Wie over de Lekdijk Oost bij Vreeswijk komt, ziet voortaan niet alleen een stuk militair erfgoed, maar ook een opvallende muurschildering. Op de Kazemat Vreeswijk Oost heeft De Verfdokter een nieuw werk aangebracht. De schildering is gemaakt op initiatief van de provincie Utrecht, in samenwerking met de gemeente Nieuwegein.

De kunstenaar achter De Verfdokter is Robert-Jan Brink, een Utrechtse maker van grote muurschilderingen in de openbare ruimte. Hij begon ooit met graffiti en groeide uit tot fulltime kunstenaar. Zijn werk heeft vaak een duidelijke band met de plek waar het wordt gemaakt. Dat past goed bij deze kazemat aan de Lek, want hier gaat het niet om zomaar een betonnen muur. Het is een plek met geschiedenis.

Nieuwe Hollandse Waterlinie
De Kazemat Vreeswijk Oost maakt deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie, de verdedigingslinie van ongeveer 85 kilometer die tussen 1815 en 1940 werd aangelegd. Die linie moest Nederland beschermen door grote stukken land onder water te zetten. De kazematten rond Vreeswijk hoorden bij het militaire landschap rond de Lek, het Lekkanaal en de Prinses Beatrixsluis.

De kazemat in Vreeswijk is een zogeheten VIS-kazemat. VIS staat voor Voorschrift Inrichten Stellingen, een militair handboek uit 1928 waarin richtlijnen stonden voor de gestandaardiseerde bouw van verdedigingswerken. Dit voorschrift was een handboek uit januari 1928 met daarin handleidingen voor gestandaardiseerde stellingbouw en bestond uit tien delen en gaf de militaire de benodigde kennis om onder oorlogsomstandigheden stellingen te kunnen bouwen en inrichten.

Voor de kazematten werd gebruik gemaakt van deel VII getiteld “Bouw van zware gewapend beton-schuilplaatsen” waardoor de militaire zonder veel bouwtechnisch inzicht en ervaring in staat waren om doeltreffende maar toch simpele kazematten te kunnen bouwen bestaande uit 10 verschillende types. In de Nieuwe Hollandse Waterlinie zijn 33 van deze VIS-kazematten gebouwd waarvan er nog 24 aanwezig zijn.

De Kazemat Vreeswijk Oost aan de Voorhavendijk had een wachtruimte en een opstelplaats voor een machinegeweer. Het was dus geen gewoon betonnen hok langs de dijk, maar een verdedigingswerk dat onderdeel was van een groter militair systeem.

Extra verhaal
Voor Nieuwegein hebben de kazematten een extra verhaal. In 2017 werd even verderop een van de meerdere kazematten verplaatst vanwege de aanleg van de derde kolk van de Prinses Beatrixsluis en de verbreding van het Lekkanaal. Onze redactie berichtte destijds over die spectaculaire operatie. De kazemat woog ongeveer 1,2 miljoen kilo en werd zo’n 150 meter oostwaarts verschoven. Rondom de sluis moesten toen meerdere onderdelen van de Nieuwe Hollandse Waterlinie wijken voor het grote waterbouwproject. Zie hier de video van de verplaatsing. De beschilderde kazemat kon op zijn plek blijven.

Foto: De Verfdokter

Aandacht
Met de muurschildering krijgt het object nu opnieuw aandacht. Waar de kazemat ooit bedoeld was om op te gaan in het landschap, mag hij nu juist gezien worden. De schildering maakt het bouwwerk herkenbaarder voor wandelaars, fietsers en bezoekers van Vreeswijk. Tegelijk blijft zichtbaar waar het om gaat: een stuk geschiedenis langs de Lek, op een plek waar oorlogserfgoed, waterbouw en openbare kunst bij elkaar komen.

Zo krijgt de oude kazemat een tweede leven. Niet als vergeten bunker aan de dijk, maar als zichtbaar herkenningspunt in Vreeswijk.

