Column Herman Troost/VSP
Woonservice zones en de Kanteling, deel 2
Verleden week schreef ik het eerste deel over woonservicezones. De afsluitende zin ging over dat steuntje in de rug voor mensen die dat nodig hebben en hoe dat gedaan zou moeten worden.. In deel 2 vertellen we over de achtergronden van de problematiek en wie er in de woonservice zones met elkaar samenwerken.
In die vijf woonservice zones komt van alles bij elkaar. Ten eerste de gezondheidscentra. Er zijn er nu drie. Ze hebben een samenwerkingsverband opgezet. Ook wordt er gesproken dat de goede oude wijkverpleegster (ongetwijfeld in verjongde vorm) weer terug komt.
Bovendien zijn de centra begonnen aan welzijn op recept, een project van de Roerdomp in de Doorslag. Jan Joost Meijs arts en algemeen directeur van de Roerdomp constateerde, jaren geleden al, dat een groot aantal senioren in de Doorslag meerdere malen per jaar met vage klachten langs kwamen. Al gauw werd duidelijk dat het gebruikelijke “recept naar aanleiding van de klachten” niet altijd goed werkte. Er zijn andere problemen. Nu is er de mogelijkheid om een klacht te waarderen met een welzijnsrecept. Immers het blijkt dat de personen die telkens terug komen vaak eerder een sociaal dan een medisch probleem hebben. Bijvoorbeeld eenzaam of angstig zijn en niet weten wat ze nu moeten. Het “welzijn op recept” moet dan de weg openen naar het palet aan zorg en welzijnsactiviteiten dat Nieuwegein rijk is. Het is overigens best een complex vraagstuk.
Een andere categorie activiteiten is wonen. Ook dat hoort bij de woonservice zones. Dus ook de woningbouw corporaties kijken en denken mee. Het aanpassen van woningen ten baten van senioren en vaak ook voor mensen met gezondheidsproblemen en handicaps is overigens nog altijd een gemeentelijke verantwoordelijkheid.
Het is duidelijk er komt nogal wat op de woonservice zones af. Vooral ook de samenwerking tussen de verschillende instanties is een zeer complexe zaak. De organisaties die het convenant getekend hebben, zie hieronder, hebben in het samenwerkingsverband instrumenten als: wijkservicepunten, wijkservicecentra, spinners, en taakgroepen. Daar zijn activiteiten gepland tussen programma management, wijkmanagers, vertegenwoordigers van gemeentelijke beleidsafdelingen en er zijn o.a. functies als gebiedsmanagement, netwerken, klankbordgroepen, taakgroepen, enz. Hoe de verbindingen geregeld zijn richting de Nieuwegeinse vrijwilligersorganisaties en met name die in de zorg, is nog niet duidelijk. Een andere factor van belang is de concurrentie die er tussen verschillende partners bestaat. Zo is Moveactor, het voormalige SWN, dat een welzijnsinstelling is, nu voor een deel ook in zorg bezig. Niet onhandig aangezien in de komende bezuinigingen zorg misschien minder problemen oplevert dan welzijn. Een deel van de “partners” strijdt dus met elkaar om dezelfde subsidie en of verzekeringsgelden.
Intussen waren die partners al bezig met de Kanteling, een programma dat de voorbereiding is op de komende tijd, wanneer in 2013 voor bestaande cliënten en in 2014 voor nieuwe cliënten het Rijk de laatste AWBZ activiteiten bij de gemeente neerzet. Het convenant is getekend door de gemeente, de woningbouwcorporaties, Moveactor, Vitras CMD, Zorgspectrum en drie gezondheidscentra te weten Roerdomp, Indigo en SBO Evenaar. Nieuwegein schijnt in dit opzicht “school te maken.” We zijn ver vooruit op de rest van het land. Zo ver dat op verzoek van het ministerie van VWS het Verwey-Jonker instituut een onderzoek gedaan en daarover een rapport geschreven heeft.
