In de rubriek ‘Toen & Nu’ deze week een beeld van de Utrechtsestraatweg en de buurtschap ‘Huize de Geer.’ Op de foto van Toen helemaal links zat tuinderij Hakkert. De foto zal gemaakt zijn ergens eind jaren ’20 vorige eeuw.

De sloot voor de huizen is verdwenen bij de wegrenovatie van 1953. Daarvoor in de plaats is een ventweg gekomen. In 1988 is achter dit rijtje woningen een hele nieuwe woonwijk verrezen: ‘Huis de Geer’ en eigenlijk een buurtschapje gebeleven want deze nieuw gebouwde woningen liggen toch een beetje afgezonderd van de rest van Nieuwegein.

Heeft u ook een oude foto? Stuur hem naar onze redactie. Liefst met uw eigen verhaal. Onze fotograaf Jordi Jupijn maakt er dan een ‘Toen & Nu’ van.

The post Toen & Nu: ‘Buurtschap ‘Huize de Geer’’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Deze week kreeg ik een foto uit 1979. Al een tijdje geleden toegestuurd door de heer van der Linden, digitaal. Als beschrijving stond er bij: ‘Beste Martin, hierbij een foto waarop te zien is dat een politieagent een tijdelijk verkeerslicht plaatst op de kruising Richterslaan / Mendes da Costalaan, vlakbij het winkelcentrum Makadoo. Ik hoop dat je er wat mee kunt.’

Nou, na die file door onze stad afgelopen vrijdag kunnen wij dat zeker!

De foto is dus van 47 jaar geleden. Jutphaas was Toen al een tijdje Nieuwegein. Toen misschien iets minder druk maar, druk genoeg om het verkeer te regelen met een van de modernste machines. Martin Reijmerink ging eens op dezelfde plek kijken en maakte een zelfde foto voor de rubriek ‘Toen en Nu.’

Naar aanleiding van deze Toen en Nu ontvingen wij een telefoontje van Peter Ligtvoet, die meer wist te vertellen over de foto van Toen. Op de foto uit 1979 is een politieagent te zien die een tijdelijk verkeerslicht plaatst op de kruising Richterslaan / Mendes da Costalaan. Ligtvoet meldde ons dat het ‘lompe apparaat’, zoals het in de rubriek een poosje geleden werd omschreven, er inderdaad een tijdje had gestaan.

Ligtvoet wist zich verder te herinneren dat het initiatief voor dit verkeerslicht kwam van wetenschappelijk journalist Hans Hermans. Zijn dochters zaten destijds op De Schakel. Eén van de twee werd op dit kruispunt door een auto geschept terwijl ze naar school fietste. Hermans had zijn connecties in de lokale politiek en maakte zich destijds hard voor de komst van het verkeerslicht.
En met succes.

Wekelijks bezoeken wij een lokatie en speuren we naar dat ene plekje op een oude foto of ansichtkaart om te zoeken wat er veranderd is. Heeft u een oude foto met een verhaal mail hem gerust aan ons. Wij kijken dan hoe het Nu is.

The post Nieuwegein Toen & Nu: ‘Verkeersregelaars’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Geruime tijd geleden kregen wij een foto op de redactie aangeleverd van de snelweg A2, of beter Toen bekend onder de naam: Rijksweg 2, de weg van Amsterdam naar Maastricht. De foto is genomen net na de Viaanse brug richting Utrecht als je op die oude brug staat dan kun je links af naar IJsselstein over de dijk en rechtsaf naar Vreeswijk en (Nu) Hoogzandveld. De foto van Toen moet ergens gemaakt zijn in de jaren ’50 begin jaren ’60 van de vorige eeuw. Ziet u op de foto van Toen in de verte rechts de watertoren staan? De foto kregen we van Henk Stekelenburg.

Onze fotograaf Arend Bloemink stuurden wij met zijn camera op pad om de foto van Nu te maken, voor de rubriek Toen en Nu. Bloemink over zijn zoektocht: ‘Ik heb het gevonden! Komend vanaf Vianen, zie je twee stukjes asfalt liggen, bijna op het tunneltje dat van de ‘s-Gravenhoutseweg naar het westen leidt. Die stukjes asfalt zijn restanten van een (later) profiel van de A2. Op de oude foto bestaat dat tunneltje nog niet en is er een ‘gewone’ kruising tussen de weg over de dijk en de A2.’