The post Van mitrailleurpost tot muurkunst, kazemat in Vreeswijk trekt weer de aandacht appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Overal in Nieuwegein kom je iets tegen, mensen, dieren, gebouwen, auto’s, fietsen, maar ook kunstwerken, Openbare Kunstwerken. Wie is de maker, waarom daar op die plek en wat stelt het nu voor. Onze fotograaf trekt eropuit, met zijn camera, met zijn blik op het kunstwerk om u te laten genieten van kunst, thuis, vanachter uw computer en… mocht u het zelf willen zien, dan kunt u er ook heen met de kennis die u hier leest op De Digitale Stad Nieuwegein.

Deze week geen beeld op een plein of in een park, maar een bijzonder kunstwerk in glas: het monumentale sierraam van de voormalige Persil-fabriek in Jutphaas. Het raam bevindt zich in het voormalige ontvangstgebouw op het terrein van de Zeepfabriek aan de Brugwal. Wie erlangs loopt, ziet een metershoog raam vol figuren, symbolen en verwijzingen naar wassen, reinheid en gezondheid.

Dat is geen toeval. Ooit was dit de plek waar wasmiddel Persil werd gemaakt. In mei 1932 opende de Persil-fabriek in Jutphaas haar deuren. Het fabrieksterrein groeide uit tot een markante industriële plek in Nieuwegein. Tegenwoordig staat het terrein aan de vooravond van een nieuwe toekomst, maar het sierraam herinnert nog altijd aan de tijd waarin hier dagelijks wasmiddelen werden geproduceerd.

Naast het raam hangt nog altijd een plaquette waarop de voorstelling uitvoerig wordt verklaard. De twee onderste panelen zijn ontleend aan de Odyssee van Homerus. Daarop is te zien hoe Nausicaa, dochter van koning Alcinous, met haar dienaressen kleding wast bij een rivier. In de buurt ligt Odysseus, die na een schipbreuk uitgeput en zonder kleding op het land van de Phaeaciërs is aangespoeld.

Plaquette met beschrijving

De keuze voor juist deze scène ligt voor de hand. Vuile kleding, helder water en het wassen ervan sloten naadloos aan bij het product dat in de fabriek werd gemaakt. Op het raam is Nausicaa te zien terwijl zij het wasgoed behandelt, omringd door haar dienaressen. Een kraanvogel in het tafereel moest, zo vermeldt de plaquette, de liefelijkheid van de voorstelling benadrukken.

Boven deze klassieke wasscène is een grote vrouwenfiguur afgebeeld: Hygieia, in de Griekse mythologie de godin van gezondheid en reinheid. Zij staat symbool voor het doel en de werking van de Persil-producten: reinigen en daarmee bijdragen aan hygiëne en gezondheid.

Rond Hygieia zijn verschillende symbolen aangebracht. Een tandrad verwijst naar de industrie, het Mercurius-embleem naar handel en nijverheid en een microscoop naar chemisch onderzoek. Daarmee wilde de fabrikant duidelijk maken dat een schoon product niet alleen uit een fabriek kwam, maar ook het resultaat was van wetenschap, techniek en handel.

Helemaal bovenin krijgt de boodschap bijna iets reclameslogansachtigs. De zon staat voor licht en bleekwerking, terwijl wegvliegende vleermuizen symbool staan voor nacht, vuil en vlekken. Zoals de nacht verdwijnt bij het aanbreken van de dag, zo zou vuil verdwijnen door de reinigende werking van Persil.

Het kunstwerk was dus niet alleen bedoeld als versiering van het ontvangstgebouw. Het raam vertelde bezoekers in één oogopslag waar de fabriek voor stond: properheid, moderniteit, wetenschap en een stralend schoon resultaat. Monumentale kunst als visitekaartje van een fabrikant.

Bossche kunstenaar en glazenier Marius de Leeuw
De maker van het raam lijkt de bekende Bossche kunstenaar en glazenier Marius de Leeuw te zijn. In een overzicht van zijn werk wordt een werk in Jutphaas genoemd als: ‘Raam kantoor Persil’. De Leeuw, geboren in 1915 en overleden in 2000, maakte meerdere monumentale ramen met gestileerde, figuratieve voorstellingen. Opvallend is wel dat in dezelfde oeuvrelijst bij het Persil-raam staat vermeld dat het gebouw zou zijn afgebroken. Het raam dat onze fotograaf vastlegde, is echter nog duidelijk aanwezig. Of het raam is behouden, verplaatst of dat de vermelding in de oeuvrelijst niet klopt, in onze redactie onbekend.

