Oude guldens, buitenlands vakantiegeld en bankbiljetten die thuis ongebruikt in een la liggen, kunnen nog altijd een waardevolle bestemming krijgen. In de Bibliotheek Nieuwegein staat een inzamelbox van Lionsclub Nieuwegein. De opbrengst wordt gebruikt voor oogzorg in ontwikkelingslanden.

De inzameling maakt deel uit van de landelijke Lionsactie ‘Vreemd en Oud Geld’. Munten en bankbiljetten worden gesorteerd, ingewisseld of verkocht aan verzamelaars. Het geld dat dit oplevert, gaat via Fight for Sight naar oogoperaties en andere projecten tegen vermijdbare blindheid.

Landelijk brengt de actie jaarlijks meer dan 240.000 euro op. Hoeveel daarvan in het Lionsjaar 2025-2026 via de inzamelbox in Nieuwegein is binnengekomen, is niet bekendgemaakt.

Geld krijgt een tweede leven
Veel mensen hebben nog oude Nederlandse munten, buitenlandse bankbiljetten of geld van een eerdere vakantie in huis. Hoewel zij daar zelf weinig meer mee kunnen, kan het geld na inlevering nog wel degelijk waarde hebben.

„Door dit geld in te leveren, krijgt het letterlijk een tweede leven”, zegt Dennis Stenfert, president van Lionsclub Nieuwegein. „Met relatief eenvoudige oogoperaties kunnen mensen hun zicht terugkrijgen en weer zelfstandig deelnemen aan de samenleving.”

De inzamelbox staat op een goed zichtbare plek in de bibliotheek. De samenwerking tussen de bibliotheek en Lionsclub Nieuwegein wordt daarom voortgezet.

Bibliotheek biedt plek aan maatschappelijke acties
Directeur Roel Zuidhof van Bibliotheek Nieuwegein ziet de bibliotheek niet alleen als een plek voor boeken en informatie.

„De bibliotheek is een plek waar mensen samenkomen, kennis delen en elkaar ontmoeten. We vinden het belangrijk om ook maatschappelijke initiatieven een podium te bieden. Dat de inzamelbox zo’n zichtbaar succes is geworden, laat zien hoe betrokken Nieuwegeiners zijn.”

Inwoners kunnen hun oude guldens, buitenlandse munten en bankbiljetten blijven inleveren in de Bibliotheek in het Stadshuis van Nieuwegein.

The post Oude munten uit Nieuwegein helpen blinden weer zien appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Jan met de Pet is weer thuis. De Y-90-behandeling in het UMC Utrecht zit erop. Het was een lange dag, gevolgd door een bijzonder korte nacht, maar inmiddels zit Jan weer op zijn vertrouwde plek. De pet staat nog recht, de MacBook is alweer open en het hoofd doet het gelukkig ook nog.

Met Jan gaat het naar omstandigheden goed. Natuurlijk voelt hij dat er iets is gebeurd. In zijn lies zit het wondje waar de artsen via de slagader naar zijn lever zijn gegaan. Daar zijn de miljoenen kleine radioactieve bolletjes afgeleverd die nu precies moeten gaan doen waarvoor ze zijn bedoeld: de tumor van binnenuit aanpakken. Daar merkt Jan op dit moment nog weinig van. Zijn rug daarentegen laat luid en duidelijk weten dat hij in het ziekenhuis is geweest.

Wie ooit heeft bedacht dat de harde ondergrond van een scanapparaat geschikt is om urenlang op te liggen, heeft er waarschijnlijk zelf nooit op gelegen. Jan heeft tijdens de behandeling meerdere scans gehad en moest daarbij langdurig stil blijven liggen. Niet een beetje stil, maar écht stil. Niet krabben, niet draaien, niet even de benen strekken en vooral niet vragen of er toevallig een zachter matras beschikbaar was.

Verstand op nul en doorbijten dus
En juist dat doorbijten had deze keer een bijzondere reden. Jan deed namelijk niet alleen mee als patiënt, maar ook als eerste patiënt binnen het IXSI-onderzoek. Een onderzoeksproject waarbij wordt bekeken of de voorbereiding en de daadwerkelijke Y-90-behandeling in de toekomst op één dag kunnen plaatsvinden.

Normaal gesproken bestaat het traject uit twee afzonderlijke procedures. Eerst vindt de voorbereiding plaats. Daarbij wordt via de slagader in de lies een katheter ingebracht, worden bloedvaten onderzocht en volgen meerdere scans. Daarna gaat de patiënt naar huis, om enkele weken later opnieuw terug te komen. Weer de lies in, weer een katheter, weer lang stilliggen en weer de nodige onderzoeken.

De onderzoekers van IXSI proberen dat hele traject nu samen te voegen tot één behandeldag. Voor de patiënt betekent dat mogelijk maar één keer een ingreep via de lies, één ziekenhuisopname en minder spanning tussen de voorbereiding en de uiteindelijke behandeling.

