De 9-jarige Omar uit Nieuwegein zit al jaren zonder passende schoolplek. Zijn situatie staat niet op zichzelf. Oudervereniging Balans stapt naar de rechter omdat de Staat volgens de vereniging te weinig doet voor kinderen die langdurig thuiszitten of geen volwaardig onderwijs krijgen. Voor de moeder van Omar voelt die stap als erkenning. “Eindelijk gebeurt er iets.”
Foto: AI – Omar op het schoolplein van Lucas Galecop
Omar is hoogbegaafd, leergierig en nieuwsgierig. Hij wil leren, maar het reguliere onderwijs bleek voor hem geen passende plek. Omar zat eerst op De Lucas Galecop in Nieuwegein. Daar liep hij vast, niet omdat hij niet wilde leren, maar omdat het onderwijs onvoldoende aansloot bij de manier waarop hij leert en zich ontwikkelt.
Onze redactie schreef in 2023 al over zijn situatie. Toen was Omar 7 jaar en zat hij ruim een jaar thuis. Inmiddels is hij 9 jaar en is een gewone onderwijsplek nog steeds niet gevonden.
Op dit moment krijgt Omar twee uur per week individueel onderwijs van een gespecialiseerde docent. Daarnaast bezoekt hij een tussenvoorziening voor thuiszitters. Dat helpt, maar het is geen volwaardig schoolleven. Zijn moeder Shivanni ziet vooral wat hij allemaal mist: klasgenoten, vriendschappen, schoolreisjes, samen lunchen, kinderfeestjes en de dagelijkse structuur van school.
“Wat ik vooral verdrietig vind, is alles wat Omar mist”, zegt Shivanni. “Gewoon het gevoel ergens bij te horen.”
De rechtszaak van Balans raakt daarmee direct aan zijn verhaal. De oudervereniging stelt dat Nederland een grote groep kinderen tekortdoet, doordat het onderwijssysteem onvoldoende ruimte biedt aan kinderen die anders leren, anders prikkels verwerken of meer maatwerk nodig hebben. Balans wil dat de overheid verantwoordelijkheid neemt en ervoor zorgt dat ieder kind daadwerkelijk toegang krijgt tot passend onderwijs.
Voor Shivanni is de kern helder. “Omar is niet het probleem. Hij wil leren. Hij heeft een enorme nieuwsgierigheid en ontwikkelbehoefte. Het probleem is dat er binnen het huidige systeem geen passende plek voor hem is.”
Omar houdt van onderwerpen waar veel leeftijdsgenoten niet dagelijks mee bezig zijn. De Titanic, talen, nationale vlaggen en wereldkennis fascineren hem. Juist die brede interesse maakt zichtbaar dat het niet gaat om een kind dat niet wil, maar om een kind dat niet past in het bestaande systeem.
Voor ouders betekent thuiszitten ondertussen een jarenlange strijd. Shivanni en haar man moeten voortdurend zelf de verbinding leggen tussen onderwijs, hulpverlening, gemeente, samenwerkingsverbanden en andere instanties. “Je bent niet alleen moeder of vader, maar ook casemanager, belangenbehartiger en degene die voortdurend moet uitleggen wat je kind nodig heeft.”
Daarbij beseft zij dat niet ieder gezin die strijd kan voeren. Wie geen netwerk, tijd of financiële ruimte heeft, staat snel op achterstand. Juist daarom vindt ze de stap naar de rechter belangrijk. Niet omdat die morgen alles oplost, maar omdat het probleem eindelijk op systeemniveau wordt neergelegd.
Staatssecretaris Judith Tielen van Onderwijs en Emancipatie heeft laten weten dat iedereen in Nederland naar de rechter mag stappen. Ook schrijft zij dat voor haar vooropstaat dat ieder kind recht heeft op goed onderwijs.
Voor Omar verandert er vandaag nog niets. Hij krijgt nog steeds veel te weinig onderwijs. Toch blijft zijn moeder hoopvol. “Omar is een ontzettend bijzonder kind met enorm veel potentie. Hij verdient, net als ieder ander kind, een plek waar hij mag leren, zich mag ontwikkelen en gewoon kind mag zijn. Daar zouden ouders niet jarenlang voor hoeven te vechten.”
Ontdek meer van De Digitale Stad Nieuwegein
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