Een jonge Marius de Leeuw in zijn atelier. De kunstenaar maakte veel glas-in-loodramen. Foto: Collectie Erfgoed ‘s-Hertogenbosch

Herontwikkeling
Juist nu krijgt het sierraam opnieuw betekenis. Het voormalige fabrieksterrein wordt de komende jaren herontwikkeld tot een nieuw gebied met ruimte voor wonen, werken en ontmoeten. In het Ontwikkelkader Zeepfabriek wordt het monumentale venster nadrukkelijk genoemd als waardevol onderdeel van het voormalige kantoor. Het raam is daarmee niet alleen een herinnering aan Persil, maar ook een kunstwerk dat bij de nieuwe toekomst van deze bijzondere plek hoort te blijven.

Wie goed kijkt naar het hoge raam aan de Brugwal, ziet dus veel meer dan glas en afbeeldingen. Het is een verhaal over Jutphaas, over industrie, over mythologie en over een fabriek die haar eigen product liet vereeuwigen in kunst.

The post ‘Het sierraam van de Persil-fabriek’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Overal in Nieuwegein kom je iets tegen, mensen, dieren, gebouwen, auto’s, fietsen etc. maar ook kunstwerken, Openbare Kunstwerken. Wie is de maker, waarom daar op die plek en wat stelt het nu voor. Onze fotograaf trekt er op uit, met zijn camera, met zijn blik op het kunstwerk om u te laten genieten van kunst, thuis, van achter uw computer en ……… mocht u het zelf willen zien dan kunt u er ook heen met de kennis die u hier leest op De Digitale Stad Nieuwegein. Deze week ‘Stoeiende kinderen’ op het plein van de basisschool de Christoffel aan de Kersegaarde 17 in Batau Zuid.

Het beeld is een momentopname, een bevroren seconde in de tijd, van vier spelende kinderen. Twee staan voorovergebogen en dragen de andere kinderen op hun rug. Die hebben elkaar beet en hoewel het er vrij hard aan toe lijkt te gaan, twee tegen twee, vormt de groep zodoende toch een geheel. Misschien proberen de kinderen elkaar van hun respectievelijke ‘paarden’ af te duwen? Het lijkt er sterk op: de gezichten staan vrij verbeten en afhankelijk van hoe je naar het beeld kijkt, is dan de één en dan weer de andere in het voordeel. 

De maker van het kunstwerk is kunstenaar Jos Pirkner (1927), een Oostenrijkse beeldhouwer en kunstschilder. Als privéleerling van beeldhouwer Rudolf Reinhart in Salzburg ontdekte hij zijn voorliefde voor het werken met metaal. In 1951 werd hij uitgenodigd om als goud- en zilversmid te komen werken voor Edelsmidse Brom in Utrecht. Later opende hij een eigen atelier. In 1978 verhuisde hij met zijn gezin terug naar Oostenrijk.

In Nederland werden vooral in de provincie Utrecht beelden van hem geplaatst. Naast vrije sculpturen maakte hij onder andere het 80 centimeter hoge beeldje van een minotaurus dat jaarlijks aan stuntmannen en -vrouwen wordt uitgereikt als Taurus World Stunt Award. Schilderwerk van Pirkner is te zien in Hangar-7, een combinatie van een kunstgalerie en vliegtuigmuseum, op het vliegveld van Salzburg. In 2008 ontwierp hij het nieuwe hoofdkantoor van Red Bull in Fuschl am See. Pirkner ontwierp ook de kenmerkende stier op de Formule 1 bolides van het Red Bull junior team Scuderia Toro Rosso. Pirkner heeft een atelier in Tristach.

Over het kunstwerk
‘Stoeiende kinderen’ (Duitse benaming: ‘Kraftprobe’) beeldt vier kinderen uit die met elkaar aan het dollen zijn. De beeldengroep is vervaardigd in opdracht van de naast elkaar gelegen R.K. Christoffelschool en de openbare school De Bogaard.