Dat klinkt eenvoudig, maar dat is het natuurlijk niet.

Op de achtergrond het IXSI apparaat in ontwikkeling

De behandelkamer stond daarom vol met natuurkundigen, onderzoekers, artsen en andere deskundigen. De bekende Willy Wortels van het ziekenhuis, zoals Jan ze inmiddels noemt. Mensen die apparaten ontwikkelen, berekeningen uitvoeren, beelden controleren en ondertussen met een enorme hoeveelheid kennis proberen de behandeling voor toekomstige patiënten beter en minder belastend te maken.

Jan lag erbij en keek ernaar. Voor zover dat mogelijk was, want tijdens een deel van de behandeling moest hij vooral naar het plafond kijken en niet bewegen.

De onderzoekers vertelden dat er zelfs vanuit de Verenigde Staten met grote belangstelling naar deze ontwikkeling wordt gekeken. De beelden van Jan zijn inmiddels naar onderzoekscentra in Amerika gestuurd. Over twee weken komen Amerikaanse onderzoekers naar het UMC Utrecht om aanwezig te zijn wanneer de tweede patiënt op deze nieuwe manier wordt behandeld.

Ze willen het met eigen ogen zien.

Kijk, dan ga je toch anders naar zo’n lange dag kijken. Jan ging naar het ziekenhuis om behandeld te worden, maar werkte tegelijkertijd mee aan een ontwikkeling die het traject voor patiënten na hem mogelijk een stuk gemakkelijker maakt.

Geen twee afzonderlijke ingrepen meer. Geen weken wachten tussen de voorbereiding en de behandeling. Niet opnieuw die katheter door de slagader in de lies en, minstens zo belangrijk, niet nog een keer urenlang op die plank die in het ziekenhuis kennelijk een behandeltafel wordt genoemd.

Jan is dus een beetje patiënt, een beetje proefpersoon en misschien zelfs een klein beetje pionier. Al moet dat laatste niet te groot worden gemaakt. Uiteindelijk lag hij vooral stil terwijl de echte knappe koppen om hem heen hun werk deden.

Maar zonder patiënten die bereid zijn mee te werken, kunnen nieuwe behandelingen niet worden onderzocht. Jan heeft daar bewust ja tegen gezegd. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de mensen die na hem komen.

Nu is hij weer thuis
Hij voelt zich goed, maar weet ook dat dit nog niet alles zegt. De artsen hebben verteld dat de echte klap van de behandeling soms pas na ongeveer tien dagen komt. Vermoeidheid, misselijkheid, minder eetlust of gewoon het gevoel dat de accu ineens helemaal leeg is.

Jan wacht het rustig af. Hij gaat niet bij ieder pijntje direct op internet zoeken en hij probeert ook niet ieder uur te beoordelen of de radioactieve bolletjes al resultaat hebben geboekt. Dat heeft weinig zin. De behandeling heeft tijd nodig en de controle volgt later.

Tot die tijd doet Jan wat hij altijd doet: werken.

Het nieuws in Nieuwegein stopt tenslotte niet omdat Jan met de Pet een behandeling heeft gehad. Er zijn artikelen te schrijven, foto’s te bekijken, persberichten uit te pluizen en bestuurders die nauwlettend in de gaten moeten worden gehouden.

Het werk geeft afleiding. En afleiding is soms precies wat een mens nodig heeft. Anders ga je thuis maar zitten wachten op de klap waarvan niemand precies weet wanneer die komt en hoe hard die zal zijn.

Voorlopig overheerst daarom vooral de blijdschap. De behandeling is achter de rug. Jan is weer thuis. De pet staat nog steeds op zijn hoofd en diep in zijn lever zijn miljoenen kleine bolletjes begonnen aan hun belangrijkste opdracht.

Jan kan nu maar één ding doen: vertrouwen houden, luisteren naar zijn lichaam en de tijd haar werk laten doen.

En af en toe voorzichtig zijn rug strekken. Want van alle moderne apparatuur, briljante natuurkundigen en internationale belangstelling is één probleem nog altijd niet opgelost: een beetje fatsoenlijk matras op zo’n scanapparaat.

Over deze column
Voor lezers die zijn verhaal niet vanaf het begin hebben gevolgd: Jan met de Pet schrijft op pen.nl normaal gesproken eigenzinnige columns over Nieuwegein, de lokale politiek en het dagelijks leven in de stad. De afgelopen maanden kreeg zijn rubriek een zeer persoonlijke wending, nadat bij Jan leverkanker werd vastgesteld. Sindsdien vertelt hij openhartig over de onderzoeken, de medische fout rond een leverbiopt en zijn behandeling met Y-90 in het UMC Utrecht.

