Donderdag 16 juli is het zover. Dan stapt Jan met de Pet het UMC Utrecht binnen voor zijn behandeling tegen leverkanker. Daar heeft Jan al eerder over geschreven. Om 07.00 uur staat Jan aan receptie 19 paraat.

Hij krijgt een behandeling met Yttrium-90. Miljoenen piepkleine radioactieve bolletjes worden via de bloedvaten naar de tumor in zijn lever gebracht. Daar moeten ze hun werk doen. Heel gericht, heel precies en bij voorkeur zonder onderweg verkeerd af te slaan. Dat laatste zegt Jan er tegenwoordig maar even bij.

Hij leeft al weken naar deze behandeling toe. Natuurlijk denkt hij eraan. Wie zou dat niet doen? Toch weigert Jan iedere dag bezig te zijn met alles wat er mogelijk fout kan gaan. Daar schiet een mens weinig mee op. Jan is positief ingesteld en heeft vertrouwen in de behandeling.

De voorbereidende onderzoeken zijn achter de rug. De route naar de tumor is in kaart gebracht. De artsen weten waar ze moeten zijn en Jan weet ongeveer wat hem donderdag te wachten staat. Meer zekerheid krijg je in het leven zelden.

Toch waren het de afgelopen weken niet alleen de kanker en de komende behandeling die door zijn hoofd gingen. Wat hem misschien nog wel het meest heeft beziggehouden, gebeurde kort nadat hij te horen had gekregen dat hij leverkanker heeft.

Jan moest in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein een biopt laten afnemen. Niet van de tumor in zijn lever, maar van afwijkingen in het vetschort in zijn buik. Onderzoek daarvan was nodig om vast te stellen of de kanker zich mogelijk had verspreid. De uitslag kon gevolgen hebben voor zijn prognose en voor de behandeling die nog mogelijk was.

De aanvraag was duidelijk. Het besluit van het multidisciplinair overleg was duidelijk. De plek waar het biopt moest worden afgenomen was duidelijk. Jan zei nog gekscherend: ‘Niet het verkeerde been afzetten hè’ Zo is Jan.

Toch ging de naald de verkeerde kant op.

In plaats van de afwijking in de buik werd de tumor in de lever aangeprikt. Later die middag werd ontdekt dat het verkeerde biopt was uitgevoerd. Jan werd gebeld en moest terugkomen om alsnog de juiste punctie te ondergaan.

Twee biopten op één dag, waarvan er één niet was aangevraagd en medisch niet noodzakelijk was.

Dat is nogal wat wanneer je enkele dagen daarvoor hebt gehoord dat je kanker hebt. Op zo’n moment ligt je leven in handen van mensen van wie je moet kunnen aannemen dat zij weten wat ze doen. Je gaat op een tafel liggen, krijgt een verdoving en vertrouwt erop dat de juiste plek wordt aangeprikt.

Jan heeft daarom een officiële klacht ingediend bij het St. Antonius Ziekenhuis. Niet omdat hij zin had in ruzie en ook niet omdat hij een arts publiekelijk aan de schandpaal wil nagelen. Hij wilde weten hoe dit heeft kunnen gebeuren. En vooral hoe wordt voorkomen dat een andere patiënt hetzelfde overkomt.

Het ziekenhuis erkende vervolgens dat de leverpunctie niet was aangevraagd, niet overeenkwam met het besluit van het multidisciplinair overleg en medisch niet geïndiceerd was. Het St. Antonius noemde het zelf een ernstig incident. Ook werd erkend dat Jan door de onnodige punctie extra medische risico’s heeft gelopen. Het incident is opgenomen in zijn medisch dossier en er is een interne VIM-melding gedaan.

Inmiddels heeft Jan ook een nadere terugkoppeling van de betrokken radioloog ontvangen. Daardoor is nu duidelijker hoe de fout kon ontstaan.

De uitvoerend radioloog heeft de aanvraag op de dag van de ingreep verkeerd beoordeeld. Door de vensterinstelling in het elektronisch patiëntendossier Epic was slechts een deel van de aanvraag zichtbaar. De radioloog las het gedeelte over de vermoedelijke tumor in de lever, maar realiseerde zich onvoldoende dat de aanvraagtekst verder doorliep. De zin waarin stond dat juist het omentum moest worden aangeprikt, werd daardoor niet gelezen. Vervolgens besloot hij ten onrechte een leverbiopt uit te voeren.

Dat is een verklaring.

Maar voor Jan is het nog geen geruststellende verklaring.

Een patiënt mag verwachten dat, voordat een naald zijn lichaam ingaat, de volledige aanvraag wordt gelezen en gecontroleerd. Zeker bij een invasieve ingreep kan een vensterinstelling op een beeldscherm nooit de laatste veiligheidsbarrière zijn.

Jan weet nu wie het besluit nam en waardoor de radioloog op het verkeerde spoor terechtkwam. Nog altijd is echter niet duidelijk welke concrete maatregelen het ziekenhuis neemt om herhaling te voorkomen.

Het incident wordt besproken in een complicatiebespreking en de VIM-melding wordt met de betrokken radioloog doorgenomen. Maar over een aanpassing van het computersysteem, een verplichte tweede controle of een vast controlemoment vóór de punctie leest Jan vooralsnog niets.

Praten over een fout is nodig. Voorkomen dat dezelfde fout opnieuw wordt gemaakt, is belangrijker.

Opvallend is dat het ziekenhuis in de eerste reactie erkende dat het leverbiopt medisch niet nodig was. In de nadere terugkoppeling staat vervolgens dat het afgenomen weefsel achteraf wel bruikbare informatie heeft opgeleverd. Dat kan allebei waar zijn: een ingreep kan vooraf onnodig zijn, terwijl de uitslag achteraf toch medische waarde blijkt te hebben.

Die twee zaken kunnen naast elkaar bestaan. Een onderzoek kan achteraf bruikbare informatie opleveren, terwijl er vooraf geen medische reden was om het uit te voeren. Maar achteraf bruikbaar is niet hetzelfde als vooraf noodzakelijk. (Immers, bij eerder genomen scans was al duidelijk dat er een tumor aanwezig was in de lever. De af te nemen biopt moest aantonen dat er geen uitzaaiingen aanwezig waren. Gelukkig was dat zo!)

Jan zou graag zien dat het ziekenhuis dat onderscheid helder blijft maken.

Na alles wat er in het St. Antonius is gebeurd, is Jan eerlijk gezegd blij dat zijn verdere behandeling is overgenomen door het UMC Utrecht. Dat is geen trap na richting alle medewerkers van het Nieuwegeinse ziekenhuis. Jan heeft daar ook betrokken, vriendelijke en deskundige mensen ontmoet.

Maar vertrouwen is kwetsbaar. Zeker wanneer je als patiënt volledig afhankelijk bent van de zorgvuldigheid van anderen.

De overstap naar Utrecht geeft hem rust.