De bedoeling was dat het beeld in 1977 geplaatst zou worden. De plantsoenendienst maakte echter bij herhaling bezwaren tegen plekken die men voor ogen had. Hierdoor liep de plaatsing een jaar vertraging op. Uiteindelijk is “Stoeiende kinderen” op 3 oktober 1978 onthuld door twee leerlingen van de Christoffelschool en twee leerlingen van De Bogaard.

‘Stoeiende kinderen’ is niet alleen een verfraaiing van het schoolplein; de kinderen kunnen het beklimmen, erop staan en er vanaf springen.

Jos Pirkner op 87-jarige leeftijd. Op dit moment is Pirkner 98 jaar.

The post ‘Stoeiende kinderen’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Overal in Nieuwegein kom je iets tegen, mensen, dieren, gebouwen, auto’s, fietsen etc. maar ook kunstwerken, Openbare Kunstwerken. Wekelijks zullen wij deze hier behandelen. Wie is de maker, waarom daar op die plek en wat stelt het nu voor.

Onze fotograaf Arend Bloemink trekt er op uit, met zijn camera, met zijn blik op het kunstwerk om u te laten genieten van kunst, thuis, van achter uw computer en ……… mocht u het zelf willen zien dan kunt u er ook heen met de kennis die u hier leest op De Digitale Stad Nieuwegein. Deze week ‘De Kubus’ en staat op de Schouwstede, ter hoogte van het busstation in de ‘Rozentuin,’ dat nu City-Park heet. De opdrachtgever was de gemeente Nieuwegein.

Gerard Bruning

De maker van ‘De Kubus’ is kunstenaar Gerard Bruning (1930 – 1987) Bruning was de zoon van Cecile van Arcken en Henri Bruning (1900-1983), katholiek dichter en essayist. Hij doorliep het gymnasium van het Canisiuscollege in Nijmegen, waarna hij aan de kunstacademie in Arnhem de opleidingen edelsmeden en, aan de afdeling decoratief en monumentaal, monumentale kunst volgde.

Na een grote reis vestigde Bruning zich in december 1955 in Cuijk. In 1957 leerde hij Wilna Haffmans (Nijmegen, 1936) kennen, die aan de academie in Arnhem de opleiding beeldhouwen volgde bij Cephas Stauthamer. Met John van de Rest organiseerde Bruning in 1957 een tentoonstelling van Nijmeegse jongeren waarvoor hij Wilna Haffmans uitnodigde. Op de academie hielp hij haar met betongieten. Na haar afstuderen in 1959 trouwden ze.

Het echtpaar ging in Cuijk wonen, aan de Stationsstraat bij de kleine sigarenfabriek, waar Gerard sinds november 1957 zijn atelier had ingericht. In 1958 kreeg Bruning de Karel de Grote-prijs voor beeldhouwkunst en toegepaste kunst van de gemeente Nijmegen. Hij realiseerde in de loop der jaren vele openbare opdrachten. Bij zijn postume tentoonstelling in de Commanderij van Sint-Jan in Nijmegen in 1992 verscheen een monografie over zijn leven en werk.

Dit bronzen beeld op een bescheiden betonnen sokkel is in de vorm van een kubus gemaakt. De kubus heeft echter uitstulpingen bovenop en aan de zijkanten, evenals inkepingen. Dit zijn ronde zachte vormen die een groot contrast vormen met de strakheid van de kubus. Het beeld heeft is in de loop der jaren onder invloed van het weer zijn bronsgele kleur verloren. Het is nu donkerbruin.

The post ‘De Kubus’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Overal in Nieuwegein kom je iets tegen, mensen, dieren, gebouwen, auto’s, fietsen etc. maar ook kunstwerken, Openbare Kunstwerken. Wie is de maker, waarom daar op die plek en wat stelt het nu voor. Onze fotograaf trekt er op uit, met zijn camera, met zijn blik op het kunstwerk om u te laten genieten van kunst, thuis, van achter uw computer en ……… mocht u het zelf willen zien dan kunt u er ook heen met de kennis die u hier leest op De Digitale Stad Nieuwegein. Deze week het ‘Draakhek’ aan de Galecopperlaan 2 voor de ingang van de basisschool de Toonladder in de wijk Galecop.