Het stuk van de A2 van Amsterdam naar Utrecht, is geopend in 1954 en wordt in veel documenten ten onrechte betiteld als de eerste Nederlandse autosnelweg. Die eer viel aan het traject Voorburg – Zoetermeer in rijksweg 12. Deze was al geopend in 1937.

Het tracé van Utrecht naar ‘s-Hertogenbosch, zoals hier op de foto van Toen en Nu, begon met de bouw van bruggen over de grote rivieren, zoals de Bommelse Brug (1933), de Lekbrug en de Lingebrug (1936). In 1938 werd het deel Utrecht-Vianen geopend, in 1939 het Knooppunt Oudenrijn. Het betrof tweebaans wegen, geen volwaardige autosnelwegen.

Heeft u ook een oude foto en wilt u dat wij de foto van Nu gaan maken? Stuur hem dan op naar onze redactie. Dat kan via: redactie@pen.nl.

The post Toen & Nu: ‘Toen de A2 nog tweebaans was’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Wie vandaag langs het Frederiksoord wandelt, ziet een rustige hoek van Vreeswijk waar water, bomen en oude bakstenen muren het beeld bepalen. Maar wie goed kijkt, ziet hier ook een plek waar de geschiedenis van de binnenvaart letterlijk in het landschap is gegrift.

De bovenste foto uit 1948 laat het Frederiksoord zien in een tijd dat Vreeswijk nog volop leefde van de scheepvaart, en is een ansichtkaart uitgegeven in 1948 door boekhandel G.E. Kleyn die was gevestigd in  Vreeswijk. De sluisdeuren staan open voor de binnenvaart en op de achtergrond zijn de kerktorens van het dorp zichtbaar. Rond de sluis staan eenvoudige huizen waar sluiswachters, arbeiders en schippersfamilies woonden.

In die tijd was dit een druk punt op de route tussen de Lek en het Merwedekanaal. Schepen wachtten hier op hun beurt om geschut te worden. Terwijl de sluis werkte, speelde het dorpsleven zich letterlijk langs het water af.

Wie de onderste foto van vandaag bekijkt, ziet dat de plek nog steeds herkenbaar is. De sluis, de brug en de bakstenen muren zijn grotendeels hetzelfde gebleven. Maar de omgeving is rustiger geworden. Waar vroeger schepen lagen te wachten, wandelen nu bewoners en bezoekers langs het water.

De bedrijvigheid van de binnenvaart heeft plaatsgemaakt voor een historisch dorpsdecor. Het Frederiksoord is tegenwoordig vooral een plek waar je het oude Vreeswijk nog kunt voelen. De sluis is er nog altijd, als stille herinnering aan de tijd dat dit een van de drukste waterknooppunten van de regio was.

Zo laat deze Toen & Nu zien hoe een plek kan veranderen, maar toch herkenbaar blijft. De schepen zijn grotendeels verdwenen, maar het verhaal van Vreeswijk stroomt hier nog altijd door het water.

Jordi Jupijn stapte weer eens op zijn fiets om de foto van Nu te maken! Zo vertrok hij naar Het Frederiksoord  in Vreeswijk.

The post Toen & Nu: ‘Het Frederiksoord in Vreeswijk’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Wie vandaag over de Sluiskade bij de Oude Sluis wandelt, ziet een straat die bijna vanzelfsprekend oogt. Mooie gevels, klinkers strak in het verband, auto’s langs de kant, een lantaarn in nostalgische stijl. Rustig. Fotogeniek. Bijna decoratief. Maar draai de tijd zo’n negentig jaar terug en het beeld kantelt.

Rond 1930 was dit geen ansichtkaart, maar een werkplek. De Oude Sluis was toen nog volop onderdeel van een drukke vaarroute. Schippers lagen te wachten op schutting. Karren reden af en aan. De straat was smaller, minder strak, en vooral: functioneel. Geen geparkeerde auto’s, maar mensen te voet. Mannen in pet, vrouwen in schort, kinderen die tussen het werk door speelden.