In het UMC heeft Jan het gevoel dat iedere stap duidelijk wordt uitgelegd. Wat gaan de artsen doen? Waarom doen ze dat? Via welke route worden de bolletjes ingebracht? Welke risico’s zijn er? En wat gebeurt er na de behandeling?

Ook dat laatste is inmiddels duidelijk. Jans agenda staat na donderdag alweer behoorlijk vol met controleafspraken en onderzoeken. De behandeling is geen eindpunt. Daarna moet worden gevolgd hoe zijn lichaam reageert en vooral wat de radioactieve bolletjes met de tumor hebben gedaan.

Dat betekent opnieuw afspraken, controles en wachten op uitslagen.

Wachten is niet direct de grootste hobby van Jan. Hij is meer van het aanpakken, doorwerken en het liefst dezelfde dag nog willen weten waar hij aan toe is. Maar zelfs Jan begrijpt dat de bolletjes tijd nodig hebben om hun werk te doen.

Voorlopig hoeft hij zich dus geen zorgen te maken over een lege agenda. Het UMC heeft alvast een flink aantal vakjes voor hem ingevuld.

Jan blijft na de behandeling één nacht in het UMC Utrecht. Hij krijgt een eigen kamer, met internet en alle voorzieningen. Dat klinkt bijna als een hotelarrangement, al ontbreken vermoedelijk de minibar en het ontbijtbuffet met versgebakken croissants.

De MacBook gaat in ieder geval mee.

Voor medische calamiteiten is Jan in het UMC in goede handen. Mochten zich ondertussen calamiteiten in Nieuwegein voordoen, dan ligt de laptop binnen handbereik. Een hoofdredacteur kan tenslotte wel in een ziekenhuisbed liggen, maar het nieuws houdt daar doorgaans geen rekening mee.

Of Jan donderdagavond daadwerkelijk berichten gaat tikken, is nog maar de vraag. Misschien wint de behandeling het van zijn journalistieke onrust en blijft de MacBook gewoon dicht.

Dat zou voor één keer ook geen ramp zijn.

Jan gaat donderdag met vertrouwen naar Utrecht. Niet omdat hij denkt dat daar nooit iets fout kan gaan. Waar mensen werken, kunnen fouten worden gemaakt. Maar bij een behandeling als deze moet alles kloppen: het juiste bloedvat, de juiste route, de juiste tumor en de juiste bolletjes.

Hij wil eigenlijk maar één ding: dat de behandeling werkt.

De tumor moet een flinke tik krijgen. Het liefst zo’n tik dat hij voorlopig niet meer overeind komt. Jan is namelijk nog lang niet van plan afscheid te nemen. Er moet nog nieuws worden geschreven, er moet nog genoeg worden gemopperd en Nieuwegein is voorlopig nog niet van Jan met de Pet af.

Donderdag zet Jan zijn pet recht en loopt hij het UMC binnen.

Niet als slachtoffer van een ziekenhuisfout. Niet als klager met een dossier onder zijn arm. Maar als patiënt die wil leven en die vertrouwen heeft in de mensen die hem gaan behandelen.

Het St. Antonius heeft inmiddels meer antwoorden gegeven. Nu zijn vooral de concrete verbetermaatregelen nog van belang.

Maar eerst zijn de bolletjes aan de beurt.

En voor het geval Nieuwegein zich donderdagavond niet gedraagt, klapt Jan de MacBook gewoon open.

Jan met de Pet

The post Jan met de Pet: ‘Eerst de bolletjes, daarna de antwoorden’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Soms word je door het leven weer even met beide benen op de grond gezet. Nou ja, in mijn geval eerder met twee ziekenhuissokken aan in het UMC Utrecht. Volgende week donderdag is het zover. Dan mag Jan met de Pet zich melden voor een behandeling tegen leverkanker, radio-embolisatie met Yttrium-90, Y-90 voor wie niet van moeilijke woorden houdt.

Dat is geen kattenpis. Dat is geen raadsvergadering, geen motie, geen gedoe op Facebook en ook geen eindeloze herhaling van zetten in een conflict waar half Nieuwegein ondertussen de draad al lang van kwijt is. Nee, dit is serieus. Dit gaat over gezondheid, over hoop, over spanning, over nog een kans krijgen en vooral over wat er echt toe doet.

En laat ik dan maar meteen eerlijk zijn, zoals u van mij gewend bent: als ik denk aan wat er volgende week op me afkomt, dan krijg ik van die Y-90 straks waarschijnlijk nog meer energie dan van al het geneuzel rond Bakhtali bij elkaar.

Ja, ik zeg het maar gewoon.

Want laten we wel wezen, dat onderwerp is inmiddels uitgekauwd tot op het bot. Iedereen die er iets van moest vinden, heeft dat gedaan. De Raad voor de Journalistiek heeft gesproken. De rechter heeft gesproken waar dat nodig was. De stukken zijn geschreven. De standpunten zijn ingenomen. De ergernissen zijn opgestapeld. En de gewone lezer denkt intussen vooral: zijn we hier nou nóg mee bezig?

Ik ook.

Ik heb er eerder stevig wat van gevonden, en daar neem ik niets van terug. Soms moet je de dingen benoemen zoals ze zijn. Als iemand blijft hangen in strijd, verwijt, procedures en oude ruzies, dan mag je best zeggen dat het een keer ophoudt. Dat heb ik gedaan, en dat meen ik nog steeds.

Maar er komt ook een moment dat je als mens moet besluiten: nu is het genoeg geweest.

Dat moment is voor mij nu.

Niet omdat ik ineens anders over de kwestie denk, niet omdat alles daarmee ineens netjes is opgelost, maar omdat mijn aandacht ergens anders nodig is. Bij mijn gezondheid. Bij mijn behandeling. Bij de mensen om me heen. Bij de vraag hoe je verdergaat als je leven even niet draait om lokaal gekrakeel, maar om iets wat echt binnenkomt.

Dan wordt de wereld vanzelf kleiner en tegelijk groter.

Kleiner, omdat je agenda opeens nog maar uit een paar dingen bestaat. Een ziekenhuisdatum. Een behandeling. Een telefoontje. Een arm om je heen. Een uitslag waar je naartoe leeft. Groter, omdat je beseft dat er in de wereld, en ook gewoon in het leven van mensen hier in Nieuwegein, problemen zijn die er veel meer toe doen dan steeds weer hetzelfde conflict oprakelen.

Mensen zijn ziek. Mensen zijn eenzaam. Mensen maken zich zorgen over hun kinderen, hun werk, hun woning, hun rekeningen of hun toekomst. Er zijn oorlogen, spanningen en verdriet genoeg. En ook dichter bij huis lopen er zat mensen rond met een hoofd vol zorgen waar geen debatavond en geen ingezonden brief tegenop kan.

Daarom wil ik er, wat mij betreft, na deze keer een punt achter zetten.

En dat is meteen ook mijn advies aan Bakhtali.