The post Jan met de Pet is weer thuis: ‘Behandeld én een beetje pionier’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Leerlingen van basisschool De Meander hebben met een sponsorloop maar liefst € 2.782 opgehaald voor wooninitiatief Huis Mandala. Toekomstige bewoners Elke en Juliëtte mochten de cheque onlangs met veel plezier in ontvangst nemen. Het geld wordt gebruikt voor de inrichting van de gezamenlijke woonkamer en woonkeuken.

Op 17 april organiseerde de school de jaarlijkse sponsorloop. De helft van de opbrengst is voor een goed doel en de andere helft besteedt de school aan de leerlingen. Het goede doel van het sportieve spektakel was dit jaar Huis Mandala, een wooninitiatief voor (jong)volwassenen met een verstandelijke beperking in Vreeswijk.

Steun voor samen koken en samen zijn
Huis Mandala wordt een thuis voor 18 (jong)volwassenen die begeleid zelfstandig gaan wonen. In de gezamenlijke ruimtes wordt dagelijks samen geleefd: er wordt gekookt, gegeten, de dag besproken en spelletjes gedaan. De opbrengst van de sponsorloop helpt bij de aanschaf van onder andere keukenapparatuur, potten en pannen, servies en bestek. Zo draagt de actie direct bij aan een warm en gezellig thuis.

Huis Mandala: een thuis midden in de samenleving
Huis Mandala is een initiatief van betrokken ouders uit Nieuwegein, IJsselstein en omstreken, in samenwerking met woningcorporatie Jutphaas Wonen. Het wooninitiatief wordt gebouwd aan de Emmaweg in Vreeswijk waar bewoners 24-uurs begeleiding krijgen. In september is de oplevering en kunnen de bewoners na lang wachten hun appartement betrekken.

Nog een appartement vrij
Van de 18 appartementen is nog een beschikbaar voor een jongvolwassene met een verstandelijke en/of lichte fysieke beperking.

Doe mee, steun mee
Iedereen kan bijdragen: door te doneren, door bewoners te sponsoren of door simpelweg aandacht te geven aan dit initiatief. Elke bijdrage helpt om van Huis Mandala écht een thuis te maken.

Elke en Juliëtte mochten de cheque onlangs met veel plezier in ontvangst nemen

The post Leerlingen basisschool De Meander halen geld op voor wooninitiatief Huis Mandala appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

‘Nijemonde’ wordt de nieuwe naam van de woonzorglocatie aan de Nijemonde in Nieuwegein. De nieuwbouwlocatie wordt gebouwd om de bewoners van de huidige locatie Vreeswijk een fijne nieuwe woonplek te geven.

Met 43 naamsuggesties heeft de jury alle inzendingen voor de nieuwbouwlocatie aan de Nijemonde in Nieuwegein beoordeeld. Er waren creatieve namen bij en vaak ook met een heldere toelichting over de oorsprong van de naam. Dit maakte het voor de jury een lastige keuze. Toch is de naam gekozen die zowel in de omgeving bij omwonenden, maar ook door bewoners al vaak wordt genoemd en inmiddels al een vertrouwde klank heeft.

Bloemen voor de winnaar
De inzending kwam van Leo Broeder, vrijwilliger bij Vreeswijk. Projectmanager Lyda Smits overhandigde hem bloemen. Leo: “Misschien erg voor de hand liggend, maar Nijemonde is voor mij een voor de hand liggende en zeer toepasselijke naam. Het heeft een warme klank en het “nije” heeft een connotatie van iets dat ‘nieuw’ is.”

En dat klopt… de straatnaam Nijemonde is opgebouwd uit ‘Nije’ (wat nieuw betekent in Fries/Nedersaksische dialecten) en ‘monde’ (monding, uitmonding of plek aan het water).

Verloop van de bouw
Lyda: “Begin juli is de laatste heipaal geplaatst. Deze week starten we met het aanbrengen van de leidingen voor de zogenaamde WKO-installatie (warmte-koude opslag). Daarvoor wordt een aantal buizen ruim 140 meter de grond ingebracht. Naar verwachting is de oplevering van de nieuwbouw net na de zomer in 2027”.

Bloemen voor naambedenker Leo Broeder: “Nijemonde is een voor de hand liggende maar zeer toepasselijke naam.”

The post Nijemonde wordt nieuwe naam woonzorglocatie appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Een rit met de stadsbus tussen Utrecht en Nieuwegein heeft voor een 86-jarige vrouw een dramatische afloop gekregen. Haar ringvinger raakte tijdens de rit bekneld bij een stoel of leuning. De verwondingen waren zo ernstig dat de vinger niet meer kon worden gered.

Het ongeval gebeurde zaterdag 4 juli in een bus die onderweg was van Utrecht naar Nieuwegein. De familie van de vrouw is via sociale media op zoek naar reizigers die hebben gezien wat er precies is gebeurd. Dat meldt RTV Utrecht.