De maker van het kunstwerk is kunstenaar Carel Lanters. Geboren in 1955 in Didam. Hij is getrouwd met beeldend kunstenares Lee Eun Young waarmee hij met regelmaat samenwerkt.

Lanters volgde zijn opleiding aan de Academie voor Kunsten in Enschede (AKI, 1976-1981). Hij werd begeleid door Joop Hardy, Jan Roeland, Ad Gerritsen en Sigurdur Gudmundsson. Binnen de opleiding heeft hij -mede- het initiatief genomen voor de oprichting van de afd. ‘grensverleggend onderzoek’, later omgezet in ‘gemengde media’.

Door een vorm van sublimatie tracht hij op subtiele wijze de waarneming te scherpen. Hij zit niet vast aan een techniek of materiaal. Het concept is bepalend. Voor een aantal complexe situaties in de publieke ruimte maakt hij monumentale werken. Maar ook integreert hij zijn werkwijze in het dagelijkse leven, door bijv. straatmeubilair op een nieuwe wijze te rangschikken of te vervormen. Zijn projecten voor de openbare ruimte ontstaan regelmatig in samenspraak met direct betrokkenen.

Naast zijn opdrachtgebonden werk, ontwikkelt hij objecten, beelden, installaties en fotografie (met als specialisatie: pinhole- en stereofotografie) voor het tentoonstellingscircuit. Hierin treedt hij tevens met regelmaat op als conceptontwikkelaar en samensteller. Hij is een voorstander van samenwerking; van beginnende met meer ervaren kunstenaars in projecten en presentaties. Zijn beeldend werk wordt regelmatig afgewisseld met geluidsperformances, waarbij hij gebruik maakt van zelfontwikkelde hoorns (de zgn. toonbeelden) en de Uilleann pipes (Irish bagpipes) ism andere performers.

Over het kunstwerk in Galecop
De school in de wijk Galecop aan de Galecopperzoom wordt omsloten door een sloot en de toegang ligt op een dam. Hierdoor ontstond het idee om een toegangsbewaker te ontwerpen.

De draak is de bewaker van een ingang bij uitstek en bovendien prikkelt het beest de fantasie van de kinderen. Het kruipt uit de sloot, over de dam heen, weer de sloot in, terwijl het naar achteren kijkend de ingang in de gaten houdt. Wanneer de poorten tegengesteld openstaan, blijft het beeld, vanuit de toenaderingshoek kijkend, een geheel. De lengte bedraagt ca 15 meter en de hoogte varieert van 220 tot 250 cm.

The post ‘Het Draakhek’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Overal in Nieuwegein kom je iets tegen, mensen, dieren, gebouwen, auto’s, fietsen etc. maar ook kunstwerken, Openbare Kunstwerken. Wie is de maker, waarom daar op die plek en wat stelt het nu voor. Onze fotograaf trekt er op uit, met zijn camera, met zijn blik op het kunstwerk om u te laten genieten van kunst, thuis, van achter uw computer en ……… mocht u het zelf willen zien dan kunt u er ook heen met de kennis die u hier leest op De Digitale Stad Nieuwegein.

Deze week het kunstwerk ‘Tussen Vandaag en Morgen’ dat staat bij de toegang tot de begraafplaats voor kinderen op begraafplaats Noorderveld aan de Structuurbaan 1 op Plettenburg. Het is een grote bronzen haas van de bekende kunstenaar Henk Visch. Het patina is bijna zwart en de haas heeft kleine witte oogjes. Het kunstwerk is gemaakt in 2005.

Over de kunstenaar
Visch volgde van 1968 tot 1972 een opleiding grafiek aan de Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in ‘s-Hertogenbosch. Van 1974 tot 1982 werkte hij in Boxtel, waar hij tekeningen en etsen maakte. Hij werkte van 1982 tot 1983 in PS 1 in New York. Vanaf 1983 werd Visch vooral bekend door zijn sculpturen, die hij exposeerde in de Fabriek in Eindhoven en later in de Amsterdamse galerie the Livingroom. Hij werkte in 1984 in de Ateliers Internationales de Fontevraud-l’Abbaye in Frankrijk op uitnodiging van het FRAC.