Laat het rusten.

Niet een beetje, niet tijdelijk, niet tot de volgende ronde, maar echt. Laat het rusten. Voor uzelf, voor de mensen om u heen en voor iedereen die al veel te lang wordt meegesleept in een strijd die vooral nog om de strijd zelf lijkt te draaien.

Er is niks zwaks aan loslaten. Soms is dat juist het verstandigste wat je kunt doen. Je hoeft niet elke oude rekening eindeloos te blijven innen, zeker niet als de opbrengst alleen maar meer onrust, meer frustratie en meer verdeeldheid is.

Ik kies er in elk geval voor om mijn energie anders te besteden.

De komende tijd gaat mijn aandacht uit naar beter worden. Naar moed houden. Naar vertrouwen houden in de artsen en in de behandeling. Naar hopen dat die radioactieve bolletjes precies doen waarvoor ze bedoeld zijn. En naar het besef dat je soms niet zelf de regie hebt, maar wel zelf kunt bepalen waar je je nog druk over maakt.

Dus nee, ik ga niet meer achterom kijken naar deze kwestie. Ik laat haar hier liggen.

Niet uit slapte, maar uit nuchterheid.

Jan met de Pet heeft wel wat beters te doen.

Volgende week het ziekenhuis in. Pet af, mouwen opgestroopt. Op naar die Y-90. En als u mij iets gunt, gun me dan vooral dat die behandeling meer oplevert dan alle herrie van de afgelopen tijd tussen Haseena Bakhtali en journalist Johan Nebbeling van De Molenkruier.

Dat moet lukken ook.

Jan metde Pet

The post Jan met de Pet: ‘Jan kiest voor Y-90 en laat Bakhtali nu echt achter zich’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Soms zit het mee, en daar mag best even bij stilgestaan worden. Voor Jan met de Pet was afgelopen maandag zo’n dag. In het UMC Utrecht verliep het onderzoek goed. Geen gedoe, geen rare verrassingen, gewoon een zorgvuldig onderzoek zoals het hoort. En dat alleen al gaf Jan een beter en positiever gevoel.

Afgelopen donderdag volgde het gesprek met de behandelend arts. Daar kwam goed nieuws uit. Jan met de Pet komt in aanmerking voor de Y-90-behandeling. Die staat nu gepland op donderdag 16 juli. Lekker snel, we houden de vaart erin.

Voor wie niet dagelijks met medische termen strooit aan de keukentafel: Y-90, Yttrium-90, is een radioactieve stof die wordt gebruikt bij radio-embolisatie, ook wel SIRT genoemd. Daarbij brengen artsen minuscule bolletjes rechtstreeks in de bloedvaten van de levertumor. Die bolletjes geven daar heel gericht straling af, zodat de tumor lokaal wordt aangepakt, terwijl gezond weefsel zoveel mogelijk wordt gespaard.

En dan hebben we het niet over een handjevol. Jan krijgt er maar liefst 20 miljoen. Twintig miljoen kleine bolletjes, recht op hun doel af. Jan keek even naar het scherm, zag de woorden “gericht effect lokaal” staan en moest ondanks alles toch grijnzen. “Kijk,” zei hij, “zelfs in het UMC doen ze tegenwoordig aan hyperlokaal. De Digitale Stad Nieuwegein is er groot mee geworden, maar dit is wel héél plaatselijk nieuws.”

De arts kon er gelukkig om glimlachen. Want Jan bedoelde het goed. Als er één keer iets lokaal mag zijn, dan is het dit wel. Niet breed strooien, niet overal tegelijk, maar precies daar waar het nodig is. De bolletjes moeten niet naar Batau, niet naar Vreeswijk en zeker niet verdwalen op Cityplaza. Ze moeten gewoon rechtstreeks naar die tumor. Gerichter kan bijna niet.

Als alles volgens plan verloopt, volgt na drie maanden een scan om te kijken wat het effect is geweest. De hoop is duidelijk. De bolletjes moeten de tumor van binnenuit aanpakken. Jan noemt het zelf liever: “opeten.” Dat klinkt minder medisch, maar voor hem een stuk begrijpelijker. De lever zal de maanden daarop het gat dat achter blijft opvullen met gezond weefsel van de lever.

En eerlijk is eerlijk, Jan is blij dat dit allemaal in het UMC Utrecht gebeurt. Dat vertrouwen is daar een stuk groter, zeker na de fout gelopen bioptafname in het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Die kwestie is voor Jan nog niet afgedaan. Daar komt, zoals hij het zelf noemt, nog een staartje aan. Inmiddels heeft hij daarover een formele klacht gestuurd aan de Raad van Bestuur van het Antonius Ziekenhuis.

Maar voor nu overheerst iets anders: opluchting. Voorzichtig optimisme. En het gevoel dat er een gerichte behandeling in zicht is.

Jan met de Pet zet zijn pet dus weer iets rechter op het hoofd. Nog lang niet aan de finish, maar wel vol goede moed. En soms is dat precies wat nodig is. Maar dat kun je wel aan Jan overlaten. Hij gaat er voor, want er ligt genoeg nieuws om verder uit te diepen en te brengen naar de inwoners van Nieuwegein.

Jan met de Pet

The post Jan met de Pet ziet weer een beetje licht appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Morgen, maandag 29 juni, begint voor Jan met de Pet zijn eerste behandeling in het UMC. Geen grote woorden deze keer. Geen gemopper over verkeersborden, raadsstukken, wegafsluitingen of bestuurlijke kromtaal. Vandaag gaat het even niet over de stad, maar over Jan zelf.

Over moed verzamelen. Over vertrouwen houden. Over je overgeven aan artsen en verpleegkundigen. En over al die mensen die de afgelopen tijd hebben meegeleefd, een berichtje stuurden, even vroegen hoe het ging of gewoon stil naast hem stonden.

Bij Jan is gekozen voor SIRT, een behandeling tegen de levertumor. SIRT staat voor Selective Internal Radiation Therapy. In gewone taal is het een vorm van inwendige bestraling. Via een katheter worden kleine radioactieve bolletjes in de bloedvaten naar de lever gebracht. Die bolletjes komen vooral terecht in de bloedvaatjes die de tumor voeden en geven daar van dichtbij straling af. Zo proberen de artsen de tumor zo gericht mogelijk te behandelen, terwijl het omliggende leverweefsel zoveel mogelijk wordt gespaard.

Vooraf wordt nauwkeurig gekeken hoe de bloedvaten lopen en waar de teststof terechtkomt. Daarbij speelt de IXSI-studie een rol. IXSI is geen aparte kankerbehandeling, maar extra beeldvorming rond de voorbereiding op SIRT. Het systeem combineert röntgenbeelden met nucleaire beeldvorming, zodat artsen tijdens de procedure beter kunnen zien waar de teststof of microsferen terechtkomen.