De aanleiding van de Kanteling, aldus het rapport, is de komende veranderende vormgeving van de compensatieplicht in de WMO is. “De bedoeling is dat inwoners meer regie krijgen over eigen leven en dat de zelfredzaamheid van de burger wordt vergroot. Deze doelstelling past binnen de filosofie van WMO die uitgaat van de eigen kracht en het eigen netwerk van burgers, en niet van hun beperkingen”, aldus het Verwey-Jonker instituut. Mooi hè zo’n zin die in feite bedoelt dat u het maar zelf uit moet zoeken met buren, kennissen en familie. Tenzij u natuurlijk niet ontkomt aan echte medische zorg en controle. En dan nog……
Wat heeft die kanteling nu te maken met de woonservice zone? Wat is de rol van onze vrijwilligers en hoe houden we die betrokken? Wie heeft er nu eigenlijk de regie over het geheel? Daarover de volgende keer!
Plussen en minnen 10
Woonservice zones en het optimisme, deel 1
Recentelijk, op 4 april, werd er een Raadsinformatieavond gehouden. Een van de onderwerpen was het verhaal van de Woonservicezones. In principe is een woonservicezone een boeiend concept. Er worden er vijf gepland in Nieuwegein. Gedeeltelijk zijn de ideeën afkomstig van het concept woonzorgzones dat ooit in wording was voor en rondom senioren die zo lang mogelijk zelfstandig moeten blijven wonen omdat den Haag geen geld meer wenste uit te geven aan verzorgingshuizen voor senioren U kent het wel dat oude concept van het bejaardentehuis met zijn recreatiezaal en programma’s voor de bewoners. Waar in het verleden sommigen hun vijfentwintigjarig jubileum vierden. Dus zo slecht was het er misschien ook weer niet. Maar de tijden zijn veranderd.
Vanwege de kleine kamers vond de politiek het allemaal zo zielig dat er nieuwe eisen gesteld werden aan de nieuwbouw van dat soort woonvormen. Heel leuk natuurlijk maar je moet wel drie keer modaal als pensioen hebben om dat te kunnen betalen. Het logisch gevolg was, dat senioren al dan niet financieel verplicht in hun woning bleven. Daar werden ze dan voorzien van steunkousen en ander attributen en het enige verder programma, vooral wanneer je niet meer goed ter been bent, was wachten op tafeltje dekje. Die komt tegenwoordige ook maar een keer in de week langs met diepvries maaltijden. In het woonzorgzone concept werd dus nagedacht wat er gedaan moest worden om onze senioren actief te houden en niet te laten vereenzamen.
Gezien het feit dat het succes van dit project om velerlei redenen uitbleef, werd het programma opnieuw opgepakt, van een ander etiket voorzien en al doende verbreed tot de doelgroep: “ totale bevolking”. Dat kwam goed uit want de AWBZ wordt uitgekleed en de WMO melde zich, en straks komt de Kanteling. In dat programma moeten wij burgers oud en jong meer onze eigen mogelijkheden en vaardigheden benutten. Het geheel wordt buitengewoon positief voorgesteld maar is van meet af aan een bezuinigingsoperatie. Dat wordt overigens niet zo gemakkelijk wanneer u weet dat binnen de maakbare samenleving een ieder natuurlijk vrolijk was verwend. U hield de hand maar op en u werd geholpen. Nu moet u eerst eens kijken wat u eigenlijk zelf kunt oplossen. Buitengewoon logisch, maar we moeten het wel allemaal opnieuw aanleren.
Een van de hulpmiddelen daarbij is de woonservicezone waar zorg en welzijn gezamenlijk aan de slag zullen gaan om ons te helpen met het zelf meer bezig te zijn met onze eigen gezondheid en maatschappelijke situatie. We moeten allemaal gelukkig zijn werd er onlangs nog geroepen in een vergadering van vrijwilligers, met de nadruk op moeten! En…. we moeten het ook steeds meer, misschien met wat hulp waar nodig, zelf doen. Dat laatste kan overigens een heel goede aanleiding zijn om gelukkig te worden. U zelf helpen kan heel veel voldoening en trots veroorzaken. U kent waarschijnlijk wel het oude gezegde: “Help u zelf zij ik tot iemand, maar hij kon niet want hij was niemand.”
Wij zijn best in staat ons zelf te helpen en actief te blijven. Het enige wat we nodig hebben is een steuntje in de rug en een aanwijzing op zijn tijd. En tenslotte, wanneer we echt oud zijn geworden, hebben we daar wat meer van nodig. En als die woonservicezone dan goed geregeld is, komt het vast wel voor elkaar.
Ja en daar zit voorlopig nog een groot probleem. Want het steuntje in de rug en wie dat dan moet leveren is voorlopig nog een onopgelost probleem, ondanks veel gepraat en gedoe. Wordt vervolgd.
