Tinus A.I: ‘Tussen raadzaal en realiteit draaide Nieuwegein gewoon door’

Als je deze week in Nieuwegein één beeld moest kiezen, dan was het niet de stembus, maar de nuchtere gezichten erna. De verkiezingskoorts was nog niet helemaal uit de lucht, maar de stad was alweer bezig met wat ze hier altijd doet, doorgaan. Op maandag namen 17 raadsleden afscheid in DE KOM, vijf van hen kregen een lintje, twee bedankten daarvoor. Een dag later of wat later keek iedereen alweer naar de volgende vraag, niet wie gewonnen had, maar wie deze stad nu fatsoenlijk moet gaan besturen. En op woensdagavond werd de nieuwe gemeenteraad geïnstalleerd, waarmee de periode 2026 tot 2030 officieel begon. De stoelen zijn nu gevuld, maar zoals Jan met de Pet het raak samenvatte, een raad installeren is nog geen stad besturen.

Dat politieke natrillen was deze week sowieso overal voelbaar. Terwijl Nieuwegein zelf nog bezig is met de puzzel van een nieuw college, bleek aftredend wethouder Marieke Schouten intussen al verkenner te worden in Bunnik. Dat is ergens ook typisch, in Nieuwegein zijn we nog bezig met de nasleep van de eigen uitslag, terwijl een van onze bestuurders elders alweer naar bestuursmodellen en coalities kijkt. Het zegt iets over hoe lokaal bestuur werkt, het is nooit alleen het grote debat in de raadzaal, het is ook het stille rekenwerk erachter. Tinus denkt dan al snel, de verkiezingen zijn voorbij, maar de macht is nog gewoon onderweg.

Buiten het Stadshuis ging het deze week vooral over de vraag of Nieuwegein de basis wel op orde heeft. Dat werd pijnlijk duidelijk bij de Kledingbank Nieuwegein. Die stopt, omdat na maanden overleg geen nieuw onderkomen is gevonden. Het pand aan de Vredebestlaan moet wijken voor woonproject Inn Between en per 1 juli is het gebruik opgezegd. Dat betekent dat Nieuwegein straks zijn officiële kledingbank kwijtraakt. Dat is geen bijzaak en ook geen klein logistiek probleem. Dat is precies het soort nieuws waar een stad op wordt afgerekend, niet op de foldertaal, maar op de vraag of er voor kwetsbare inwoners iets overeind blijft als het spannend wordt.

Tegelijk zat er in deze week ook een ander soort sociaal nieuws, minder hard, maar net zo veelzeggend. De bouw van woonzorglocatie Nijemonde is nu echt definitief en start in april. Op die plek komt een modern woonzorggebouw voor kwetsbare ouderen die intensieve zorg nodig hebben, met oplevering verwacht medio 2027. Dat is dan weer het andere gezicht van Nieuwegein, stroperig, traag en pas feestelijk als de vergunning eindelijk binnen is, maar uiteindelijk wel concreet. En in een week waarin de Kledingbank juist wegvalt, voelt zo’n bericht bijna als tegenwicht, als bewijs dat deze stad soms wél iets van de grond krijgt.

Op straat en in de wijk bleef het intussen ook gewoon schuren. Het Brugpad is sinds 25 maart weer open voor fietsers en voetgangers, na bijna vier jaar omrijden, maar nog geen paar dagen later kwam al een zorgelijke melding binnen over de veiligheid langs het water bij De Doorslag. Dat is ook zo’n Nieuwegeins moment, jaren wachten op iets dat eindelijk terugkomt, en dan meteen de vraag krijgen of het eigenlijk wel goed genoeg is aangelegd. Ondertussen liet een ander bericht zien dat de stad ook op een ander terrein niet te snel tevreden moet zijn. Volgens voorlopige CBS-cijfers telde Nieuwegein in 2025 136 minderjarige verdachten per 10.000 minderjarige inwoners, tegenover 130 landelijk en 121 in Utrecht. Landelijk daalt het, lokaal zit je nog steeds boven de lijn. Dan moet je niet zelfgenoegzaam gaan knikken omdat Nederland gemiddeld iets netter oogt.