Dat kan helpen om te beoordelen of de stof goed naar de tumor gaat, of er geen ongewenste afvloeiing is naar bijvoorbeeld maag of darm, hoeveel richting de longen gaat en hoe de verdeling in de lever is. De behandeling blijft dus SIRT. IXSI is extra onderzoek en beeldvorming eromheen, bedoeld om de procedure mogelijk nauwkeuriger en beter planbaar te maken.

Jan weet dat er een zware weg begint. Maar wie Jan kent, weet ook dat hij niet zomaar achteruit stapt. Hij zet zijn pet recht, haalt diep adem en gaat ervoor. Zeker met die rode onderbroek aan.

Namens Jan met de Pet: dank voor alle steun, lieve woorden en betrokkenheid. Dat doet meer dan je denkt.

The post Eerste behandeling voor Jan met de Pet: ‘Pet recht, diep ademhalen en gaan’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Jan met de Pet was er niet bij toen de nieuwe wethouders werden geïnstalleerd. Niet op de publieke tribune. Niet bij de deur van het Stadshuis. Niet met een beker koffie in zijn hand, pet scheef op het hoofd en een opmerking klaar voor wie te dicht langs de macht loopt. Jan zat ergens anders.

Tussen onderzoeken, uitslagen en gesprekken waarin woorden ineens zwaarder wegen dan in de raadszaal. Bij Jan is leverkanker geconstateerd. Dat is geen politiek dossier, geen agendapunt en geen debatstuk. Dat is de werkelijkheid die binnenkomt zonder motie, zonder amendement en zonder spreektijd. Er is nu een goede behandeling gevonden. Dat is het volgende traject. En wie zo’n traject ingaat, kijkt anders naar woorden als vertrouwen, verbinding en sterk voor elkaar.

Want dan gaat het niet meer om de vraag wie de mooiste zin opschrijft. Dan gaat het om de vraag wie naast je blijft staan als het ingewikkeld wordt.

In Nieuwegein is intussen het nieuwe college begonnen. De wethouders zijn geïnstalleerd. Tom Verhoeve van D66 schreef op LinkedIn over de woorden waarmee hij het ambt aanvaardde: “Dat verklaar en beloof ik.” Hij sprak over energie en realisme. Over onderwijs, jeugd, klimaat, duurzaamheid, energietransitie en mobiliteit. Grote onderwerpen, zware portefeuilles, genoeg werk voor een complete bestuursperiode.

En hij sprak over een open blik. Over verschillen die niet moeten worden weggepoetst, maar benut. Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar.

Mooie woorden.

Jan las ze niet vanaf het Stadsplein, maar vanuit een wereld waarin mooie woorden pas waarde krijgen als ze overeind blijven onder druk. Want iedereen kan verbinden zolang de ander ongeveer hetzelfde denkt. Iedereen kan verschillen benutten zolang die verschillen keurig binnen de vergadertafel passen. De proef begint pas wanneer er iemand tegenover je zit die schuurt. Iemand die je liever niet hoort. Iemand die stemmen kreeg die je niet kunt wegredeneren.

En daar wringt het.

Forum voor Democratie kwam met vier zetels in de Nieuwegeinse raad. Geen meerderheid, geen bestuursrecht, geen automatisch recht op een wethouder. Dat hoeft ook niet. Een coalitie is geen collecte waarbij iedere partij een muntje in de pot doet en daarna automatisch mag meebesturen. Partijen mogen kiezen met wie ze een college vormen. Ze mogen grenzen trekken. Ze mogen zeggen: met deze partij zien wij geen bestuurlijke basis.

Maar dan moet je het ook eerlijk benoemen.

Want FvD werd niet pas na stevige onderhandelingen terzijde geschoven. De partij mocht niet eens echt aanschuiven. De gesprekken liepen verder met partijen die als logisch werden gezien. De ongemakkelijke partij bleef buiten de kamer. En precies daar botst de praktijk met de taal van het nieuwe bestuur.

De coalitie heet “Sterk voor elkaar, klaar voor morgen”. Dat klinkt warm. Degelijk. Een beetje alsof Nieuwegein zichzelf een hand op de schouder legt en zegt dat het allemaal goed komt. Maar de vraag blijft hangen: wie is dat “elkaar” eigenlijk?

Zijn dat alleen de partijen die bestuurlijk netjes in elkaar klikken? Alleen de kiezers die binnen de fatsoensrand van de coalitie vallen? Alleen de stemmen die niet te lastig zijn voor de formatietafel?

Jan weet inmiddels dat “sterk voor elkaar” geen leus is. Het is gedrag. In een ziekenhuis merk je dat snel genoeg. Sterk voor elkaar ben je niet als je de brochure vriendelijk schrijft. Sterk voor elkaar ben je als je blijft zitten wanneer het gesprek ongemakkelijk wordt. Als je niet wegkijkt. Als je de moeilijke vraag niet uit de kamer zet omdat die het beeld verstoort.

Dat geldt in de zorg. Dat geldt in een familie. En dat geldt ook in de lokale democratie.

Niemand hoeft Forum voor Democratie het college in te dragen. Niemand hoeft te doen alsof politieke verschillen klein zijn als ze groot zijn. Maar een gekozen partij met vier zetels niet eens volwaardig aan tafel laten komen, en daarna spreken over een open blik en verschillen benutten, dat vraagt om uitleg. Niet om bestuurlijke mist. Niet om zachte formuleringen. Gewoon uitleg.

Want de raad is geen vriendenclub. De raad is de stad in 33 stoelen. Daar zitten nette stemmen, boze stemmen, bezorgde stemmen, linkse stemmen, rechtse stemmen, praktische stemmen en proteststemmen. Wie alleen de makkelijke stemmen meeneemt, bestuurt misschien efficiënter, maar niet per se overtuigender.

Jan met de Pet heeft momenteel wel wat anders aan zijn hoofd dan politieke spelletjes. Juist daarom valt de taal extra hard op. Als je zelf in een traject zit waarin woorden als hoop, behandeling en vertrouwen ineens concreet worden, prik je sneller door bestuurlijke zinnen heen.

“Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar.”

Prima zin.

Maar naast elkaar begint niet nadat je de lastige stoel alvast uit de kamer hebt gehaald.

Het nieuwe college verdient een faire start. Nieuwe wethouders moeten zich kunnen bewijzen. Nieuwegein heeft genoeg opgaven die niet wachten op politieke navelstaarderij. Onderwijs, jeugd, woningbouw, veiligheid, mobiliteit, duurzaamheid, bestaanszekerheid, het ligt allemaal op tafel. Daar mag best energie op. Daar móét energie op.

Maar wie begint met woorden over verbinding, moet accepteren dat de stad ook meekijkt naar de eerste daad. En die eerste daad was niet alleen het vormen van een coalitie. Het was ook het buiten de gesprekken houden van een partij die door een deel van Nieuwegein is gekozen.

Jan velt geen vonnis. Hij heeft even genoeg aan zijn eigen behandelplan.

