Jan met de Pet: ‘Bakhtali blijft maar doorgaan, wanneer is het een keer klaar?’

Sommige mensen kunnen verliezen. Anderen maken er een dagtaak van om dat vooral niet te doen.

Ik zat vanmorgen met mijn koffie te kijken naar weer zo’n bericht waarvan je denkt, nee toch, daar gaan we weer. En ja hoor, het is weer zover. Er ligt opnieuw een herzieningsverzoek bij de Raad voor de Journalistiek in de zaak rond Bakhtali en journalist Johan Nebbeling van De Molenkruier. Wie het spoor al een tijdje volgt, weet dat dit niet uit de lucht komt vallen. Er zit inmiddels een heel wagenpark aan oud zeer, procedures, klachten, aangiften en rechtszaken achter.

Nebbeling zelf windt er op LinkedIn geen doekjes om. Hij schrijft onder meer dat er sprake is van iemand die twee keer veroordeeld is wegens smaad, dat eigen aangiften tegen collega-raadsleden tot twee keer toe zijn geseponeerd wegens gebrek aan bewijs, en dat er na een klacht over verslaggeving ook al een afwijzing lag van de Raad voor de Journalistiek. Zijn conclusie is duidelijk, volgens hem gaat het om opnieuw een volstrekt kansloze poging.

Kijk, Jan met de Pet is geen jurist. Ik zit niet met een toga aan de keukentafel en ik heb ook geen secretaresse die allemaal mapjes voor me ordent. Maar zelfs voor een gewone Nieuwegeiner begint het inmiddels wel een patroon te worden. Als je keer op keer nul op het rekest krijgt, als klachten stranden, als aangiften worden geseponeerd en als ook een beroepsmatige route niets oplevert, dan komt toch ergens het moment dat je denkt, misschien ligt het probleem niet alleen bij de rest van de wereld.

En daar wringt het.

Want dit gaat allang niet meer alleen over een meningsverschil met een journalist of een medium. Dit begint steeds meer te lijken op een eindeloze strijd waarin energie, tijd en aandacht worden opgevreten door één persoon die maar blijft terugkomen met hetzelfde conflict. Je kunt dat vasthoudend noemen. Je kunt het principieel noemen. Maar je kunt ook gewoon zeggen wat veel mensen denken, het wordt vermoeiend.

Jan met de Pet krijgt er zo langzamerhand bijna een Thijs Zeeman-gevoel bij. Je weet wel, van die verhalen waarin iemand maar blijft doorduwen, terugkomt en het voor anderen tot een uitputtingsslag maakt. Zonder daar meteen een televisiezaak van te maken, kun je wel zeggen dat het er akelig veel trekjes van begint te krijgen.

Laat ik het netjes houden, want Jan met de Pet weet ook wel dat woorden ertoe doen. Dus ik zeg niet dat iemand een journalist stalkt in juridische zin. Dat is aan anderen. Maar dat het voor buitenstaanders onderhand de indruk wekt van iemand die het maar niet kan loslaten, ja, dat lijkt me niet moeilijk om vast te stellen.

Het vervelende is vooral dat dit soort slepende conflicten nooit in een vacuüm plaatsvinden. Lokale journalistiek draait niet op een onuitputtelijke geldkraan. Dat zijn geen marmeren paleizen vol advocaten, communicatiemedewerkers en crisisadviseurs. Daar zitten gewoon mensen hun werk te doen, vergaderingen volgen, dossiers uitpluizen, telefoontjes plegen en proberen een stad te bedienen met nieuws dat dichtbij is. Als die dan steeds opnieuw tijd kwijt zijn aan hetzelfde gevecht, dan gaat die tijd dus niet naar de dingen waar inwoners wél wat aan hebben.

Naar woningbouw bijvoorbeeld. Of verkeer. Of veiligheid. Of wat er in de raad nu eigenlijk besloten wordt. Dat is de echte schade van dit soort eindeloos doordreunen. Niet alleen de irritatie, maar vooral de afleiding.

Wat er ook onder ligt, gekrenkte trots, behoefte aan aandacht, onvermogen om een nederlaag te accepteren, het resultaat is hetzelfde. De publieke arena wordt een persoonlijke arena. En daar knapt niemand van op, behalve misschien de papierindustrie.

Het tragische is eigenlijk dat het inmiddels bijna niemand meer verbaast. Dat is nog het ergste. Als je naam valt, denken mensen niet meer als eerste aan een politiek idee of een bijdrage aan het debat, maar aan de volgende ruzie, de volgende klacht, de volgende procedure. Dan ben je als publiek figuur echt verkeerd afgebogen.

Jan met de Pet houdt best van een stevige discussie. Graag zelfs. Een raadslid, oud-raadslid of activist mag best boos zijn op de pers. Journalisten mogen ook kritisch zijn op politici. Dat hoort erbij. Maar er is een verschil tussen kritiek en een kruistocht. En er is ook een verschil tussen je recht halen en koste wat kost blijven terugkomen, ook als de deur al meerdere keren dicht is gedaan.

Misschien is dat wel de simpelste les van dit hele verhaal. Op een gegeven moment moet iemand zichzelf de vraag stellen, wat ben ik hier nou nog aan het winnen? Als het antwoord vooral bestaat uit meer papier, meer ergernis en meer tijdverlies voor iedereen, dan is het misschien gewoon tijd om te stoppen.

Jan zet zijn pet nog eens recht, neemt een slok koffie en denkt maar één ding.

Het houdt ook nooit op. Graaf maar lekker door!