Van 1984 tot 1987 was Henk Visch docent aan de Amsterdamse Rijksakademie van beeldende kunsten en van 1987 tot 1991 aan de Maastrichtse Jan van Eyck Academie. Van 1995 tot 2001 was hij hoogleraar aan de Staatliche Akademie der Bildende Künste in Stuttgart en vanaf 2005 aan de Hochschule für Bildende Künste in Münster. In de zomer van 2013 was Visch gastdocent aan de Central Academy of Fine Art (CAFA) in Beijing.

In 1988 vertegenwoordigde hij Nederland bij de Biënnale van Venetië, in 1991 kreeg hij de kunstprijs van de stad Darmstadt en in 1992 werd hij uitgenodigd voor deelname aan documenta IX in Kassel. Hij ontving de Beeldende Kunstprijs 2001 van de afdeling Noord-Brabant van het Prins Bernhard Cultuurfonds. Van 1996 tot 2011 maakte Visch iedere maandag een tekening voor de column Mirza in de Volkskrant. In 2018 werd de Jeanne Oosting Prijs in de categorie Aquarel aan hem toegekend.

The post ‘Tussen Vandaag en Morgen’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Overal in Nieuwegein kom je iets tegen, mensen, dieren, gebouwen, auto’s, fietsen etc. maar ook kunstwerken, Openbare Kunstwerken. Wekelijks zullen wij deze hier behandelen. Wie is de maker, waarom daar op die plek en wat stelt het nu voor. Onze fotografen trekken er op uit, met de camera, met hun blik op het kunstwerk om u te laten genieten van kunst, thuis, van achter uw computer en ……… mocht u het zelf willen zien dan kunt u er ook heen met de kennis die u hier leest op De Digitale Stad Nieuwegein.

Deze week ‘Theater’ en staat in de Muziekbuurt, ter hoogte van het plantsoen Lohengrinhof. Het kunstwerk is gemaakt uit graniet en is 3,30 meter hoog en geplaatst in 1996. De opdrachtgever was de gemeente Nieuwegein.

De maker van ‘Theater’ is kunstenaar Kees Buckens (geboren: 1957 te Breda) Buckens werd als beeldhouwer opgeleid aan de Akademie voor Kunst en Vormgeving St. Joost in ‘s-Hertogenbosch en de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Hij vestigde zich als beeldend kunstenaar in Rotterdam. Sinds 2002 is hij als docent verbonden aan de Vrije Academie van Rotterdam. Werk van Buckens is te vinden in de openbare ruimte van diverse Nederlandse gemeenten.

Kees Buckens (rechts) aan het werk tijdens een workshop

Het plantsoen is vernoemd naar de opera Lohengrin van Richard Wagner (1813-1881). In dat opzicht is het beeld Theater toepasselijk voor deze plek. Omzoomd door water en een halfrond brugdeel zien we een soort theater uitgebeeld in vijf granieten elementen. Het zijn voornamelijk hergebruikte delen van gesloopte bruggen en gebouwen.

Het toneel, de spelers en de toeschouwers worden op een sobere manier weergegeven. Wagner zelf had ook zeer specifieke ideeën over hoe toeschouwers hoorden te kijken naar een opera: actief en oplettend, niet achterovergeleund in het pluche. Dat zal hier in elk geval niet gebeuren.

The post ‘Theater’ van Kees Buckens appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Het was een icoon: de Lekbrug tussen Vianen en Nieuwegein. De boogbrug over de Lek, die sinds 2004 niet meer in gebruik was, was geliefd bij omwonenden en een herkenningspunt in het landschap. Nu is er een monument als blijvende herinnering. Lange tijd is geprobeerd om te oude boogbrug te behouden, ‘maar het onderhoud was te duur en te gevaarlijk’, zo liet Rijkswaterstaat steeds weten, en dus werd de brug bijna vier jaar geleden gesloopt.