Maar ergens, tussen ziekenhuisafspraken en uitslagen door, blijft één vraag hangen:

Sterk voor elkaar, wie hoort daar eigenlijk bij?

Het nieuwe college van burgemeester en wethouders van Nieuwegein. Foto: Fototeam KenM.

The post Jan met de Pet: ‘Sterk voor elkaar begint niet aan de formatietafel’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Nieuwegein heeft het nieuwe coalitieakkoord binnen. Die plofte zo bij Jan in de WhatsApp groep van belangrijke mensen uit Nieuwegein, ja daar hoort Jan ook bij!. De vier partijen LV/VSP, VVD, D66 en CDA presenteren hun plannen in dit akkoord voor de periode 2026 tot 2030 onder de titel ‘Sterk voor elkaar, klaar voor morgen.’ Het akkoord ligt nu bij de gemeenteraad en wordt op maandag 15 juni officieel aangeboden door formateur John Bijl.

Hoofdlijnen
De coalitie kiest nadrukkelijk voor een akkoord op hoofdlijnen. Dat betekent dat niet alles al tot achter de komma is uitgewerkt, maar dat de richting voor de komende vier jaar wel helder is. De rode draad is duidelijk: Nieuwegein moet sterker, veiliger, beter bereikbaar en socialer worden, terwijl de stad zich tegelijk voorbereidt op groei, woningbouw en grote investeringen in de toekomst.

Voor Jan met de Pet is de eerste vraag dan ook niet hoe mooi het allemaal klinkt, maar wat hij er straks in de straat van merkt. En dan springen een paar dingen meteen in het oog. De coalitie wil parkeergarages in het centrum op werkdagen vanaf 1 januari 2027 de eerste twee uur gratis maken, al moet daar eerst nog overleg over worden gevoerd met de andere eigenaren van die garages. Ook wil de coalitie onderzoeken of gratis openbaar vervoer voor ouderen mogelijk is. Verder komen er volgens het akkoord extra openbare toiletten bij buurtpleinen, het busstation en op City, het liefst gratis en rolstoeltoegankelijk.

Ook op leefbaarheid wil de nieuwe coalitie zichtbaar scoren. Het evenemententerrein moet uiterlijk in 2027 klaar zijn. Grofvuil moet periodiek gratis worden opgehaald en met twee extra bakfietsen moeten inwoners hun grofvuil makkelijker zelf kunnen wegbrengen. Daarnaast zet de coalitie in op een schonere, groenere en toegankelijkere stad, met meer aandacht voor veilige looproutes, rustpunten en bruikbare openbare ruimte voor iedereen.

Op het gebied van verkeer en veiligheid kiest de coalitie voor een stevige lijn. Er komt extra aandacht voor gevaarlijke kruispunten, veilige schoolroutes, verlichting en zebrapaden. Ook wil het nieuwe stadsbestuur harder optreden tegen asociaal verkeersgedrag, waaronder opgevoerde e-bikes en fatbikes. In woonwijken moet parkeeroverlast gerichter worden aangepakt. Tegelijk wil de coalitie voorkomen dat woonwijken het afvoerputje worden van sluipverkeer. Een knip voor autoverkeer wil men daarbij zoveel mogelijk vermijden.

Veiligheid en leefbaarheid krijgen sowieso een prominente plek in het akkoord. De coalitie wil meer capaciteit bij de boa’s, sneller opvolgen bij meldingen en steviger optreden tegen ondermijning, drugshandel, vandalisme, afvaldumping en andere vormen van overlast. Tijdelijk cameratoezicht moet vaker kunnen worden ingezet op plekken waar de problemen serieus zijn. Ook zegt de coalitie meer te willen doen aan preventie, jeugdcriminaliteit en hulp bij verward gedrag.

Een ander groot blok in het akkoord is wonen. Nieuwegein wil stadsbreed toewerken naar 30 procent sociale huur. De woningbouw in Groot Merwede blijft een van de grootste dossiers van de komende jaren. In dat gebied wil de coalitie tussen de 6.000 en 8.000 woningen realiseren. Daar horen volgens het akkoord ook goede ov-verbindingen, veilige fietsroutes, voorzieningen en ontmoetingsplekken bij. De coalitie zet stevig in op de Merwedelijn en spreekt uit dat voor Nieuwegein de voorkeursvariant een nieuwe brug over het Amsterdam-Rijnkanaal is, met een centrale halte in de Galecopperzoom.

Op energie en klimaat kiest de coalitie voor een pragmatische koers. Er blijft steun voor verduurzaming en een toekomstbestendige warmtevoorziening, maar binnen de grenzen van Nieuwegein ziet de coalitie geen ruimte voor nieuwe windturbines. Wel wil men verder met isolatie, slimmer energiegebruik en een beter gesprek over eerlijke en transparante tarieven voor stadsverwarming.

Ook over asiel en migratie ligt de lijn vast. Nieuwegein zegt verantwoordelijkheid te nemen voor opvang, maar stelt tegelijk dat andere gemeenten ook hun deel moeten doen. De coalitie vindt dat nieuwe verzoeken voor opvang eerst regionaal moeten worden besproken, zeker als Nieuwegein al nagenoeg aan de opgave van de Spreidingswet voldoet.

Financieel trekt de coalitie voor de uitvoering van het akkoord ruim 12 miljoen euro uit. Dat geld moet onder meer gaan naar veiligheid, vergroening, jeugd, bestaanszekerheid, digitale veiligheid en organisatie. Niet alles is daarmee direct geregeld. Een deel van de plannen moet nog verder worden uitgewerkt door het nieuwe college en later langs de raad.

Raadsagenda
Bij het akkoord zit ook een advies voor een nieuwe raadsagenda. Daarmee krijgt niet alleen het college een richting mee, maar ook de gemeenteraad zelf. Formateur John Bijl adviseert de raad om nadrukkelijker eigen politieke onderwerpen op te pakken. Thema’s die hij daarvoor noemt, zijn onder meer opkomst bij verkiezingen, een referendumverordening, Oud en Nieuw, speelruimte en inclusie. Het idee daarachter is dat de raad niet alleen reageert op plannen van het college, maar zelf ook eerder politiek richting geeft.

De wethouders
De coalitie draagt vijf kandidaat-wethouders voor: Robert Scholten en John van Engelen namens LV/VSP, Ellie Eggengoor namens VVD, Tom Verhoeve namens D66 en Mart Hack namens CDA. Na benoeming door de raad vormen zij samen met burgemeester Marijke van Beukering het nieuwe stadsbestuur.

Voor Jan met de Pet is de tussenstand na een eerste lezing helder. Er ligt een akkoord met stevige ambities en een flink boodschappenlijstje. Maar zoals zo vaak in de lokale politiek geldt ook hier: papier is geduldig. Pas als gratis parkeren echt ingaat, de openbare ruimte veiliger wordt, het grofvuil eenvoudiger weg kan en de woningbouw niet blijft hangen in plannenmakerij, merkt Nieuwegein of dit akkoord ook buiten het Stadshuis overeind blijft.