Vinger bleef achter leuning haken
De vrouw zat tijdens de rit in de zon en besloot daarom van zitplaats te wisselen. Toen zij opstond, zou haar ringvinger, waaraan zij een ring droeg, tussen een leuning bekneld zijn geraakt. Terwijl de bus doorreed, kwam de vrouw ten val. Daarbij raakte zij haar ringvinger kwijt. Ze werd na het incident naar het ziekenhuis gebracht, maar artsen konden de vinger niet meer terugplaatsen.

De 86-jarige vrouw is volgens haar familie nog altijd erg aangeslagen. Ook zou zij bang zijn geworden om opnieuw met de bus te reizen.

Familie zoekt medepassagiers
Omdat nog niet duidelijk is hoe het ongeval precies kon gebeuren, heeft een kleinzoon van de vrouw op Facebook een oproep geplaatst. Hij hoopt in contact te komen met reizigers die op het moment van het incident in de bus zaten. Op de oproep hebben zich inmiddels meerdere mensen gemeld. Een vrouw schrijft dat zij bij het ongeval aanwezig was en bij de gewonde vrouw is gebleven totdat de hulpdiensten arriveerden.

De familie hoopt dat de getuigenverklaringen meer duidelijkheid kunnen geven over de gebeurtenissen in de bus.

Onderzoek naar toedracht
Vervoersbedrijf Transdev bevestigt tegenover RTV Utrecht dat het incident bekend is. Het bedrijf doet onderzoek, maar wil nog geen definitieve conclusies trekken over de oorzaak.

Volgens de eerste informatie lijkt het te gaan om een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden. Transdev zegt niet eerder een vergelijkbaar incident te hebben meegemaakt.

Het ongeval gebeurde in een achttien meter lange elektrische bus van de Chinese fabrikant Yutong. Dergelijke gelede bussen worden op meerdere lijnen in de provincie Utrecht ingezet.

Transdev zegt geen aanwijzingen te hebben dat sprake is van een structureel veiligheidsprobleem bij dit type bus. Het vervoersbedrijf heeft inmiddels contact met de vrouw en haar familie en bekijkt op welke manier ondersteuning kan worden geboden.

Met dank aan onze samenwerkingspartner RTV Utrecht

The post 86-jarige vrouw verliest ringvinger tijdens busrit naar Nieuwegein appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

De Kleding- en Speelgoedbank aan de Vredebestlaan is definitief verdewenen uit Nieuwegein, maar hoeft de werkzaamheden niet volledig te staken. Dankzij de Nieuwegeinse stichting Maak Ons Blij kan de voorziening een doorstart maken aan de Walmolen in Houten. De deuren moeten daar op maandag 10 augustus weer opengaan.

Vrijwilligers hebben de afgelopen dagen kleding, speelgoed, kasten, tafels en andere inventaris vanuit het voormalige schoolgebouw aan de Vredebestlaan naar Houten overgebracht. Daarmee is op het laatste moment voorkomen dat een voorziening waar honderden gezinnen gebruik van maken volledig verloren gaat.

De reddingsactie komt van Ragaël van Beusekom uit Nieuwegein. Haar stichting Maak Ons Blij huurt sinds vorig jaar een pand aan de Walmolen en wil daar verschillende maatschappelijke organisaties onder één dak brengen. De kleding- en speelgoedbank krijgt daar nu eveneens ruimte.

Geen oplossing in Nieuwegein
Voor Nieuwegein blijft de verhuizing een pijnlijke afloop van een dossier waarover onze redactie al meerdere malen heeft bericht. De kledingbank was sinds april 2017 gevestigd in het voormalige schoolgebouw aan de Vredebestlaan 23. Het pand moet plaatsmaken voor Inn Between, een woonproject voor onder anderen jongeren met een lichte hulpvraag, statushouders en andere bewoners.

Het pand aan de Vredebestlaan 23 in Jutphaas/Wijkersloot

Al geruime tijd was duidelijk dat de kleding- en speelgoedbank het gebouw moest verlaten. De gemeente en Stichting K4N hebben verschillende mogelijkheden bekeken, maar een geschikte vervangende locatie werd niet gevonden. Ook een tijdelijke noodvoorziening bleek volgens het college geen haalbare oplossing.

Daarmee raakte Nieuwegein een laagdrempelige voorziening kwijt die ongeveer 400 gezinnen en meer dan duizend inwoners uit Nieuwegein en omliggende plaatsen hielp. Bezoekers konden er gratis kleding, schoenen, huishoudtextiel en speelgoed uitzoeken. De organisaties draaiden volledig op vrijwilligers en giften.

De gemeente noemde het verdwijnen van de kledingbank eerder betreurenswaardig, maar slaagde er niet in binnen Nieuwegein passende huisvesting te regelen.

Redding over de gemeentegrens
Stichting Maak Ons Blij voorkomt nu dat de kleding- en speelgoedbank helemaal moet stoppen. Van Beusekom zet zich al jaren in voor gezinnen die nauwelijks kunnen rondkomen. Haar stichting deelt onder meer boodschappen- en kerstpakketten uit en werkt zonder structurele subsidie.

