dat is therapie met ezels voor mensen met een hulpvraag. Ik had er nog nooit van gehoord.

Maar toen ik op de site van ‘Ezelstal Hans en Grietje’ de foto had gezien van Jonneke, die heerlijk languit ligt te ontspannen op de rug van ezel Lisa, wist ik dat ik er niet meer omheen kon. Ineens wist ik dat ik mijn huisspinnen achter me moest laten als voertuig voor persoonlijke verandering. Natuurlijk, ik was een heel eind gekomen met mijn spinnen. Ik was ze gaan beschouwen als vrienden, ik had gezien hoe ze altijd precies op plekken gingen zitten, die voor mij betekenis hebben. Maar ik had met hen het stapje naar ‘endless freedom’ uiteindelijk toch niet kunnen zetten.

Maar nu was er de ‘Asinotherapie’. Nu zit ik niet zo gauw verlegen om een hulpvraag, maar ik wil bij zo’n ezel toch wel met een beetje behoorlijk doorwrochte hulpvraag aankomen. Ik bedoel iedereen zit met het besef van sterfelijkheid opgezadeld en iedereen zit met de vraag hoe je daarmee kunt leven. Wordt een ezel blij van zo’n vraag? Ik denk het niet. Of zit ik nu weer gewoon voor zo’n ezel te denken? Heb ik misschien onvoldoende vertrouwen in ezels, omdat ik er met spinnen ook niet uitgekomen ben? Ja! Misschien is dat mijn hulpvraag wel.