In februari rukt de belastingdienst uit met camera’s en andere registratiemiddelen om het gebruik van lease-auto’s te gaan controleren. Er schijnt teveel privé gebruik gemaakt te worden van de auto. Dit berichtje valt samen met een bericht van de politie hier in Nieuwegein. De plaag van diefstallen en inbraken in sommige wijken is nauwelijks meer in de hand te houden. De politie zit aan haar maximum qua tijd en inzet en vraagt de burgers om beter op elkaar te letten. Het valt op dat sommige wijken meer getroffen worden door de plaag dan andere.Natuurlijk begrijp ik de oprechte zorg van de politie, maar het is een merkwaardig signaal in deze tijd. De afgelopen decennia hebben we zorgvuldig gewerkt aan de individualisering van de samenleving en laten we observatie en waarneming steeds meer over aan camera’s en andere elektronica. Weg van de solidariteit en het collectief en steeds meer voor onszelf zorgen. Dat we daarbij ook dagelijks een rol spelen voor een van de talloze ‘verborgen’ camera’s moeten we maar op de koop toenemen. De aanwezigheid van de camera’s is ons verkocht als een bijdrage aan een veiliger leefomgeving.Ik voel me in die omgeving lang niet altijd thuis. Niet omdat ik cameraschuw ben of iets te verbergen heb, maar juist omdat ik me meer thuis voel bij mensen die om elkaar geven en op elkaar letten. Dat doen ze omdat ze samen iets hebben opgebouwd en samen iets delen. In dat opzicht vind ik de oproep van de politie eigenlijk wel schokkend. Het gaat niet over een werkelijk grotere compassie voor andere mensen, maar slechts over het vereenvoudigen van de handhaving. Er kunnen meer inbrekers gepakt worden als we beter op onze buren letten.Eerlijk gezegd zit ik op dat soort aandacht van de buren niet te wachten. Het idee dat mijn directe woonomgeving door buren geobserveerd gaat worden op onregelmatigheden en vreemde vogels, geeft mij een gevoel van naaktheid en kwetsbaarheid. Nu heb ik niks tegen naaktheid of kwetsbaarheid, maar dan wel graag voor een door mij zelfgekozen publiek.Eens in de zoveel tijd moet je als kunstenares wel met de billen bloot. Je kunt heel lang rustig werken in de veilige omgeving van je atelier, maar er komt een moment dat je publiek ook graag weer eens wil zien van je werk. Een expositie is een moment van de waarheid en in ieder geval een gelegenheid om je werk publiek toegankelijk te maken. Of het nu een grote of een kleine expositie is, het blijft een spannende zaak. Vrijdagavond opent in het KCN-gebouw in de Kerkstraat een groepsexpositie waar ook werk van mij te zien zal zijn.Bij de expositie ‘was getekend’ staan nu eens tekeningen centraal in plaats van schilderijen. Daarnaast zal er ook keramiek te zien zijn. Qua stijl en inhoud mag je inderdaad van mij verwachten dat ik het maken van naakten en erotische kunst nog steeds als een uitdaging zie. Ik ben ervan overtuigd dat de expositie voor veel kunstliefhebbers het nodige te bieden zal hebben.Op dat soort momenten kies ik zelf voor het zoeken naar aandacht en observatie, naakt en kwetsbaar. Iedereen die dat begrijpt en wil zien waarmee ik bezig ben, is van harte welkom.Afrodite

The post Observatie appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.

Op de valreep van 2004 was het dan zover. Het bericht waar iedere kunstmakende en kunstbedrijvende inwoner van Nieuwegein op zat te wachten. De stelpost incidentele subsidies amateurkunst 2004 bedraagt € 21.555. In de tweede tranche van 2004 zijn vier subsidieaanvragen ingediend. Alle aanvragen zijn gehonoreerd, maar twee ervan zijn naar beneden bijgesteld.

De aanvragen zijn beoordeeld door een commissie van onafhankelijke deskundigen. Dat op zichzelf geeft de burger moed, want de kunst kent maar één soort onafhankelijke deskundigen en dat zijn de inwoners van Nieuwegein zelf. Het blijft natuurlijk gissen welke verzoeken er naar beneden toe zijn bijgesteld en misschien nog veel interessanter is de vraag waarom. Ruil de ene onafhankelijke deskundige in voor een andere en je hebt gelijk een geheel andere verdeling van de subsidie.

Het is ook opvallend dat er maar vier aanvragen zijn ingediend in de tweede tranche. Dat die van mij daar niet bij zat, laat zich natuurlijk eenvoudig verklaren. Ik heb me stekeblind gezocht naar de tranche, maar ik heb nergens een opstapplaats of halte gevonden. De tranche is aan mij voorbij gegaan zonder dat ik er mijn tanden in kon zetten. Helaas, pindakaas en volgend jaar beter. Misschien ook handiger om even in het woordenboek te kijken wat een tranche is. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.

Elk van de gelijke delen van een hoofdsom, met name een deel van een lening. Wat krijgen we nu? Een subsidie die geen subsidie is maar een lening. Als dat zo is laat ik die tranche maar even voorbij gaan. Een beetje kunstenaar heeft met leningen net zoveel ervaring als met de kunst; het is alleen niet altijd even goed bevallen.

Omdat ik ook niet over één nacht ijs wil gaan lees ik verder in het woordenboek. Een tranche is een deel van een, in etappes, toegepaste belastingverlaging. Dan heb je mijn aandacht direct te pakken. In deze tijden waarin de gemeente het woord verlaging niet meer schijnt te kennen, zelfs niet als het over de drempels op de Batauweg gaat, is een belastingverlaging nooit weg. Kunst en belastingen hebben zo hun eigen periodieke veldslagen. Een niet zo onafhankelijke belastinginspecteur bepaalt geheel en eigenhandig wat hij kunst vindt. Je succes kun je dan ook meten aan de hoeveelheid BTW die je als kunstenaar moet betalen.

Minder BTW maakt je tot een goede kunstenaar, geen BTW veroordeelt je tot hobbyist en het ergste is natuurlijk het betalen van veel BTW. Dan ben je een mislukte kunstenaar. Een handige tip dus voor iemand met interesse in de kunst. Vraag naar het BTW-keurmerk van de kunstenaar en je weet net zoveel als iedere andere onafhankelijke deskundige.

Maar nu zie ik het licht. Een tranche is een deel van een in etappes gebouwd complex. Dat verklaart natuurlijk dat er maar vier aanvragen zijn ingediend. Het is een bouwsubsidie verpakt als subsidie voor de kunst. Als je ooit een bouwvergunning hebt aangevraagd in Nieuwegein, weet je als geen ander dat Nieuwegein een geheel eigen kijk heeft op tekeningen. Dat soort tekeningen maak ik niet, dus ook van deze tranche krijg ik geen hoogte.

Ik zet een horizon op mijn papier en probeer het te bevatten. De gemeente geeft geld weg en ik heb niks gekregen. Ik heb de tranche gemist en de unieke gelegenheid beoordeeld te worden door onafhankelijke deskundigen.

Het wordt tijd voor een nieuwe expositie in het KCN, gewoon op eigen kosten en voor u.

Afrodite

The post Stelpost appeared first on De Digitale Stad Nieuwegein.