Lees hier het hele coalitieakkoord.

De wethouders en portefeuilleverdeling

The post Coalitieakkoord Nieuwegein op tafel, Jan met de Pet neemt zijn tijd om het door te nemen appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Jan met de Pet heeft er lang op moeten wachten, maar maandagavond ligt het er dan eindelijk: het coalitieakkoord van Lokale Vernieuwing/VSP, VVD, D66 en CDA. De titel is Sterk voor elkaar, klaar voor morgen, met als ondertitel Met lef bouwen aan de toekomst van Nieuwegein.

Dat klinkt stevig. Jan heeft alleen geleerd dat woorden in de politiek pas iets waard zijn als ze op straat, in de wijk en aan de keukentafel worden gevoeld. Een akkoord kan nog zo mooi klinken, uiteindelijk gaat het om de vraag of Nieuwegeiners er iets van merken. Sneller bouwen, veiliger buurten, betere bereikbaarheid, duidelijke keuzes en een gemeente die niet alleen praat over inwoners centraal zetten, maar daar ook naar handelt.

De vier partijen presenteren het akkoord voor de periode 2026 tot en met 2030. In het document staan de ambities voor de komende vier jaar, de portefeuilleverdeling van de beoogde wethouders en de financiële kaders. Het is nadrukkelijk een akkoord op hoofdlijnen. Dat geeft ruimte aan het nieuwe college om samen met de gemeenteraad, inwoners, ondernemers en partners in de stad met concrete voorstellen te komen.

Precies daar kijkt Jan met extra belangstelling naar. Een akkoord op hoofdlijnen kan verstandig zijn, omdat niet alles vooraf wordt dichtgetimmerd. Maar het kan ook een manier zijn om moeilijke keuzes nog even vooruit te schuiven. De komende maanden moeten dus duidelijk maken wat het verschil wordt tussen politieke ruimte en politieke vaagheid.

Opvallend is dat de coalitiepartijen ook ruimte willen maken voor een raadsagenda. Daarmee moet de hele gemeenteraad meer betrokken worden bij de koers van de stad. In theorie is dat winst. Nieuwegein heeft immers meer nodig dan alleen een coalitie die zijn eigen programma uitvoert. Zeker bij grote opgaven is het verstandig om ook oppositiepartijen serieus aan tafel te houden.

Maar ook hier geldt: de praktijk wordt de test. Een raadsagenda mag geen vergadertruc worden en ook geen manier om verantwoordelijkheid te verdunnen. Als straks niemand meer precies weet wie waarvoor aan de lat staat, heeft de inwoner daar weinig aan. Jan wil gewoon kunnen zien wie welke keuze maakt, waarom die keuze wordt gemaakt en wat het kost.

De vijf beoogde wethouders zijn Robert Scholten en John van Engelen namens Lokale Vernieuwing/VSP, Ellie Eggengoor namens de VVD, Tom Verhoeve namens D66 en Mart Hack namens het CDA. Daarmee krijgt Nieuwegein, als de gemeenteraad instemt, een nieuw college dat deels bestaat uit bekende gezichten en deels uit nieuwe bestuurders.

Maandagavond 15 juni wordt het coalitieakkoord gepresenteerd aan de gemeenteraad. Dan legt formateur John Bijl ook verantwoording af over het formatieproces en licht hij zijn advies toe over het werken met een raadsagenda. Een dag later, dinsdagavond 16 juni, staat de installatie van het nieuwe college gepland tijdens een extra openbare raadsvergadering in het Stadshuis.

Voor Jan met de Pet is het politieke rooksignaal daarmee duidelijk: de formatie is klaar, nu begint het echte werk. De stad heeft geen behoefte aan nog meer bestuurlijke verpakking, maar aan zichtbare resultaten. Niet over vier jaar pas, maar stap voor stap, wijk voor wijk.

Want een coalitieakkoord kan beloven dat Nieuwegein sterker, socialer en toekomstbestendiger wordt. Jan kijkt vooral of de stoep heel blijft, de wijk veilig voelt, de woningzoekende perspectief krijgt, de ondernemer niet vastloopt en de inwoner eindelijk merkt dat het Stadshuis niet alleen plannen maakt, maar ook levert.

Maandag gaat het papier op tafel. Vanaf dinsdag gaat de stopwatch lopen.

Jan metde Pet

The post Jan met de Pet ziet eindelijk het coalitieakkoord op tafel liggen appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Jan met de Pet stond deze week even bij het denkbeeldige loket Huisvesting Nieuwegein. Niet omdat hij zelf nog een huis zoekt, zijn huurwoning kraakt al lang genoeg onder zijn voeten, maar omdat hij wilde weten hoe je in Nieuwegein eigenlijk nog aan een voordeur komt.

Voor hem zat een jonge Nieuwegeiner. Net afgestudeerd, eerste baan, nog steeds op zolder bij zijn ouders. Naast hem een gescheiden vader die graag in de buurt van zijn kinderen wil blijven wonen. Verderop een ouder echtpaar dat kleiner wil gaan wonen, maar nergens naartoe kan. En daar tussenin een gezin uit een azc, met een verblijfsvergunning op zak, maar zonder plek om opnieuw te beginnen.

Iedereen keek naar hetzelfde schermpje. Iedereen wachtte. Iedereen hoopte dat zijn nummer eindelijk aan de beurt zou zijn.

En toen kwam daar weer een nieuw cijfer uit Den Haag. Nieuwegein moet dit jaar, op basis van de huidige tussenstand, nog plek vinden voor 91 statushouders. Dat zijn mensen die niet meer in een asielzoekerscentrum horen te wonen, omdat zij een verblijfsvergunning hebben gekregen. De gemeente heeft de wettelijke taak om hen te huisvesten.

Jan snapt dat best. Iemand die mag blijven, moet ook ergens kunnen wonen. Je kunt mensen niet eindeloos in een azc laten zitten en daarna verwachten dat ze netjes meedoen in de samenleving. Inburgeren begint niet in een wachtkamer, maar achter een eigen voordeur.

Maar Jan snapt ook de andere kant. Want in Nieuwegein is die voordeur voor heel veel mensen onbereikbaar geworden. Starters wachten. Gezinnen wachten. Ouderen wachten. Mensen die door pech, scheiding of geldzorgen opnieuw moeten beginnen, wachten ook. En dan is het niet vreemd dat inwoners zich afvragen wie er eigenlijk nog aan de beurt komt.

Daar zit precies de pijn. Niet bij de statushouder. Niet bij de jonge Nieuwegeiner. Niet bij de gescheiden vader of de oudere die kleiner wil wonen. De pijn zit in het tekort. In de jaren waarin er te weinig is gebouwd, te weinig is doorgestroomd en te vaak is gedaan alsof de woningmarkt vanzelf wel weer lucht zou krijgen.