Plussen en minnen 9
Mea Culpa
Laten we beginnen met een rectificatie. Het bedrag wat de Kom toegeschoven kreeg, zie mijn vorige column, heeft niets te maken met de komst van PvdA-er Harry Bosch. Helemaal fout gezien dus en een Mea Culpa van mijn kant is dus op zijn plaats. Maar ja het zijn allemaal PvdA coryfeeën die voorzitter van raden van bestuur worden bij maatschappelijke instellingen en voordat je het weet leg je dus verbanden die er misschien wel niet zijn. En wanneer die instellingen dan financiële problemen meetorsen vraag je je af hoe dat nu kan met zoveel kundigheid aan de top.
Toch gaat er van alles mis. De PvdA en CDA zitten vaak in de top van maatschappelijke organisaties zoals woningbouwcorporaties, onderwijsinstellingen,cq scholengroepen, ontwikkelingshulp, enz. Naar verluidt doet de VVD daar wat minder aan mee. Kennelijk voelen die zich zonder al die functies al belangrijk genoeg. Maar genoeg daarover. We hebben het over mijn Mea Culpa. Die anderen doen daar gewoon niet aan wanneer er wat mis gaat.
Felicitaties
Onze toekomstige wethouder die Bert Lubbinge vervangt is Hans Adriani. Ik wens hem geluk en veel sterkte. Hij heeft zijn gezin inmiddels voorbereid en ook hen wens ik sterkte en vooral ook geduld.
Enerzijds is het bereiken van deze positie een droom van vele politici. Anderzijds is het een ”hondenbaan” voor velen en past het als een jas bij sommigen. Een en ander hangt af van de portefeuille die men krijgt en de capaciteit die men heeft om hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden. In ieder geval zijn er uitdagingen genoeg, wat natuurlijk heel leuk kan zijn. Daarbij komt dat Hans Adriani niet in een gespreid bedje komt maar dat vele zaken in zijn portefeuille toch al een eind op streek zijn. En dat kan helpen!
Vertrek
Wethouder Lubbinge vertrekt zoals bekend is. Ook hem wensen we nogmaals geluk en veel sterkte. De kunst van vertrekken is soms ook een moeilijke zaak. Want na een rustige zomer met veel lezen en nadenken kan er natuurlijk een aardig vacuüm zijn. En daar moet je maar uit zien te komen.
Aardig zijn de vele speculaties over het vertrek van deze wethouder. Natuurlijk zijn er de boze tongen die beweren dat het gewoon een centen kwestie is. Dat zal niet honderd procent onjuist zijn. Maar na zoveel jaren zweten in diverse politieke functies waarvan er sommigen gewoon zes dagen in de week van vroeg in de ochtend tot laat in de avond duren , mag dat ook wel. En dat heeft niets te maken met de politieke achtergrond van de betrokken politici. Een ander verhaal is interessanter. Voor de komst van onze nieuwe burgemeester regeerde de PvdA in Nieuwegein. Twee PvdA - wethouders en een PvdA - burgemeester wisten elkaar de socialistische bal wel toe te spelen. Dat deed het begin van een nieuwe binnenstad ontstaan. Dat leverde ook heel wat praatcultuur en tijdsverlies op rondom een aantal sociale dossiers. Waarbij niet gezegd kan worden dat het nu anders gaat. Wat wel anders gaat, is opeens een VVD - burgemeester en een VVD - wethouder die ook van wanten weten en tevens aan de financiële touwtjes trekken. Ook dat is niet een honderd procent reden voor Bert Lubbinge om te vertrekken, maar tel deze twee op bij nog een paar zaken die we misschien niet kennen en dan wordt het wel weer logisch! De tijd zal het ons leren.
Gezeur
In Ons Nieuwegein stond een artikel over de uitbetalingen aan ex- en vertrekkende wethouders. Soms lijken de bedragen inderdaad niet in verhouding tot de geleverde prestaties en dan is het makkelijk om erop te schieten. Anderzijds zijn er mensen die hun baan opgeven en hun pensioen schaden voor de onzekere uitdaging van het wethouderschap. Soms gaat het goed en soms ook helemaal mis. We hebben een paar voorbeelden in Nieuwegein. En regelmatig komen ex wethouders niet of nauwelijks aan de bak als het om een nieuwe baan gaat. Een redelijk financieel vangnet is dus gewoon op zijn plaats. Het aantal mensen dat de politiek in wil en ook nog wethouder wil worden groeit niet of nauwelijks. Maar zolang we in een democratie leven, hebben we ze wel nodig. Dat vangnet dus ook.