In september 2021 was onze redactie aanwezig om uitleg te krijgen hoe de brug gesloopt zou worden die bijna 5000 ton woog. Dit is ongeveer hetzelfde gewicht als 27 Boeings 747. De verwijdering van de brug gebeurde in drie delen.

Gemis
Nog steeds wordt de boogbrug gemist, in ieder geval bij de initiatiefnemers van het monument dat vrijdag 20 juni aanstaande officieel zal worden geopend. Een ding was zeker, ‘die brug zien, gaf een gevoel van thuiskomen’ aldus Henk Lammertink één van de initiatiefnemers. Wat rest zijn de pijlers van de boogbrug, die inmiddels zijn omgetoverd tot vleermuizenhotel.

Burgemeester Marijke van Beukering eerderover het initiatief: ‘De Boogbrug was onmiskenbaar een herkenningspunt voor bewoners na terugkeer van een vakantie. Door het maken van een tweedelig monument zal de herinnering aan de boogbrug in beeld worden gebracht en dat zal bij velen, die de oude brug nog hebben gekend, het oude ‘thuis’ gevoel weer oproepen.’

Lang heeft Lammertink gestreden voor het behoud van de brug. Nu dat er niet in zat werd er geopperd voor een monument. Met die insteek ging Lammertink naar Arie den Hartog, de maker van het monument. Hij dacht er hetzelfde over. Wijzend naar de vervangende Jan Blankenbrug: ‘Dit is een moderne brug. Die andere brug… die hád wat.’

Een aantal historische verenigingen, waaronder de Stichting Jan Blanken, de Historische Kring Nieuwegein en de Historische Vereniging het Land van Brederode, heeft na het verwijderen van de brug, de handschoen opgepakt om een aandenken aan de Boogbrug aan beide zijden van de Lek te realiseren. En dat is gelukt.

Het monument is een soort namaak-boogbrug. Wie de echte kent, ziet meteen de herkenbare klinknagels op de halve boog. De roestgekleurde steunen zijn onderdeel geweest van de echte brug. De boog wordt later ook deze kleur.

Over het kunstwerk
Het kunstwerk zal gemaakt worden van twee brugdelen. Deze brugdelen zijn door Rijkswaterstaat vrij gemaakt van chroom-6 verf, wegen respectievelijk 6.500 kilo en 5.000 Kilo en hebben gefunctioneerd als oplegging voor de oude Boogbrug.

In het monument komt de voormalige functie van de opleggers duidelijk naar voren. Voor de duidelijkheid: opleggers zijn stukken staal waar de horizontale delen van de oude Boogbrug op hebben gelegen. Zonder hun beschermende verflaag hebben de opleggers een roestig uiterlijk gekregen, door de opbouw van cortenstaal te maken ontstaat er één geheel tussen de nieuwe opbouw en de oude opleggers.

Aan beide kanten van de Lek – aan de kant van Vianen én van Nieuwegein – staat nu een helft, precies op de plek waar de oude brug ook lag. Aan de halve bogen hangt een ketting met een gebroken schakel, als symbool voor de ‘verbroken verbinding’, vertelt Lammertink.

Hij is tevreden met het kunstwerk, maar vindt het nog altijd jammer dat de Lekbrug weg is. ‘Met dit monument hebben we toch een stukje van de boogbrug terug.’

The post Kunstwerk bij de Lekbrug wordt 20 juni officieel geopend appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Dinsdagavond 20 mei jl. is, tijdens een gezellig samenzijn, de nieuwe muurschildering in de portiek van portiekflat Penningburg in Batau-Noord ‘opgeleverd’ aan de bewoners. De vijf schilders van het collectief Street Art Muntenbuurt realiseerden in hun vrije tijd, op de twee muren van de portiek, een prachtige wandschildering met het thema ‘inheemse natuur.’ Daarbij kregen zij hulp van twee jonge schilders van 6 en 9 jaar.