In Houten wil zij van het pand aan de Walmolen een verzamelplek voor goede doelen maken. De kledingbank past volgens haar binnen die opzet. Ook inwoners van Houten met een laag inkomen moeten straks van de voorziening gebruik kunnen maken.

De kleding en het speelgoed blijven gratis. Dat betekent tegelijkertijd dat er nauwelijks eigen inkomsten zijn om huur, energie, vervoer en andere kosten te betalen. Maak Ons Blij blijft daarom afhankelijk van donaties, vrijwilligers en hulp van bedrijven en andere organisaties.

Afstand wordt nieuw probleem
Met de verhuizing is de kledingbank gered, maar voor veel bestaande gebruikers ontstaat een nieuw praktisch probleem. Voor inwoners van Nieuwegein ligt Houten nog enigszins in de buurt, al is de voorziening zonder auto niet voor iedereen eenvoudig bereikbaar.

Voor gezinnen uit IJsselstein, Benschop, Vianen en vooral Lopik wordt de reis aanzienlijk langer. De afstand tussen Lopik en Houten bedraagt over de weg ongeveer 25 kilometer. Voor mensen die afhankelijk zijn van het openbaar vervoer, weinig geld hebben of met kinderen en tassen kleding moeten reizen, is dat bepaald geen kleine verplaatsing.

Juist de doelgroep van een kledingbank beschikt niet vanzelfsprekend over een auto of geld voor meerdere busritten. De verhuizing kan er daardoor toe leiden dat mensen formeel nog wel geholpen kunnen worden, maar de fysieke winkel in de praktijk niet meer kunnen bereiken.

Maak Ons Blij wil dat probleem deels opvangen met een webshop. Mensen uit onder meer IJsselstein, Benschop en Lopik zouden kleding online moeten kunnen aanvragen, waarna de bestelling aan huis wordt bezorgd. Hoe de webshop precies gaat werken, wie ervoor in aanmerking komt en hoe vaak er kan worden besteld, moet nog nader bekend worden gemaakt.

Wrange tegenstelling
De doorstart in Houten is goed nieuws voor de vrijwilligers en gezinnen die afhankelijk zijn van gratis kleding en speelgoed. Tegelijkertijd blijft de uitkomst voor Nieuwegein wrang.

Op de Vredebestlaan komt een sociaal woonproject voor mensen die ondersteuning nodig hebben. Om daarvoor ruimte te maken, verdwijnt een bestaande sociale voorziening voor een andere kwetsbare groep uit de stad.

Dat Houten uiteindelijk wel onderdak weet te bieden, terwijl in Nieuwegein na maanden zoeken geen geschikte ruimte beschikbaar kwam, zal de discussie over gemeentelijk vastgoed en de huisvesting van maatschappelijke organisaties vermoedelijk nog niet beëindigen.

The post Kledingbank gered door verhuizing naar Houten, maar Nieuwegein blijft met lege handen achter appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Donderdag 16 juli is het zover. Dan stapt Jan met de Pet het UMC Utrecht binnen voor zijn behandeling tegen leverkanker. Daar heeft Jan al eerder over geschreven. Om 07.00 uur staat Jan aan receptie 19 paraat.

Hij krijgt een behandeling met Yttrium-90. Miljoenen piepkleine radioactieve bolletjes worden via de bloedvaten naar de tumor in zijn lever gebracht. Daar moeten ze hun werk doen. Heel gericht, heel precies en bij voorkeur zonder onderweg verkeerd af te slaan. Dat laatste zegt Jan er tegenwoordig maar even bij.

Hij leeft al weken naar deze behandeling toe. Natuurlijk denkt hij eraan. Wie zou dat niet doen? Toch weigert Jan iedere dag bezig te zijn met alles wat er mogelijk fout kan gaan. Daar schiet een mens weinig mee op. Jan is positief ingesteld en heeft vertrouwen in de behandeling.

De voorbereidende onderzoeken zijn achter de rug. De route naar de tumor is in kaart gebracht. De artsen weten waar ze moeten zijn en Jan weet ongeveer wat hem donderdag te wachten staat. Meer zekerheid krijg je in het leven zelden.

Toch waren het de afgelopen weken niet alleen de kanker en de komende behandeling die door zijn hoofd gingen. Wat hem misschien nog wel het meest heeft beziggehouden, gebeurde kort nadat hij te horen had gekregen dat hij leverkanker heeft.

Jan moest in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein een biopt laten afnemen. Niet van de tumor in zijn lever, maar van afwijkingen in het vetschort in zijn buik. Onderzoek daarvan was nodig om vast te stellen of de kanker zich mogelijk had verspreid. De uitslag kon gevolgen hebben voor zijn prognose en voor de behandeling die nog mogelijk was.