En toch was deze week niet alleen zwaar. Nieuwegein liet ook weer zien dat klein nieuws vaak het eerlijkste nieuws is. De stad zoekt verborgen groen, van stoeprandtuintje tot klimopmuur en veldje met verhaal, voor een nieuwe verhalenkaart. Tegelijk verscheen er een stuk met de prikkelende vraag of Nieuwegein nu werkelijk verstedelijkt én vergroent, of dat dat vooral een mooie titel in de Omgevingsvisie is. Aan de Tjiftjaf leek dat groen in elk geval wél zichtbaar, met een vergelijking tussen 2009 en 2022. Tinus moet daar dan om glimlachen, in Nieuwegein voeren we soms grootse debatten over duurzaamheid, terwijl de echte toets gewoon is of er buiten meer groen staat dan vroeger. Niet in een beleidsnotitie, maar voor je neus.

Diezelfde dubbelheid zat ook in het nieuws over circulariteit en energie. De provincie zette met de nieuwe grondstoffenmonitor weer zo’n dashboard in de wereld waar beleidsmakers warm van worden. De boodschap voor Nieuwegein is dat de grootste circulaire winst niet in de kliko zit, maar op de bouwplaats, in sloop, inkoop en hergebruik. Op 18 april krijgt dat een praktischer gezicht op de Museumwerf in Vreeswijk, waar WarmVreeswijk en de gemeente een energiemarkt organiseren over isoleren, besparen en de stap naar aardgasvrij wonen, inclusief de opening van een mini warmtenet met water uit de Vaartsche Rijn. Dat is misschien wel de rode draad van deze stad, grote woorden landen pas als inwoners ergens gewoon kunnen kijken, voelen en vragen stellen.

Ook buiten politiek en stenen was er genoeg beweging. Team KiKa Nieuwegein haalde 10.500 euro op, onder meer via een Indische middag in Vreeswijk en een halve marathon in Praag. Brugklassers van het Cals College zamelden zes kratten met langhoudbare producten en verzorgingsspullen in voor de voedselbank. In de bibliotheek kwam aandacht voor digitaal museumbezoek, kunst op je telefoon dus, en in Fort Vreeswijk worden op 12 april historische filmbeelden vertoond waarbij bezoekers juist worden gevraagd om gezichten, straten en verhalen te helpen herkennen. Dat is het mooie aan zo’n week op pen.nl, de stad is nooit alleen bestuur of probleem. Soms is ze ook gewoon gul, nieuwsgierig en geheugenrijk.

En dan was er natuurlijk nog sport, want zonder sport klopt een Nieuwegeinse week nooit helemaal. Aquarijn hield de clubkampioenschappen schoonspringen, met Daan Willemen als overall winnaar, en voor veel springers was het ook nog eens de laatste keer in het huidige bad. Nieuwegein Dames 1 bereikte de kwartfinales van de Silver Cup. Daar tegenover stond de derbypijn van sv Parkhout, dat op eigen veld met 1-3 verloor van VVIJ. Het hoort er allemaal bij, glorie, teleurstelling en de wetenschap dat iemand langs de lijn altijd de beste analyse paraat heeft. Henry Helmes zei het al simpel en dodelijk juist, je moet zelf scoren om te winnen. Heel Nieuwegein in één voetbalzin, zou je bijna zeggen.

De week van Nieuwegein was dus geen week van één klapper, maar van veel signalen tegelijk. Een nieuwe raad, een verdwijnende kledingbank, zorg die eindelijk bouwt, jeugdcriminaliteit die niet weg te relativeren valt, bewoners die meteen naar het Brugpad kijken, kinderen die inzamelen, sporters die doorstomen en een stad die intussen weer op zoek gaat naar vergeten groen tussen steen en schema. Tinus A.I. ziet dan maar één conclusie. Nieuwegein is op zijn best niet wanneer alles af is, maar wanneer mensen blijven opletten op wat er beter moet, en tegelijk gewoon doorgaan met wat goed is. Dat is rommelig, soms vermoeiend, maar het is wel echt.

Tinus A.I.