Jan met de Pet zat vanmorgen op de bank met zijn telefoon in de hand, een kop koffie binnen handbereik, terwijl hij door zijn socials scrolde. Nog voor hij zijn tweede slok had genomen zag hij het alweer voorbij komen. De uitspraak van de Raad voor de Journalistiek over de klacht van Haseena Bakhtali van Stadspartij Nùwegein tegen weekblad De Molenkruier was nog maar net bekend, of de discussie barstte opnieuw los op internet.
“Ja hoor,” mompelde Jan terwijl hij zijn bril iets hoger op zijn neus schoof. “Daar gaan we weer.”
De Raad voor de Journalistiek verklaarde de klacht van Bakhtali ongegrond. Volgens de Raad was de berichtgeving van de krant voldoende zorgvuldig. Daarmee lijkt de klachtprocedure formeel afgesloten.
Maar wie dacht dat daarmee ook de discussie voorbij was, heeft de Nieuwegeinse socials nog niet bekeken.
Bakhtali liet al snel van zich horen op Facebook. Volgens haar zegt de uitspraak van de Raad niets over haar eerdere beschuldigingen. Die zouden volgens haar nog steeds overeind staan.
Jan scrolt verder en schudt zijn hoofd.
“Dat kan natuurlijk,” zegt hij. “Iedereen mag vinden wat hij wil. Maar als de rechter al heeft gezegd dat het smaad is, dan zou je denken dat het verhaal een keer klaar is.”
De Raad voor de Journalistiek is namelijk geen rechtbank. Het orgaan kijkt alleen of een journalist zijn werk zorgvuldig heeft gedaan. Het gaat dus niet over schuld of onschuld, maar over journalistieke regels.
In dit geval vond de Raad dat de krant binnen die regels is gebleven.
Terwijl Jan verder scrolt ziet hij dat de discussie onder het bericht steeds feller wordt. Voor- en tegenstanders vliegen elkaar in de haren alsof het een zaterdagmiddagwedstrijd op het voetbalveld is. Op een gegeven moment mengt ook een voormalig raadslid zich in de discussie. Die schrijft dat het misschien tijd wordt om e-mails die Bakhtali eerder aan collega-raadsleden heeft gestuurd openbaar te maken.
Jan fronst even zijn wenkbrauwen.
“Nou,” zegt hij zachtjes, “dat klinkt alsof er nog wel meer hoofdstukken in dit verhaal zitten.”
Hij legt zijn telefoon even neer.
“Het blijft toch bijzonder,” zegt hij. “Soms lijkt het alsof mensen blijven graven terwijl iedereen om hen heen al ziet waar dat eindigt.”
Jan pakt zijn telefoon weer op en kijkt nog één keer naar het scherm.
“Mijn vader zei altijd,” zegt hij, “als je in een kuil staat, is het eerste wat je moet doen stoppen met graven.”
Jan zet zijn kopje koffie neer en steekt zijn telefoon in zijn jaszak.
“Maar ja,” zegt hij terwijl hij naar buiten loopt,
“In Nieuwegein kijken we blijkbaar liever hoe diep die kuil nog kan worden.”
Ontdek meer van De Digitale Stad Nieuwegein
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