Dat gebeurde niet.

Regeren is vooruitzien, zegt men dan. Maar Jan ziet vooral dat er in Nederland vaak pas wordt vooruitgekeken als men al met de neus tegen de muur staat. Bij woningen gebeurt dat al jaren. En bij het elektriciteitsnet zie je nu hetzelfde. Iedereen moest verduurzamen, zonnepanelen leggen, warmtepompen plaatsen en bedrijven moesten van het gas af. Prima, zegt Jan. Maar dan moet je wel op tijd zorgen dat het netwerk die stroom ook aankan. Anders krijg je precies hetzelfde loket: mooie plannen, lange rijen en een medewerker die zegt dat het nog even kan duren.

Met woningen is het niet anders. Je kunt als Rijk ieder halfjaar nieuwe aantallen over gemeenten verdelen, maar als er niet genoeg huizen zijn, schuif je vooral de schaarste door. Van Den Haag naar de gemeente. Van de gemeente naar de woningcorporatie. En uiteindelijk naar de wachtkamer waar iedereen naar hetzelfde nummertje kijkt.

Nieuwegein heeft in de vijf volledige jaren van 2021 tot en met 2025 in totaal 514 statushouders gehuisvest. Dat is geen kleinigheid. Tegelijk is het maar één onderdeel van een veel groter woonprobleem. Wie alleen naar statushouders wijst, kijkt te smal. Wie doet alsof deze extra opgave geen druk geeft op de lokale woningmarkt, kijkt óók te smal.

Jan met de Pet houdt niet van dat soort gemakzucht. Hij ziet liever dat er eerlijk wordt gezegd waar het op staat. Nieuwegein heeft een wettelijke taak, maar Nieuwegein heeft ook een wooncrisis. Die twee botsen steeds harder op elkaar.

De vraag is dus niet of statushouders wel of niet recht hebben op woonruimte. De vraag is waarom een stad als Nieuwegein iedere keer opnieuw een grotere opdracht krijgt, terwijl het aantal beschikbare woningen niet in hetzelfde tempo meegroeit.

Aan het loket trok iemand nummer 895. De medewerker keek vriendelijk op en zei: “Nog 700 voor u.”

Jan keek naar de volle wachtkamer en zette zijn pet iets schever.

“Zie je,” mompelde hij, “het probleem is niet wie er in de rij staat. Het probleem is dat er maar één loket open is. En dat ze pas over een tweede loket gaan praten als de stoep buiten al vol staat.”

Jan metde Pet

The post Jan met de Pet ziet de wachtrij langer worden appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Jan met de Pet had net zijn koffie neergezet, de pet een tikje scheef en de krant half open, toen er bij onze redactie een mail binnenkwam van een lezer uit Nieuwegein. Geen mail in de categorie, wat een fijne rubriek weer, ga vooral zo door. Nee, dit was er eentje met wat meer peper.

De lezer schreef dat hij de nieuwsbrief De Digitale Nieuwegeiner wekelijks leest, maar zich deze keer flink had gestoord aan Jan met de Pet. Flauw, gekleurd en deze keer zelfs “heel erg uit de bocht”, zo vatte hij zijn ergernis samen. Aanleiding was de vorige Jan, over het voorstel om in de raadzaal van het Stadshuis de Nederlandse vlag op te hangen. Jan keek daar toen nogal rechttoe rechtaan naar. Hang die vlag op, en ga daarna weer aan het werk.

Maar de lezer zei, ho even Jan, zo simpel is het niet. Want het verzoek kwam van Forum voor Democratie. En dan, zo schreef hij, is het voorstel niet zomaar neutraal. Daar kun je wat van vinden. Sterker nog, daar móét je misschien wel wat van vinden.

Dat maakt hem nog geen vreemde vogel. Eerder een betrokken Nieuwegeiner die even met de vleugels klappert omdat Jan volgens hem te laag over de sloot vloog.

En weet u, daar zit best iets in.

Want dat is precies het lastige met politiek. Een vlag is voor de één gewoon een vlag. Voor de ander is het een statement. Voor de één rood, wit en blauw. Voor de ander een politieke kapstok waar meteen van alles aan hangt. En in een gemeenteraad is zelfs een stuk stof soms genoeg voor een discussie waar je spontaan een commissieavond bij cadeau krijgt.

Jan snapt nog steeds de simpele gedachte. In Nederland hoeft de Nederlandse vlag niet meteen verdacht te zijn. In een raadzaal in Nieuwegein zou dat nationale symbool prima zichtbaar kunnen zijn. Daar wordt de stad niet minder inclusief van en de koffie in het stadshuis niet kouder.

Maar Jan snapt óók dat sommige inwoners argwanend worden zodra een partij met een uitgesproken profiel zo’n voorstel indient. Dan gaat het niet meer alleen over de vlag. Dan gaat het over de afzender. Over toon. Over timing. Over vertrouwen. Over de vraag of iets bedoeld is om te verbinden, of juist om een politiek punt te scoren.

En daar zat misschien de blinde vlek in Jans vorige stukje. Hij keek naar de vlag. De lezer keek naar wie de vlag aan de muur wilde hebben. Allebei zagen ze iets echts.

Dat is ook precies waarom lokale journalistiek niet alleen uit raadsagenda’s, persberichten en foto’s van lintjesknippen moet bestaan. Het gaat ook om gevoel. Om ergernis. Om die ene inwoner die thuis achter zijn scherm denkt, wacht eens even, dit klopt voor mij niet. Die reactie is geen overlast. Die reactie is zuurstof.

Laat wel één ding duidelijk zijn. Jan met de Pet is geen notulenboek van de gemeenteraad. Jan is geen stemwijzer, geen neutrale ambtenaar en al helemaal geen beleidsmedewerker met een mapje vol zorgvuldige formuleringen. Jan is een columnfiguur. Een mopperende Nieuwegeiner met koffie, een pet en een mening. Soms scherp. Soms te kort door de bocht. Soms raak. Soms net ernaast.

Wie volledige neutraliteit zoekt, komt meestal uit bij de handleiding van een cv-ketel. Niet bij Jan met de Pet.

Maar dat betekent niet dat kritiek dan maar terzijde kan worden geschoven. Integendeel. Een column mag schuren, maar lezers mogen terugschuren. Graag zelfs. Want als niemand meer reageert, wordt het pas echt stil in de stad. Dan schrijven we voor de muur, en zelfs die zegt in Nieuwegein waarschijnlijk nog dat de voeg scheef zit.

De vlagdiscussie zelf zegt ondertussen meer dan je op het eerste gezicht denkt. Nieuwegein heeft grote dossiers genoeg. Woningbouw. Veiligheid. Zorg. Verkeer. Leefbaarheid in de wijken. Daar liggen de onderwerpen waar inwoners dagelijks last van hebben of hoop uit putten. Toch kan een kleine discussie over een vlag ineens groter worden, omdat die raakt aan identiteit, vertrouwen en politieke achterdocht.

