Zaterdagmiddag. Het Stadshuis van Nieuwegein gonst. Partijtenten, roll-ups, flyers, pennen, glimlachende kandidaten. De verkiezingsmarkt is in volle gang. En daar loopt hij. Jan met de Pet. Geen koffie aan de keukentafel vandaag, maar tussen de stands, handen op de rug, bril op, blik scherp.
In zijn jaszak zit de gemeentelijke aanslag.
942 euro.
Jan is niet gekomen voor een goodiebag. Hij is gekomen met een simpele vraag.
“Wie van jullie gaat dit terugdraaien?”
Bij de eerste tafel krijgt hij een verhaal over investeringen in leefbaarheid. Bij de tweede hoort hij over noodzakelijke voorzieningen. Bij de derde gaat het over verantwoordelijkheid en realisme.
Jan knikt. Hij hoort het allemaal. Maar hij rekent ook.
Vier jaar geleden betaalde een gemiddeld koopgezin hier 21 procent minder. De ozb ging van 247 naar 312 euro. De afvalstoffenheffing van 344 naar 427 euro. De rioolheffing tikte ook omhoog. Ondertussen steeg de totale gemeentelijke belastingopbrengst van ongeveer 42 miljoen naar bijna 57 miljoen euro. Dat is 29 procent meer.
“En mijn salaris is geen 29 procent gestegen,” zegt Jan droog.
Een kandidaat wijst hem erop dat Nieuwegein relatief laag zit vergeleken met andere gemeenten. Dat er dus nog ruimte is. Jan trekt zijn wenkbrauw op.
“Ruimte voor wie?” vraagt hij. “Voor de begroting of voor de inwoner?”
Hij snapt heus dat de gemeente geld nodig heeft. Woningbouw, duurzaamheid, veiligheid, onderhoud van wijken, het kost allemaal geld. En ja, Den Haag draait de geldkraan langzaam dicht. Maar Jan merkt dat er één woord ontbreekt bij veel stands: grens.
Tot hoever?
In verkiezingsjaren stijgen lasten vaak iets minder hard. Dat weet Jan ook. Politiek gevoel is geen onbekend fenomeen. Maar wat gebeurt er ná 18 maart? Als de posters weg zijn en de coalitieakkoorden worden getekend?
Bij één van de tafels vraagt hij het rechtstreeks: “Kunt u hier opschrijven dat de ozb de komende vier jaar niet verder stijgt dan de inflatie?”
Er wordt gelachen. Een beetje ongemakkelijk.
Jan lacht niet.
Hij kijkt rond in de hal op de begane grond van het Stadshuis. Mooie ruimte. Glas, licht, moderne uitstraling. Het kost geld. Net als alles. Dat begrijpt hij. Maar hij wil dat iemand eerlijk zegt: ja, we gaan verhogen. Of nee, we kiezen anders.
Niet verschuilen achter gemiddelden. Niet wijzen naar andere gemeenten. Niet naar Den Haag. Gewoon zeggen waar het op staat.
Aan het eind van de middag loopt Jan richting uitgang. Hij heeft geen petje met logo aangenomen. Geen flyer meegenomen. Alleen een paar zinnen die hij heeft gehoord en die hij straks naast die 942 euro legt.
“Relatief laag.”
“Noodzakelijk.”
“Verantwoord.”
Jan stopt even, kijkt nog één keer om.
“Op 18 maart,” mompelt hij, “gaat het niet over mooie woorden. Het gaat over mijn portemonnee.”
En wie daar het eerlijkste verhaal over heeft, krijgt misschien zijn stem.
Misschien.
Ontdek meer van De Digitale Stad Nieuwegein
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