Wat opvalt als je de beelden naast elkaar legt, is hoe veel er eigenlijk hetzelfde is gebleven. De rooilijn van de huizen klopt nog. De kapvormen herken je direct. De lichte knik in de weg is identiek. Zelfs de bomenrij staat er in grote lijnen nog steeds, al oogt het profiel nu opener en verzorgder. En toch is alles anders.

De economie van het water heeft plaatsgemaakt voor wonen, horeca en recreatie. Waar vroeger werd gewacht op het openen van de sluis, wordt nu gewacht op een parkeerplek. Waar scheepshoorns het ritme bepaalden, hoor je nu vooral banden over klinkers en een terrasgesprek in de verte.

De Oude Sluis zelf is monument geworden. Wat ooit pure noodzaak was, is nu erfgoed. De straat leeft nog steeds, maar anders. Minder rauw, minder afhankelijk van het water, meer gericht op beleving dan op broodwinning.

Misschien is dat wel de grootste verandering: het tempo.
Toen werd hier gewerkt.
Nu wordt hier gewoond.

En toch, wie goed kijkt, ziet dat Vreeswijk zichzelf niet heeft verloochend. De bocht in de weg is dezelfde. De stenen dragen geschiedenis. En onder de moderne laag ligt nog altijd het dorp dat groot werd door de sluis.

Heb jij nog verhalen van ouders of grootouders over de Oude Sluis in de jaren dertig of veertig? Laat het ons weten. De geschiedenis van Vreeswijk leeft niet alleen in beelden, maar vooral in herinneringen.

Jordi Jupijn stapte weer eens op zijn fiets om de foto van Nu te maken! Zo vertrok hij naar De Oude Sluis in Vreeswijk.

Wekelijks bezoeken wij een locatie en speuren we naar dat ene plekje op een oude foto of ansichtkaart om te zoeken wat er veranderd is. Heeft u een oude foto met een verhaal mail hem gerust aan ons. Wij kijken dan hoe het nu is. Klik hier voor meer foto’s uit de rubriek ‘Toen en Nu.’

The post Toen & Nu: ‘De Oude Sluis in Vreeswijk, dezelfde bocht, een andere wereld’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

De Historische kring Nieuwegein bij de foto van Toen: ‘Op een ansichtkaart van de Firma Jospé uit de jaren vijftig van de vorige eeuw staat de portierswoning afgebeeld van kasteel Rijnhuizen. Het romantisch uitziende huisje was vochtig en bouwvallig en is in de zeventiger jaren vervangen door nieuwbouw.’

‘Tot 1976 heette de weg vanaf de Rijnhuizerbrug tot aan de Langeweg naar Houten Overeindseweg. Na de aanleg van de Plettenburgerbaan veranderde de straatnaam in Rond het Fort en wat meer naar het oosten in De Malapertweg. Dat alles om onduidelijkheden weg te nemen voor hulpverlenende diensten als brandweer en ambulance, die toen nog niet beschikten over navigatieapparatuur. De portierswoning stond op de hoek van Rond het Fort tegenover de hoofdingang van het fort. Daar was een wijnkoperij gevestigd, nu restaurant Céline.’

Arend Bloemink stapte weer eens op zijn fiets om de foto van Nu te maken! Zo vertrok hij naar de portierswoning Rond ’t Fort. Klik hier voor de foto van ‘Toen en Nu.’

Wekelijks bezoeken wij een locatie en speuren we naar dat ene plekje op een oude foto of ansichtkaart om te zoeken wat er veranderd is. Heeft u een oude foto met een verhaal mail hem gerust aan ons. Wij kijken dan hoe het nu is.

The post Toen & Nu: ‘De portierswoning van kasteel Rijnhuizen’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

‘Het Vreeswijkse Jaagpad langs het Merwedekanaal. In 1985 gefotografeerd vanaf de Wilhelminabrug. Het jaagpad werd gebruikt om schepen te “jagen”. Toen gemotoriseerde schepen er nog niet waren, werden schepen vanaf de kant voortgetrokken door (vooral) schippersvrouwen of paarden. Het jaagpad aan de oostzijde van het Merwedekanaal liep tot aan de ‘Punt’ in Vreeswijk. Vervolgens ging het verder richting Jutphaas aan de westzijde ……..’ aldus de Historische Kring Nieuwegein bij de foto van Toen deze week.