Plussen en minnen, deel 8
Zou er wat zijn met de PvdA wethouders. Eerst Harry Bosch weg uit het Utrechtse. Gelukkig blijft hij bij ons als opperhoofd van het nieuwe bestuur van de nieuwe KOM. Die Kom kreeg dan ook prompt een extra bedrag toegeschoven om extra bouwkosten te kunnen betalen en het einde van het jaar te halen. Helemaal zeker is het niet want de weergave van collegebesluiten die de Raad te lezen krijgt, is tamelijk schematisch en zonder veel details. Zo staat het waarom van de beslissing er nooit bij. Ook weten we niet of het allemaal in pais en vree tot stand is gekomen of dat de collegeleden, of althans een aantal van hen, een stevig potje worstelen achter de rug hebben. Eigenlijk zouden we dat wel moeten weten, zeker die raadsleden die potentieel toekomstig wethouder zijn. Voor hen is het fijn om te weten of er een slangenkuil is en zo ja hoe die eruit ziet.
Dat speelt op dit moment natuurlijk duidelijk. Want ook PvdA wethouder Lubbinge vertrekt en laat zijn collega’s achter met de talrijke vruchten van zijn creatieve geest en zijn harde werken. Maar heel veel van wat hij de stad heeft aangeboden staat nog in de steigers of slechts op papier en zal nog veel energie en wijsheid vragen om werkelijk iets te gaan betekenen. Andere zaken zoals het stadshuis en het eerste deel van het winkelcentrum staan. Het afrondende rekenschap en verantwoording afleggen over de financiële en operationele resultaten ten opzichte van de oorspronkelijk goedgekeurde plannen is echter nog niet gebeurd. Daar laat de wethouder ons toch wel in de steek net zo goed als dat we opeens zijn kennis van de lopende dossiers en de daarbij behorende achtergronden zullen moeten missen. En rekent u niet op een doorwrochte overdracht van zaken. Daar zijn ze politiek en operationeel binnen ons gemeentehuis niet zo goed in. De nieuwe wethouder, wie dan ook, zal dus een stuk afhankelijker zijn van de bureaucratie dan zijn voorganger. Dat is elke vier jaar natuurlijk zo, maar halverwege het politiek seizoen vertrekken, vergroot die problematiek aanmerkelijk.
Ondergetekende was dan ook stom verbaasd dat wethouder Lubbinge zo maar “Tijd voor iets anders “wil, zoals Raymond de Jong in het AD van vandaag schrijft. Het verhaal was voor mij totaal onverwacht hetgeen in de PvdA fractie ook zo schijnt te zijn, aldus fractievoorzitter Hans Adriani. Wanneer dat zo is groeit mijn verbazing steeds verder. Het lijkt nu net een volledig plotselinge opwelling, bijna een vlucht van een man die moet weten wat de consequenties van zo’n stap zijn en in het AD niet verder komt dan te vermelden dat hij “Oprecht zelf nog niet weet wat ik hierna ga doen.” Waarvan acte.
Ondertussen heeft hij bij de feestelijke opening van ons Stadshuis het woord niet gevoerd en schurkte de fractievoorzitter van de PvdA tegen de wethouder van de VVD aan tijdens de demonstratie raadsvergadering in de nieuwe raadszaal van afgelopen zaterdag. Sommige zaken krijgen pas achteraf een zeker perspectief.
De PvdA fractie vergadert aanstaande zondag, net niet 1 april. Ik wens hen heel veel wijsheid en de man of vrouw die de kar gaat trekken heel veel sterkte en succes. Wethouder Lubbinge gaat in de binnenstad wonen. Hij zal allicht nog wat advies kunnen geven. We merken in de toekomst wel of dat zo is. Hem en zijn gezin wensen we gezondheid en geluk toe! En wat er met PvdA wethouders is, komt nog wel een keer boven water.
