Tandarts

Ik poets belachelijk vaak en bijzonder hardhandig mijn tanden. Tot bloedens toe borstel ik mijn tandvlees, schraap ik mijn tong en schrob ik mijn kiezen. Sterker nog: als ik op een onbewoond eiland zou belanden, en ik mocht één ding meenemen, dan zou dat Paradontax tandpasta zijn. De groene.
Ik heb mijn hele leven slechts bij één tandarts in de tandartsstoel gelegen. Ik ben trouw en een beetje eenkennig. Mijn verhuizing naar Utrecht van twee jaar geleden was dan ook geen reden tot het verkennen van tandartspraktijken. Mijn Nieuwegeinse tandarts is van de zwijgzame soort. Snel, vakkundig, vriendelijk maar niet iemand die wil weten wat ik studeer of hoe het met mijn ouders is. Prima. Persoonlijk zit ik daar ook niet op te wachten. De kapster die ik één keer in het jaar bezoek, maakt het ongemak dat zo’n gesprek met zich meebrengt altijd weer pijnlijk duidelijk.Toch blijft het spannend. ’s Ochtends extra vroeg opstaan om extra goed je tanden te poetsen. Het ontbijt laten staan. Het lezen van de afgekloven Donald Duck in de wachtkamer, waar een jongetje met klamme handjes mij angstig aanstaart. De deur die openzwaait op het moment dat je het niet verwacht. Het helwitte schort van de tandarts dat je doet vermoeden dat hij deze zojuist verwisseld heeft na een ietwat enthousiaste wortelkanaalbehandeling.De stoel, die zachtjes naar achteren kantelt. Het felle witte licht boven je. Je mond onnatuurlijk ver openen. Je pupillen die automatisch mee verwijden. De gigantische tandartsenhand die rond woelt in je mond. Langs mijn tanden, mijn kiezen. Ik sluit mijn ogen. Voel iets scherps. De irrationele angst dat hij opeens mijn tong uitrukt. De minder irrationele angst dat iemand dat ooit bij hem heeft gedaan, waardoor hij niet meer praten kan. Ik mag mijn mond sluiten, proef het ijzer van mijn eigen bloed. Een gezellig fonteintje naast mij begint te pruttelen. Een verfrissend glaasje water en een lach van de assistente.Geen gaatjes. Ik straal mijn tandarts tegemoet. "Maar ik poets dan ook heel braaf." Waarop mijn lieve trouwe Nieuwegeinse tandarts zegt: "daar zou ik niet om juichen, met zo’n scheve kaak."