De aanvraag was duidelijk. Het besluit van het multidisciplinair overleg was duidelijk. De plek waar het biopt moest worden afgenomen was duidelijk. Jan zei nog gekscherend: ‘Niet het verkeerde been afzetten hè’ Zo is Jan.

Toch ging de naald de verkeerde kant op.

In plaats van de afwijking in de buik werd de tumor in de lever aangeprikt. Later die middag werd ontdekt dat het verkeerde biopt was uitgevoerd. Jan werd gebeld en moest terugkomen om alsnog de juiste punctie te ondergaan.

Twee biopten op één dag, waarvan er één niet was aangevraagd en medisch niet noodzakelijk was.

Dat is nogal wat wanneer je enkele dagen daarvoor hebt gehoord dat je kanker hebt. Op zo’n moment ligt je leven in handen van mensen van wie je moet kunnen aannemen dat zij weten wat ze doen. Je gaat op een tafel liggen, krijgt een verdoving en vertrouwt erop dat de juiste plek wordt aangeprikt.

Jan heeft daarom een officiële klacht ingediend bij het St. Antonius Ziekenhuis. Niet omdat hij zin had in ruzie en ook niet omdat hij een arts publiekelijk aan de schandpaal wil nagelen. Hij wilde weten hoe dit heeft kunnen gebeuren. En vooral hoe wordt voorkomen dat een andere patiënt hetzelfde overkomt.

Het ziekenhuis erkende vervolgens dat de leverpunctie niet was aangevraagd, niet overeenkwam met het besluit van het multidisciplinair overleg en medisch niet geïndiceerd was. Het St. Antonius noemde het zelf een ernstig incident. Ook werd erkend dat Jan door de onnodige punctie extra medische risico’s heeft gelopen. Het incident is opgenomen in zijn medisch dossier en er is een interne VIM-melding gedaan.

Inmiddels heeft Jan ook een nadere terugkoppeling van de betrokken radioloog ontvangen. Daardoor is nu duidelijker hoe de fout kon ontstaan.

De uitvoerend radioloog heeft de aanvraag op de dag van de ingreep verkeerd beoordeeld. Door de vensterinstelling in het elektronisch patiëntendossier Epic was slechts een deel van de aanvraag zichtbaar. De radioloog las het gedeelte over de vermoedelijke tumor in de lever, maar realiseerde zich onvoldoende dat de aanvraagtekst verder doorliep. De zin waarin stond dat juist het omentum moest worden aangeprikt, werd daardoor niet gelezen. Vervolgens besloot hij ten onrechte een leverbiopt uit te voeren.

Dat is een verklaring.

Maar voor Jan is het nog geen geruststellende verklaring.

Een patiënt mag verwachten dat, voordat een naald zijn lichaam ingaat, de volledige aanvraag wordt gelezen en gecontroleerd. Zeker bij een invasieve ingreep kan een vensterinstelling op een beeldscherm nooit de laatste veiligheidsbarrière zijn.

Jan weet nu wie het besluit nam en waardoor de radioloog op het verkeerde spoor terechtkwam. Nog altijd is echter niet duidelijk welke concrete maatregelen het ziekenhuis neemt om herhaling te voorkomen.

Het incident wordt besproken in een complicatiebespreking en de VIM-melding wordt met de betrokken radioloog doorgenomen. Maar over een aanpassing van het computersysteem, een verplichte tweede controle of een vast controlemoment vóór de punctie leest Jan vooralsnog niets.

Praten over een fout is nodig. Voorkomen dat dezelfde fout opnieuw wordt gemaakt, is belangrijker.

Opvallend is dat het ziekenhuis in de eerste reactie erkende dat het leverbiopt medisch niet nodig was. In de nadere terugkoppeling staat vervolgens dat het afgenomen weefsel achteraf wel bruikbare informatie heeft opgeleverd. Dat kan allebei waar zijn: een ingreep kan vooraf onnodig zijn, terwijl de uitslag achteraf toch medische waarde blijkt te hebben.

Die twee zaken kunnen naast elkaar bestaan. Een onderzoek kan achteraf bruikbare informatie opleveren, terwijl er vooraf geen medische reden was om het uit te voeren. Maar achteraf bruikbaar is niet hetzelfde als vooraf noodzakelijk. (Immers, bij eerder genomen scans was al duidelijk dat er een tumor aanwezig was in de lever. De af te nemen biopt moest aantonen dat er geen uitzaaiingen aanwezig waren. Gelukkig was dat zo!)

Jan zou graag zien dat het ziekenhuis dat onderscheid helder blijft maken.

Na alles wat er in het St. Antonius is gebeurd, is Jan eerlijk gezegd blij dat zijn verdere behandeling is overgenomen door het UMC Utrecht. Dat is geen trap na richting alle medewerkers van het Nieuwegeinse ziekenhuis. Jan heeft daar ook betrokken, vriendelijke en deskundige mensen ontmoet.

