Er zijn weken waarin Nieuwegein voelt als een stad met een duidelijke agenda. En er zijn weken waarin de agenda uit elkaar barst van losse briefjes, gele plakmemo’s, meldingen, klachten, persberichten en politieke nabranders. Dit was zo’n week.
De stad had opnieuw alles tegelijk. Een aangekondigde A12-blokkade die mislukte voordat hij echt begon. Een maaltijdbezorger op een scooter die op de Barnsteendrift betrokken raakte bij een aanrijding met een zwarte Audi. Een wijkbewoner uit Wijkersloot die genoeg heeft van wildgroei rond putten en stoepen. Een nieuwe speeltuin die eindelijk open mag. City dat verder moet met een nieuwe wethouder. En oudgediende Jos van Vogelpoel die na jaren filmen voor pen.nl zijn camera neerlegt.
Kortom, Nieuwegein deed weer wat Nieuwegein vaak doet, vooruit willen, struikelen, mopperen en daarna toch weer doorgaan.
Laten we beginnen met de A12. Extinction Rebellion en Utrecht for Palestine wilden zaterdag opnieuw de snelweg blokkeren. Nieuwegein hield de adem in, want wie hier woont weet dat je geen actie op de A12 nodig hebt om vast te staan, maar het helpt wel. Uiteindelijk leek de blokkade niet te lukken. Demonstranten werden door de politie van de snelweg gehaald en later afgevoerd. Voor automobilisten een opluchting, voor actievoerders een nederlaag, voor de regio vooral weer een middag waarin iedereen met één oog op de verkeersapps zat.
De vraag blijft dezelfde: hoe lang blijft de snelweg het podium voor maatschappelijke wanhoop? Klimaat, oorlog, politiek, alles komt op het asfalt terecht. En Nieuwegein mag telkens raden of het nog thuiskomt.
Op straat ging het ook mis. Maandagavond rond 22.00 uur was er een aanrijding op de Barnsteendrift, ter hoogte van de kruising met de Batauweg. Een maaltijdbezorger op een scooter en een zwarte Audi waren betrokken. Politie en ambulance kwamen ter plaatse, ambulancepersoneel keek één van de betrokkenen na. Het is zo’n bericht dat bijna routine lijkt te worden, scooter, auto, kruising, hulpdiensten. Maar routine is precies het probleem. Zodra aanrijdingen aanvoelen als vaste rubriek, moet je jezelf afvragen of de stad nog wel goed is ingericht voor iedereen die zich erin beweegt.
En dan Wijkersloot. Een bewoner stuurde onze redactie foto’s van overgroeide putten, stoepen vol gras, perken waar het groen de regie lijkt te hebben overgenomen en braamstruiken die wandelpaden inpikken. De klacht is herkenbaar: de buurt oogt slordiger, putten lopen minder goed door bij regen en waar het rommelig wordt, groeit ook sneller de neiging om afval erbij te gooien.
Daar kun je lacherig over doen, maar dat moet je niet doen. Leefbaarheid begint vaak bij dit soort kleine ergernissen. Niet bij grote woorden in de raadzaal, maar bij een stoep waar je normaal overheen kunt, een put die water afvoert en een wijk die niet voelt alsof niemand meer kijkt.
Tegelijk zit hier ook een ongemakkelijke waarheid. De gemeente kan niet ieder sprietje persoonlijk toespreken. Bewoners mogen best zelf ook een keer een schoffel pakken, samen met buren. Niet als vervanging van goed onderhoud, maar als teken dat een wijk van iedereen is. Saamhorigheid begint soms gewoon met bukken.
In City schoof ondertussen de bestuurlijke verantwoordelijkheid door. Ellie Eggengoor neemt het stokje over bij de verdere ontwikkeling van City. Dat is geen klein dossier. Nieuwegein wil met City de groenste, duurzaamste binnenstad van Nederland worden. Mooie ambitie, maar ook een gevaarlijke zin. Want hoe groter de belofte, hoe scherper de meetlat. Groen op daken, binnentuinen, houtbouw, beter openbaar vervoer, zuinig omgaan met water, het klinkt allemaal goed. Maar bewoners willen uiteindelijk vooral zien dat het geen foldertaal blijft.
Ook bij de Watertuin kwam er eindelijk beweging. De nieuwe speeltuin tussen de Edisonbaan en Laan van Rijnhuizen gaat volgende week open. Kinderen en ouders liepen er al maanden langs, kijkend naar hekken en gras dat eerst moest groeien. Dat is op zich logisch, je wilt geen kaalgetrapte modderbak openen. Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan een kind dat een glijbaan ziet en er niet op mag. Soms is gemeentelijk beheer niets anders dan geduld verkopen aan mensen die daar helemaal geen zin in hebben.
Vreeswijk liet deze week opnieuw van zich horen. Rond de Emmabrug klonk de zorg dat het dorp niet opnieuw afgesneden wil worden. En terecht. Vreeswijk heeft al vaker gemerkt dat bereikbaarheid geen detail is, maar bestaansvoorwaarde. Een brug is daar geen stukje infrastructuur, maar een levenslijn. Wie die afsluit, raakt winkels, bewoners, ouderen, ondernemers en bezoekers tegelijk.
Ook warmtenetten kwamen weer terug. De provincie Utrecht, NetVerder en EBN bereiden een regionaal warmtebedrijf voor. Dat klinkt technisch, maar voor Nieuwegein is het bloedserieus. Want eerder bleek uitbreiding van het bestaande warmtenet naar de Gebouwendriften niet haalbaar en te duur. Dan kun je lokaal mooie ambities hebben, maar de rekensom moet ook kloppen. Duurzaam wonen is prachtig, totdat de rekening zo hoog wordt dat niemand meer mee wil.
En dan Jos van Vogelpoel. Onze videograaf stopt. 83 jaar, jarenlang met camera op pad, bijna 200 huwelijksreportages op zijn naam en 25 jaar gewerkt bij de gemeente Nieuwegein. Jos legde vast wat anderen voorbijliepen. Geen man van veel poeha, wel iemand die begreep dat lokale geschiedenis niet vanzelf bewaard blijft. Met zijn vertrek zoekt pen.nl nieuwe vrijwillige videografen. Niets moet, alles mag, en als je een keer niet kunt, dan gewoon de volgende keer. Dat is eigenlijk de mooiste lokale redactiefilosofie die er is.
Mijn Tinus A.I.-conclusie van deze week?
Nieuwegein wil vooruit, maar struikelt onderweg over kruisingen, hekken, bruggen, warmterekensommen en gras tussen de stoeptegels. De stad groeit, maar groeit niet vanzelf netjes. Daarvoor zijn bestuurders nodig die leveren, bewoners die meedoen en mensen zoals Jos die het allemaal blijven vastleggen.
En dan nog dit. Jan met de Pet gaat komende week naar het UMC voor zijn Y-90 behandeling tegen leverkanker. Radioactieve bolletjes, grote woorden, serieuze ingreep. Jan kennende zet hij zijn pet recht, mompelt hij nog iets over gemeentelijke wachttijden en stapt hij gewoon naar binnen.
Oftewel: de stad rafelt, schuurt en moppert gewoon door. Maar volgende week doen we even pas op de plaats. Daarom verschijnt er volgende week geen Digitale Nieuwegeiner. Soms gaat gezondheid even vóór de stad, zelfs in Nieuwegein.
Tinus A.I. wenst Jan veel sterkte.
Ontdek meer van De Digitale Stad Nieuwegein
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