Drijvende kracht achter het project is buurtbewoonster Joke Koedijk. Naast de bewoners waren Wijkwethouder Guido Bamberg, René Hansen van Wijknetwerk Batau-Noord, Harrie Boeijen van WoonIn en Mira Vendrig van Betere Buurten bij de onthulling aanwezig om hun waardering te laten blijken voor het fraaie werk van de schilders.

Nieuwsgierig naar de muurschildering? Loop even binnen in de portiek van de Penningburg-flat! De twee eerdere muurschilderingen van het collectief Street Art Muntenbuurt kun je bekijken in de portieken van Florijnburg en Kronenburg.

Over Street Art Muntenbuurt
In mei 2022 is het project Street Art Muntenbuurt feestelijk van start gegaan. Toenmalig wethouder Jan Kuiper van Betere Buurten verrichtte op het Muntplein de opening. Een aantal kunstenaars beschilderde die dag twaalf elektriciteitskasten in de Muntenbuurt. Bedoeling van het project is om de Muntenbuurt kleuriger te maken. Het Street Art project is een initiatief van wijkbewoonster Joke Koedijk.

The post De muurschildering in de portiek ‘Penningburg’ is klaar! appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Bloemen, Bijen en Biodiversiteit – voor de natuur in Galecop. De bloemenweide bij de zuid-ingang van Galecop gaat haar tweede seizoen in met verschillende soorten wilde bloemen, kleuren en bladsoorten. Om de locatie nog aantrekkelijker te maken voor insecten heeft Bloeiend Nieuwegein begin 2024 subsidie ontvangen van KIEM Utrecht om een bijenhotel te plaatsen. Dit is het Hotella Insecta van Juul Rameau.

Het hotel is gemaakt van robuust cortenstaal met natuurlijk organisch materiaal voor de hotelkamers. Cortenstaal krijgt een mooi roestlaagje nadat het hotel buiten is geplaatst. Hotello Insecta biedt zowel optimale visuele beleving en heeft aandacht en meerwaarde voor de biodiversiteit in de bloemenweide.

Bloeiend Nieuwegein wordt mede mogelijk gemaakt door subsidie van het innovatiefonds Samen voor Biodiversiteit; educatieve invulling van Groen doet Nieuwegein Goed, een samenwerking van de gemeente Nieuwegein, subsidie vanuit KIEM Utrecht. Kijk wat jij zelf kan doen voor meer biodiversiteit in je eigen tuin of buurt.

Over Juul Rameau
Juul Rameau (1982) is een Nederlands beeldend kunstenaar. Zij maakt sculpturen, schilderijen en werken op papier. Ze maakt vooral sculpturen van cortenstaal. De structuren en vormen zijn geïnspireerd door de natuur. Zij werkt vanuit het begrip Biofilie en de Biophilic design principes.

Rameau studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (stad) op de autonome kunstafdeling en specialiseerde zich in grafische druktechnieken.

Haar boek 101 papavers in één dag (2014) is een studie naar de verschijningsvorm van de papaver en tegelijkertijd een onderzoek naar de verschillende mogelijkheden binnen de grafische ets-techniek. Het boek bevat 101 etsen van papavers, bijeengebracht met teksten en gedichten.

De mensheid is in de loop van de tijd steeds verder verwijderd geraakt van zijn leefomgeving; de natuur. Met gevolgen voor de aarde en haar en onze (mentale) gezondheid. Dit bewustzijn groeit met de wetenschap dat een duurzame relatie tussen mens en natuur bijdraagt aan gezondheid, welzijn en ons geluk. Het contact met de natuur maakt gelukkiger en gezonder, dat is Biofilie

Zij wil mensen verbinden met de natuur door de fysieke leefomgeving te verrijken met objecten en installaties die verbinden met de natuur. Ze wil de toeschouwer laten kijken met de ogen een ontdekkingsreiziger met verwondering en respect voor de natuurlijke wereld om zich heen.

Als je naar haar werken kijkt, treedt het Biophilia effect in werking. Mensen gaan in hun Onbewuste graven naar herinneringen in de natuur waarin de patronen voorkomen. Terug naar die geluksmomentjes bijvoorbeeld in het bos of op het strand en dat zorgt voor ontspanning.

Juul Rameau

The post Hotel in Galecop, voor bijen! appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.