Daarom is zo’n mail van een lezer waardevol. Niet omdat Jan nu zijn pet aan de kapstok hangt. Dat zou zonde zijn, want dan blijft alleen de koffie over. Maar wel omdat het goed is om af en toe te horen dat een stukje anders landt dan bedoeld. Dat houdt de rubriek scherp. En eerlijk is eerlijk, Jan kan soms best een tik op zijn pet gebruiken.

Dus aan de lezer die reageerde, dank. Echt. Niet omdat Jan nu ineens alles anders ziet, maar omdat Nieuwegein geen stad moet worden waar iedereen alleen nog knikt naar zijn eigen gelijk.

De vlag mag best onderwerp van debat zijn. Jan mag daar best wat van vinden. En een lezer mag vervolgens best zeggen, Jan, je vliegt uit de bocht.

Zo blijft er tenminste nog wat leven in de mailbox.

En nu, zegt Jan, eerst koffie. Zonder vlaggetje. Voor deze keer.

The post Jan met de Pet krijgt op zijn kop, en misschien is dat helemaal niet zo slecht appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Jan met de Pet stond even stil voor de glazen deuren van de raadzaal. In gedachten zag hij hem al hangen: rood, wit en blauw. Geen revolutionaire ingreep, geen verbouwing van miljoenen, geen beleidsprogramma van tachtig pagina’s. Gewoon een Nederlandse vlag in een Nederlandse raadzaal.

En toch kreeg Nieuwegein het voor elkaar om zelfs daarvan een politiek mijnenveld te maken.

Forum voor Democratie diende in de gemeenteraad een motie in om de Nederlandse vlag zichtbaar een plek te geven in de raadzaal. Die motie haalde het niet. Alleen Ieders Belang stemde met FVD mee. D66 zag in het voorstel vooral een politieke boodschap van de indiener, Lokale Vernieuwing/VSP wilde ruimte voor een bredere compositie met meerdere vlaggen en burgemeester Marijke van Beukering vond dat ook andere achtergronden en symbolen in Nieuwegein meegewogen moeten worden.

Jan krabde zich eens onder zijn pet.

Want eerlijk is eerlijk: op zichzelf is het niet zo vreemd om een Nederlandse vlag op te hangen in een gemeentelijke raadzaal. Daar vergaderen gekozen volksvertegenwoordigers binnen de Nederlandse democratische rechtsstaat. Aan de muur hangt al een portret van de Koning. Dan is de gedachte aan de nationale vlag niet ineens een aanval op de samenleving.

FVD-raadslid Frank Folkerts begrijpt dan ook weinig van de ophef. Hij laat weten dat zijn motie geen afleiding is van belangrijker onderwerpen, maar juist bedoeld is om iets fundamenteels zichtbaar te maken: een gezamenlijke identiteit.

Folkerts wijst erop dat hij zich sinds het begin van zijn raadsperiode ook bezighoudt met onderwerpen waar inwoners dagelijks tegenaan lopen, zoals criminaliteit, openbare verlichting en dierenweides. Samen met zijn fractieleden stelt hij vragen en bereidt hij nieuwe moties voor. Zijn boodschap is duidelijk: wie een vlag in de raadzaal wil, hoeft daarmee niet weg te kijken van de echte problemen in de stad.

Daar heeft hij een punt.

Politiek wordt soms wel heel gemakkelijk weggezet als symboolpolitiek, zeker wanneer een voorstel afkomstig is van een partij waar andere fracties weinig mee hebben. Maar een raadslid kan zich druk maken om veiligheid in de wijk én vinden dat de Nederlandse vlag thuishoort in de raadzaal. Het een sluit het ander niet uit.

Folkerts noemt het merkwaardig dat juist dit voorstel zoveel politieke lading kreeg. In de Provinciale Staten van Utrecht, waar hij als commissielid actief is, hangen de Europese vlag, de provincievlag en de Nederlandse vlag naast elkaar. Daar wordt er kennelijk niet iedere keer een identiteitendebat aan vastgeknoopt.

“Hoe kun je tegen de Nederlandse vlag zijn in een Nederlandse raadzaal?”, vraagt hij zich af.

Jan vindt dat geen gekke vraag.

Maar Jan ziet ook waar het schuurt. Folkerts wil beginnen met de Nederlandse vlag als vanzelfsprekend nationaal symbool, eventueel aangevuld met de vlag van Nieuwegein. Voor andere fracties begint het gesprek juist bij de vraag of één vlag nog wel voldoende uitdrukt wie de raad vertegenwoordigt. Zodra woorden vallen als inclusiviteit, verbondenheid en identiteit, is een simpele vlag ineens niet meer zo simpel.

Dan wordt rood, wit en blauw geen doek meer, maar een standpunt.

En daar wordt het voor Jan vermoeiend. Want natuurlijk mag een vlag betekenis hebben. Natuurlijk mogen partijen daar verschillend naar kijken. Maar de raad hoeft ook niet bij ieder symbool meteen een complete maatschappelijke spiegelwand op te tuigen. Voor je het weet komt er een inwonersavond, een artistiek participatietraject, een vlaggencommissie en een ontwerpwedstrijd, terwijl de vraag ooit begon met: kan daar niet gewoon een Nederlandse vlag hangen?

Folkerts is duidelijk over zijn grens. De vlag van Nieuwegein ziet hij als een logische aanvulling, omdat die de lokale gemeenschap vertegenwoordigt. Met allerlei politieke of ideologische vlaggen heeft hij meer moeite, omdat die in zijn ogen niet iedereen verbinden, maar juist nieuwe verdeeldheid kunnen oproepen.

Ook dat is een legitiem standpunt. Net zoals andere partijen mogen vinden dat verbondenheid breder is dan alleen de nationale driekleur.

Maar ergens moet een gemeenteraad ook gewoon durven besluiten zonder ieder onderwerp tot symboolstrijd te verheffen.

Jan zou het daarom eenvoudig houden. Hang de Nederlandse vlag op. Zet daar, als de raad dat passend vindt, de vlag van Nieuwegein naast. Daarmee zakt de raadzaal niet weg in onverdraagzaamheid en verandert Nieuwegein ook niet plotseling in een minder inclusieve stad.

En daarna: aan het werk.

Want daar hebben de inwoners uiteindelijk meer aan. Aan veilige straten. Aan verlichting die werkt. Aan woningen die beschikbaar en betaalbaar zijn. Aan zorg die bereikbaar blijft. Aan raadsleden die niet alleen tegenover elkaar staan vanwege een vlag, maar samen oplossingen zoeken voor de stad.

Jan keek nog één keer naar die lege plek in de raadzaal.

“Hang dat ding toch op,” mompelde hij. “En hang er meteen een klok naast. Dan zien ze hoeveel tijd er nog overblijft voor het echte werk.”

The post Jan met de Pet: ‘Hang die vlag op, en ga daarna weer aan het werk’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.