Door het uitzonderlijke winterweer bleven enkele scholen in Jutphaas en omgeving dicht. Voor veel kinderen betekende dat geen schoolbanken, maar vroeg op pad, de verse sneeuw in.

Bij Fort Jutphaas ontstond vandaag al snel een spontaan buurtproject. Twee broers stonden samen met hun vader te bouwen aan een iglo, en gaandeweg sloten steeds meer buurtbewoners aan. Scheppen, aanduwen, bijwerken, iedereen had ineens een taak. Toch bleef het voor de jonge bouwmeesters duidelijk wie de baas was. „Maar het is wel onze iglo!” riep een jongen met rode wangen, terwijl hij zijn sneeuwblok alvast op z’n plek duwde.

Even verderop veranderde het terrein in een klein sleeparadijs. Ouders en kinderen hadden van alles meegenomen: houten sleeën, plastic glijplanken, en zelfs een exemplaar met stuur. In de sneeuw ontstonden twee nette hellingen waar de hele ochtend enthousiast vanaf werd gegleden. Voor de vorm werd een finishlijn in de sneeuw gespoten, maar het wedstrijdelement bleek overbodig. Hier ging het niet om winnen, maar om nóg een keer.

De sfeer was gemoedelijk en vol energie. Een muziekje op de achtergrond, bij De Fortwachter was er koek en zopie, en de sneeuw deed de rest. Toen de iglo uiteindelijk ‘af’ was, keek een vader tevreden naar het resultaat, maar het duurde niet lang voordat het alweer begon te kriebelen. „Laten we er nog eentje bouwen!” zei hij lachend.

En zo werd een gesloten schooldag in Jutphaas gewoon een openluchtfeest, met koude handen, warme chocolademelk en een buurt die ineens één grote speelplaats was.

Dank Liselotte Campman voor deze prachtige bijdrage!