Maar vertrouwen is kwetsbaar. Zeker wanneer je als patiënt volledig afhankelijk bent van de zorgvuldigheid van anderen.

De overstap naar Utrecht geeft hem rust.

In het UMC heeft Jan het gevoel dat iedere stap duidelijk wordt uitgelegd. Wat gaan de artsen doen? Waarom doen ze dat? Via welke route worden de bolletjes ingebracht? Welke risico’s zijn er? En wat gebeurt er na de behandeling?

Ook dat laatste is inmiddels duidelijk. Jans agenda staat na donderdag alweer behoorlijk vol met controleafspraken en onderzoeken. De behandeling is geen eindpunt. Daarna moet worden gevolgd hoe zijn lichaam reageert en vooral wat de radioactieve bolletjes met de tumor hebben gedaan.

Dat betekent opnieuw afspraken, controles en wachten op uitslagen.

Wachten is niet direct de grootste hobby van Jan. Hij is meer van het aanpakken, doorwerken en het liefst dezelfde dag nog willen weten waar hij aan toe is. Maar zelfs Jan begrijpt dat de bolletjes tijd nodig hebben om hun werk te doen.

Voorlopig hoeft hij zich dus geen zorgen te maken over een lege agenda. Het UMC heeft alvast een flink aantal vakjes voor hem ingevuld.

Jan blijft na de behandeling één nacht in het UMC Utrecht. Hij krijgt een eigen kamer, met internet en alle voorzieningen. Dat klinkt bijna als een hotelarrangement, al ontbreken vermoedelijk de minibar en het ontbijtbuffet met versgebakken croissants.

De MacBook gaat in ieder geval mee.

Voor medische calamiteiten is Jan in het UMC in goede handen. Mochten zich ondertussen calamiteiten in Nieuwegein voordoen, dan ligt de laptop binnen handbereik. Een hoofdredacteur kan tenslotte wel in een ziekenhuisbed liggen, maar het nieuws houdt daar doorgaans geen rekening mee.

Of Jan donderdagavond daadwerkelijk berichten gaat tikken, is nog maar de vraag. Misschien wint de behandeling het van zijn journalistieke onrust en blijft de MacBook gewoon dicht.

Dat zou voor één keer ook geen ramp zijn.

Jan gaat donderdag met vertrouwen naar Utrecht. Niet omdat hij denkt dat daar nooit iets fout kan gaan. Waar mensen werken, kunnen fouten worden gemaakt. Maar bij een behandeling als deze moet alles kloppen: het juiste bloedvat, de juiste route, de juiste tumor en de juiste bolletjes.

Hij wil eigenlijk maar één ding: dat de behandeling werkt.

De tumor moet een flinke tik krijgen. Het liefst zo’n tik dat hij voorlopig niet meer overeind komt. Jan is namelijk nog lang niet van plan afscheid te nemen. Er moet nog nieuws worden geschreven, er moet nog genoeg worden gemopperd en Nieuwegein is voorlopig nog niet van Jan met de Pet af.

Donderdag zet Jan zijn pet recht en loopt hij het UMC binnen.

Niet als slachtoffer van een ziekenhuisfout. Niet als klager met een dossier onder zijn arm. Maar als patiënt die wil leven en die vertrouwen heeft in de mensen die hem gaan behandelen.

Het St. Antonius heeft inmiddels meer antwoorden gegeven. Nu zijn vooral de concrete verbetermaatregelen nog van belang.

Maar eerst zijn de bolletjes aan de beurt.

En voor het geval Nieuwegein zich donderdagavond niet gedraagt, klapt Jan de MacBook gewoon open.

Jan met de Pet

The post Jan met de Pet: ‘Eerst de bolletjes, daarna de antwoorden’ appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Een motorrijder is zondagmiddag zwaargewond geraakt bij een botsing met een personenauto op de Lekdijk Oost in Nieuwegein. Het slachtoffer is met spoed per ambulance naar het ziekenhuis gebracht.

De aanrijding werd rond 13.18 uur gemeld. Meerdere politie-eenheden en twee ambulances kwamen met spoed ter plaatse. Ook werd een traumahelikopter opgeroepen, maar de inzet daarvan werd later geannuleerd.

Op foto’s en videobeelden van de plaats van het ongeval is te zien dat een motorfiets en een grijze BMW met elkaar in botsing zijn gekomen. De motor belandde ondersteboven op het wegdek en raakte zwaar beschadigd. Rondom het voertuig lagen brokstukken verspreid. Ook de BMW liep forse schade op aan de zijkant en de voorruit.

Groot gebied afgezet
De politie zette een groot deel van de Lekdijk Oost af. Verkeersspecialisten deden onderzoek naar de precieze toedracht van het ongeval. Daarbij werden onder meer de voertuigen, brokstukken en sporen op het wegdek onderzocht.