Martin Reijmerink ging eens op dezelfde plek kijken en maakte een zelfde foto voor de rubriek ‘Toen en Nu.’

Wekelijks bezoeken wij een lokatie en speuren we naar dat ene plekje op een oude foto of ansichtkaart om te zoeken wat er veranderd is. Heeft u een oude foto met een verhaal mail hem gerust aan ons. Wij kijken dan hoe het nu is.

The post Toen & Nu: ‘Het Jaagpad langs het Merwedekanaal’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

‘In de vijftiger jaren van de twintigste eeuw, toen de foto van Toen was gemaakt voor de rubriek van Nu, lag in de waterloop vanaf de Doorslag naar het kasteel Oudegein vaak dit vaartuig. Het was eigendom van de bekende kunstschilder Pyke Koch. Met deze boot voer hij vooral van en naar Frankrijk om inspiratie op te doen voor zijn schilderwerken. Naast zijn atelier in Utrecht had de schilder in die tijd ook nabij kasteel Oudegein een atelier in een woonark, ook al beweren anderen van niet. Deze lag afgemeerd in de waterloop naar Oudegein. Zijn vrouw Jonkvrouw Heddy de Geer had vermoedelijk een kamer in het kasteel.’

Arend Bloemink ging eens op dezelfde plek kijken en maakte een zelfde foto voor de rubriek ‘Toen en Nu.’ Wekelijks bezoeken wij een lokatie en speuren we naar dat ene plekje op een oude foto of ansichtkaart om te zoeken wat er veranderd is. Heeft u een oude foto met een verhaal mail hem gerust aan ons. Wij kijken dan hoe het nu is.

Pyke Koch. Hij was een Nederlandse schilder (geboren in Beek, bij Nijmegen, overleden in Wassenaar) en wordt gerekend tot het magisch realisme, strak realistisch geschilderd, met een sfeer die net ongemakkelijk genoeg is om te blijven hangen.

Wat het extra Nieuwegeins maakt, Koch had in de jaren vijftig een opvallende bijrol in het lokale landschap. In de waterloop vanaf de Doorslag richting kasteel Oudegein lag vaak zijn vaartuig, volgens de rubriek Nieuwegein Toen en Nu was het zijn eigendom en voer hij ermee onder meer van en naar Frankrijk om inspiratie op te doen. In diezelfde periode wordt ook gesproken over een atelier in een woonark nabij Oudegein. pen.nl

Maar Koch is niet alleen “die schilder met die kille precisie”. Zijn biografie schuurt, hij had in de jaren dertig en vroege oorlogsjaren fascistische, en nationaalsocialistische sympathieën, en was verbonden aan extreemrechtse bewegingen, bronnen noemen ook zijn aansluiting bij Verdinaso dat later opging in de NSB. Zijn naam duikt in dit verband ook op rond de Kultuurkamer en beeldtaal met Germaanse symboliek, waardoor hij tot vandaag een omstreden figuur blijft.

Kortom, Koch is een kunstenaar die je niet “even” meepakt, je krijgt vakmanschap, spanning, en een geschiedenis die vragen oproept. En soms begint dat gesprek gewoon, heel lokaal, bij een waterloop richting Oudegein.

The post Nieuwegein ‘Toen en Nu’ over Pyke Koch appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Deze week in de rubriek Toen & Nu de het oude postkantoortje aan de Zwanenburgstraat in Jutphaas, ergens in de zestiger jaren vorige eeuw. Toen Jutphaas nog gewoon Jutphaas was en Vreeswijk nog Vreeswijk. We spraken Toen nog niet van Nieuwegein. Van Annemiek Pothoven-van der Vlist kreeg onze redactie de foto van Toen toegestuurd, waarvoor dank!

Onze fotograaf Jordi Jupijn ging naar deze plek en maakte aan de hand van deze foto van Toen, de foto van Nu. Dit voor de rubriek: ‘Toen & Nu.’ 

