nog even en de inwoners van nieuwegein bestormen de stembureaus,
er is weer gelegenheid een ruk aan het bestuurlijk roer te geven
en die kans laat men niet liggen.
het kan hier nog mooier, klimaatvriendelijker
met voldoende betaalbare huizen (echt waar) en goede voorzieningen.
we horen over slijtage van de stad, behoefte aan toiletten,
het park met/zonder evenemententerrein, afval,
criminaliteit en zelfs iets over ‘iets’ voor jongeren.
links, midden, rechts en lokaal strijden om de gunst.
het wordt vast mooi met een buitenwereld
die steeds meer het stempel drukt,
de overheid die steeds meer afwentelt,
en een snel toenemend aantal inwoners.

ik wens een drukte van belang en vooral een werkbaar resultaat

de hoopvolle stad

er staan portretten op de borden
die de passanten op de weg
lijken te seinen: ‘zeg,
het kan hier dankzij mij best beter worden’

de lieden op de lange lijst,
zij vragen ruimte voor hun plan zodat
het aanzien van de stenen stad
nog hoger dan de hoogste hoge toren rijst

de stemming zit er in, zo’n dag
de kleren zijn gestreken,
de haren en de nagels net
de lieden achter het portret
tonen verwachtingsvol hun lach

en na de hoop en na de strijd
als na die dag de stemmen zijn geteld
verdunt weer menig speerpunt
uit het recent verkiesgeweld
tot wat aan ruimte rest in de realiteit

toch is er hoop, in ’t huis van glas,
het huis –straks- van de frisse raad
getuigt –straks- daad na daad
dat ‘t anders wordt dan ’t eerder was

Over Ton de Gruijter
Met zijn poëzie werpt Ton de Gruijter (1953) een nieuw licht op actualiteiten. Hij legt wat er gebeurt in de stad vast in mooie beelden en rake bewoordingen.

Hij schreef jarenlang stadsgedichten op De Digitale Stad Nieuwegein en publiceerde de bundel Groeten uit Nieuwegein. In 2017 ontving Ton de Nieuwegein Award voor Kunst en Cultuur. Van 1 januari tot en met 31 december 2021 mocht Ton de Gruijter zich Stadsdichter noemen op initiatief van bibliotheek De tweede verdieping. Toenmalig burgemeester Frans Backhuijs benadrukte dat de dichter absoluut geen blad voor de mond moest nemen. En dat deed hij dan ook niet. Sinds enige tijd bericht Ton weer op De Digitale Stad Nieuwegein.

Naast Groeten uit Nieuwegein publiceerde Ton vijf andere bundels. Over zijn manier van schrijven: ‘Ik denk graag over verlangen, het verglijden van de tijd, veroudering, en de vragen rond conflicten en hoe het met de mens en de religie gaat. Ik probeer het zodanig uit te werken dat in de kortheid van een gedicht toch een beeld of een verhaal herkenbaar is. Ik vind het belangrijk iets te maken wat geen halffabricaat is, en het moet, voor zover mij dat lukt, taalkundig kloppen.’

‘Ik hou van rijm en ritme. Ik gebruik dus ook een schema, zoals een notenbalk bij muziek kan helpen. Taal is voor mij een gebied vol verborgen schatten. Schrijven helpt dit te ontginnen.’