Door de afsluiting was de Lekdijk Oost tijdelijk niet toegankelijk voor het verkeer. Over de exacte verwondingen van de motorrijder en de oorzaak van de botsing is nog niets officieel bekendgemaakt.

Foto en video: aangeleverd aan de redactie door RBF Media

The post Motorrijder zwaargewond na botsing met auto op Lekdijk Oost appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Nieuwegein start met Het Bouwdepot, een aanpak die jongeren in een kwetsbare positie een jaar lang financiële rust moet geven. Woensdag 8 juli kwamen ruim 25 professionals en samenwerkingspartners bijeen voor de aftrap in Nieuwegein.

Bij de bijeenkomst waren onder meer WIL, JOU Utrecht, Halt, Movactor, Geynwijs, Lister GGZ, Altrecht, De Tussenvoorziening, Gradatus Zorg en Grip Group aanwezig. Zij kregen uitleg over de werkwijze en de rol die zij kunnen spelen bij het bereiken en begeleiden van jongeren.

Voor kwetsbare jongeren van 17 tot en met 27 jaar
Het Bouwdepot is bedoeld voor jongeren van 17 tot en met 27 jaar die te maken hebben met financiële stress en andere problemen. Veel van deze jongeren hebben geen stevig sociaal of financieel vangnet. Daardoor kunnen schulden, schooluitval, psychische druk of dak- en thuisloosheid snel dichterbij komen.

Met de aanpak krijgen jongeren een jaar lang financiële zekerheid. Het idee daarachter is simpel, maar ingrijpend: eerst rust in het hoofd, daarna pas bouwen aan de toekomst. Jongeren maken samen met hun begeleider een persoonlijk bouwplan. Daarin bepalen zij zelf aan welke doelen zij willen werken, bijvoorbeeld op het gebied van wonen, opleiding, werk, gezondheid of zelfstandigheid.

Wethouder Ellie Eggengoor ziet Het Bouwdepot als een manier om jongeren weer perspectief te geven. “Iedere jongere verdient de kans om zich te ontwikkelen zonder voortdurend bezig te zijn met overleven. Met Het Bouwdepot geven we jongeren rust, vertrouwen en perspectief om te bouwen aan hun toekomst.”

Tien jongeren kunnen meedoen
In Nieuwegein kunnen dit jaar tien jongeren meedoen aan de pilot. De aanmeldperiode is inmiddels gestart en loopt tot en met vrijdag 14 augustus. Daarna bekijkt een commissie welke jongeren kunnen deelnemen.

De gemeente werkt bij de pilot samen met verschillende partners in zorg, welzijn, jeugdhulp, schuldhulpverlening en begeleiding. Vragen over Het Bouwdepot in Nieuwegein kunnen worden gesteld via bouwdepot@nieuwegein.nl.

The post Nieuwegein start met Bouwdepot voor jongeren in kwetsbare positie appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Op woensdag 8 juli reikte burgemeester Marijke van Beukering de drenkelingenpenning uit namens de Koninklijke Maatschappij tot Redding van Drenkelingen aan Koen van Doorn. Hij redde op 6 april van dit jaar een leven in Nieuwegein.

Foto: Fototeam KenM

Op maandagmiddag 6 april raakte rond 13.30 uur een persoon met zijn scootmobiel te water in een sloot langs de Galecopperdijk. Hoe het voertuig in het water terechtkwam, is niet bekend. De man belandde in een benarde situatie: zijn capuchon lag onder water en hij kreeg veel water binnen.

Van Doorn fietste op dat moment langs. Hij aarzelde geen moment en sprong het water in. Hij wist het slachtoffer rechtop te krijgen en boven water te houden. Dankzij zijn snelle en doortastende optreden kon de man worden gestabiliseerd totdat de hulpdiensten arriveerden. Samen met de brandweer werd het slachtoffer vervolgens uit het water gehaald. Hij is ter plaatse behandeld in een ambulance. Opgeroepen brandweerduikers hoefden uiteindelijk niet in actie te komen.

Burgemeester Van Beukering: “Het snelle en moedige optreden van Koen van Doorn verdient grote waardering. Hij heeft niet alleen zonder aarzelen gehandeld; door zijn handelen heeft hij erger weten te voorkomen. Dit soort betrokkenheid en daadkracht maakt onze samenleving sterker en veiliger.”

Deze onderscheiding van de Koninklijke Maatschappij tot Redding van Drenkelingen wordt toegekend aan mensen die het leven van een drenkeling hebben gered of daartoe een moedige poging hebben gedaan.

De Koninklijke Maatschappij tot Redding van Drenkelingen (opgericht in 1767) zet zich in om verdrinkingen in Nederland te voorkomen. Dit doet zij door redders te eren en door voorlichting te geven over redding en reanimatie.

The post Drenkelingenpenning voor moedige redding na waterongeval Galecopperdijk appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.