Annemiek laat ons weten: ‘Als oud Jutphanees lees ik regelmatig op uw website. Toen zag ik een oproep voor oude foto’s. Op bijgevoegde foto staat het postkantoor dat in de zestiger jaren aan de Zwanenburgstraat hoek Nedereindseweg stond. Het hekje onderin de hoek is de erfafscheiding van bouwbedrijf van Bentum.’

Daarvoor was het postkantoor gevestigd aan de Herenstraat in huis bij de familie Streefkerk. Achter het postkantoor op de bijgevoegde foto lag een stuk grasland. Daar was jaarlijks de kermis van de fa. Verdonk. Zij kregen stroom en water uit het postkantoor. De medewerkers kregen dan gratis muntjes voor de botsautootjes.’

‘Omdat het postkantoor later plaats moest maken voor het winkelcentrum Nedereind werd er aan de Mondriaanlaan een houten gebouw neergezet. Mijn vader (1919-2007) heeft als postbode/lokettist op alle drie de locaties gewerkt. Mijn moeder hield de laatste twee vestigingen schoon. Haar functie was ‘rijkswerkvrouw’. Haha! Een nieuwe foto van deze locatie zal er echt heel anders uitzien. Misschien heeft u er iets aan.’

Nou Annemiek, daar hebben wij inderdaad wat aan! Onze fotograaf Jordi Jupijn ging naar deze plek en maakte aan de hand van de foto van Toen, de foto van Nu. Dit voor de rubriek: ‘Toen & Nu.’ 

Heeft u een oude foto met een verhaal? E-mail hem gerust aan ons, wij kijken dan hoe het Nu is.

The post Toen & Nu: ‘Het oude postkantoortje aan de Zwanenburgstraat in Jutphaas’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Zo nu en dan duiken we in het verleden van Nieuwegein — niet eens zo ver terug, maar ver genoeg om te zien hoe snel het vertrouwde verandert. Deze week kijken we in de rubriek Toen & Nu naar de Dorpsstraat in Vreeswijk. Twee foto’s, nog geen maand uit elkaar, laten een straat zien die zélf lijkt te weten wat er ging komen: “Nu gaat het gebeuren.”

De Dorpsstraat huilde. Dat gevoel legde fotograaf Fons van Leusden vast in zijn “Foto van de week”, waarin het regenwater als tranen over de kasseien lijkt te stromen.

Toen
Op de ansichtkaart uit 1969 zien we een dorpsgezicht dat bijna schilderachtig aandoet. Een smalle straat met karakteristieke gevels, het water van de Lek op gehoorsafstand, en vooral die fiere rij loofbomen langs de kade. Ze vormden een soort groene kathedraal, die het zonlicht filterde over terrassen en gevels.

Hier proefde je het oude Vreeswijk — vóórdat de fusie met Jutphaas Nieuwegein maakte. Een plek waar scheepslui, bewoners en bezoekers elkaar groetten onder het bladerdak.

Nu
Ruim vijftig jaar later zijn de contouren nog herkenbaar, maar de ziel lijkt even te zijn ingehouden. De bomen zijn verdwenen door kap. De echo van motorzagen mengt zich met de voetstappen van voorbijgangers.

Waar vroeger schaduw viel, ligt nu zon. En dat voelt minder vrolijk dan het klinkt. Dichter Ton de Gruijter schreef er al over, twee jaar geleden. Zijn woorden lijken vandaag geschreven:

“Vreeswijk vreest een blote kade
wanneer de bomen zijn gezaagd.”

Tijdgeest
De discussie over de Dorpsstraat is er één van elke generatie: vernieuwing versus behoud. Waar de gemeente vooruit wil, trekt het dorp aan de rem — niet uit halsstarrigheid, maar uit liefde voor wat het tot dorp maakte.

De ansicht uit 1969 en de foto van Van Leusden vertellen samen een verhaal dat Nieuwegein goed kent: hoe snel iets dat eeuwig leek, ineens geschiedenis wordt.

Wekelijks bezoeken wij een locatie en speuren we naar dat ene plekje op een oude foto of ansichtkaart om te zoeken wat er veranderd is. Heeft u een oude foto met een verhaal mail hem gerust aan ons. Wij kijken dan hoe het nu is. Een verhaaltje erbij zou leuk zijn, over Toen dan he.

The post Toen & Nu: ‘De Dorpsstraat huilt’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.