Jan met de Pet had net zijn koffie neergezet, de pet een tikje scheef en de krant half open, toen er bij onze redactie een mail binnenkwam van een lezer uit Nieuwegein. Geen mail in de categorie, wat een fijne rubriek weer, ga vooral zo door. Nee, dit was er eentje met wat meer peper.
De lezer schreef dat hij de nieuwsbrief De Digitale Nieuwegeiner wekelijks leest, maar zich deze keer flink had gestoord aan Jan met de Pet. Flauw, gekleurd en deze keer zelfs “heel erg uit de bocht”, zo vatte hij zijn ergernis samen. Aanleiding was de vorige Jan, over het voorstel om in de raadzaal van het Stadshuis de Nederlandse vlag op te hangen. Jan keek daar toen nogal rechttoe rechtaan naar. Hang die vlag op, en ga daarna weer aan het werk.
Maar de lezer zei, ho even Jan, zo simpel is het niet. Want het verzoek kwam van Forum voor Democratie. En dan, zo schreef hij, is het voorstel niet zomaar neutraal. Daar kun je wat van vinden. Sterker nog, daar móét je misschien wel wat van vinden.
Dat maakt hem nog geen vreemde vogel. Eerder een betrokken Nieuwegeiner die even met de vleugels klappert omdat Jan volgens hem te laag over de sloot vloog.
En weet u, daar zit best iets in.
Want dat is precies het lastige met politiek. Een vlag is voor de één gewoon een vlag. Voor de ander is het een statement. Voor de één rood, wit en blauw. Voor de ander een politieke kapstok waar meteen van alles aan hangt. En in een gemeenteraad is zelfs een stuk stof soms genoeg voor een discussie waar je spontaan een commissieavond bij cadeau krijgt.
Jan snapt nog steeds de simpele gedachte. In Nederland hoeft de Nederlandse vlag niet meteen verdacht te zijn. In een raadzaal in Nieuwegein zou dat nationale symbool prima zichtbaar kunnen zijn. Daar wordt de stad niet minder inclusief van en de koffie in het stadshuis niet kouder.
Maar Jan snapt óók dat sommige inwoners argwanend worden zodra een partij met een uitgesproken profiel zo’n voorstel indient. Dan gaat het niet meer alleen over de vlag. Dan gaat het over de afzender. Over toon. Over timing. Over vertrouwen. Over de vraag of iets bedoeld is om te verbinden, of juist om een politiek punt te scoren.
En daar zat misschien de blinde vlek in Jans vorige stukje. Hij keek naar de vlag. De lezer keek naar wie de vlag aan de muur wilde hebben. Allebei zagen ze iets echts.
Dat is ook precies waarom lokale journalistiek niet alleen uit raadsagenda’s, persberichten en foto’s van lintjesknippen moet bestaan. Het gaat ook om gevoel. Om ergernis. Om die ene inwoner die thuis achter zijn scherm denkt, wacht eens even, dit klopt voor mij niet. Die reactie is geen overlast. Die reactie is zuurstof.
Laat wel één ding duidelijk zijn. Jan met de Pet is geen notulenboek van de gemeenteraad. Jan is geen stemwijzer, geen neutrale ambtenaar en al helemaal geen beleidsmedewerker met een mapje vol zorgvuldige formuleringen. Jan is een columnfiguur. Een mopperende Nieuwegeiner met koffie, een pet en een mening. Soms scherp. Soms te kort door de bocht. Soms raak. Soms net ernaast.
Wie volledige neutraliteit zoekt, komt meestal uit bij de handleiding van een cv-ketel. Niet bij Jan met de Pet.
Maar dat betekent niet dat kritiek dan maar terzijde kan worden geschoven. Integendeel. Een column mag schuren, maar lezers mogen terugschuren. Graag zelfs. Want als niemand meer reageert, wordt het pas echt stil in de stad. Dan schrijven we voor de muur, en zelfs die zegt in Nieuwegein waarschijnlijk nog dat de voeg scheef zit.
De vlagdiscussie zelf zegt ondertussen meer dan je op het eerste gezicht denkt. Nieuwegein heeft grote dossiers genoeg. Woningbouw. Veiligheid. Zorg. Verkeer. Leefbaarheid in de wijken. Daar liggen de onderwerpen waar inwoners dagelijks last van hebben of hoop uit putten. Toch kan een kleine discussie over een vlag ineens groter worden, omdat die raakt aan identiteit, vertrouwen en politieke achterdocht.
Daarom is zo’n mail van een lezer waardevol. Niet omdat Jan nu zijn pet aan de kapstok hangt. Dat zou zonde zijn, want dan blijft alleen de koffie over. Maar wel omdat het goed is om af en toe te horen dat een stukje anders landt dan bedoeld. Dat houdt de rubriek scherp. En eerlijk is eerlijk, Jan kan soms best een tik op zijn pet gebruiken.
Dus aan de lezer die reageerde, dank. Echt. Niet omdat Jan nu ineens alles anders ziet, maar omdat Nieuwegein geen stad moet worden waar iedereen alleen nog knikt naar zijn eigen gelijk.
De vlag mag best onderwerp van debat zijn. Jan mag daar best wat van vinden. En een lezer mag vervolgens best zeggen, Jan, je vliegt uit de bocht.
Zo blijft er tenminste nog wat leven in de mailbox.
En nu, zegt Jan, eerst koffie. Zonder vlaggetje. Voor deze keer.
Ontdek meer van De Digitale Stad Nieuwegein
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