Plussen en minnen nr. 32
Minnen of plussen
Toch wel een minnetje dat artikel in het AD van zaterdag 3 maart. Over onze CdK weten we nu genoeg. Zijn efficiëntie bestaat af en toe uit het weekend zo organiseren dat zijn chauffeur hem in Friesland op moet halen, naar Rotterdam brengen voor een voetbalwedstrijd, terugbrengen naar Friesland en dan mag de brave man naar huis in het Utrechtse. Dat is dan 800 kilometers op uw en mijn kosten. En uit persoonlijke ervaring weet ik prima hoe belangrijk SKYBOX voetbalwedstrijden zijn voor contacten. De provincie Utrecht is daarmee helemaal gered. Duidelijk is ook dat zo’n CdK geen Zonnekoning is maar zich soms gedraagt als een klein baasje die niet voldoende gecontroleerd wordt en dus kattenkwaad uithaalt.
Veel meer min vind ik echter het feit dat onze vorige burgemeester, Cor de Vos, in de hitte van de discussie die in verschillende media plaats vond, volledig foutief ook tot de graaiers gerekend wordt. Dat werd geconcludeerd nadat bekend werd dat zijn afscheid 44 mille kostte. Dat is een bedrag waar best over gepraat mag worden. Doe je zoiets na 39 jaar dienst in openbare functies, waarvan het grootste deel als burgemeester?
De fout die gemaakt wordt is de gedachte dat Cor de Vos dit allemaal zelf bedacht zou hebben. Nee dus! Hij vroeg als cadeau geld voor de zustergemeentes van Nieuwegein. Dat is ook gebeurd. Verder had hij om niets gevraagd! Waarvan acte en misschien rectificatie?????????? ( Ondertussen heeft het AD via een interview met Cor de Vos dat afgelopen zaterdag keurig gedaan. Chapeau!)
Een plus?
Begin verleden week bericht gekregen dat mevrouw Bakthali een nieuwe partij heeft opgericht. Al doende hebben we nu 14 fracties en 16 partijen. Opvallend is dat mevr. Bakthali sinds zij als kleine zelfstandige opereert ontzettend te keer gaat tegen iedereen en alles, terwijl ze in de vorige periode braaf aan de hand van haar partij mee liep. Kennelijk was ze het toen eens met al die zaken die ze nu zo hartgrondig en luidkeels bestrijdt. Naar verluidt vindt ze dat ze wel zoveel herrie móet maken omdat ze anders niet gehoord wordt. Jammer dat ze al doende kennelijk zoveel energie verspeelt, dat ze naast al dat geluid verder niet veel tot stand brengt. Maar ze heeft nu ongeveer twee jaar geoefend in haar nieuwe hoedanigheid. Dus misschien komt er nog wel wat. Wij duimen voor haar!
Een grote plus met een klein ............. ?
Wethouder Lubbinge stond in de Molenkruier te glimmen naast de prachtige Boodschappen PlusBus “Gein Express”van de jongens van Onze Nieuwegeinse Samenleving. Die hebben een fraai initiatief genomen voor 55 plussers die niet meer zelfstandig op pad kunnen en organiseren uitstapjes en ook de mogelijkheid om gezamenlijk boodschappen te gaan doen. Ad Visschers en Harry Rietveld van Onze Nieuwegeinse Samenleving zijn de “aanstichters” naar een landelijk idee. Ze hebben middelen en medewerkers bij elkaar gesprokkeld met o.a. ook subsidies van RABO, gemeente en andere sponsors en donateurs. Ze hebben ingesproken, o.a. ook bij de COSBO, in wijknetwerken enz., en een voortreffelijke job gedaan in het promoten van dit idee en het vinden van steun.
Ja en dan roept wethouder Lubbinge opgewekt in de Molenkruier: “We hebben hier geen chagrijnige ouderen!” Aardig gezegd en ook meestal correct. Maar zonder Gein Express en die andere initiatieven waarvan er gelukkig heel veel zijn in Nieuwegein, zou ons wereldje voor oud én jong er een stuk anders uit zien. Dat de gemeente helpt en stimuleert is een feit maar zonder al die mensen uit onze stad met ideeën en energie zou er niet veel van terecht komen. We nemen aan dat de heer Lubbinge dat eigenlijk bedoelde te zeggen.
Plussen en minnen nr 31
Minnen of plussen
Van kleine voordelen en grote gevolgen
We komen nog even terug op de column van verleden week
Bundes President Wulff heeft ingezien dat de “affaires” zijn geloofwaardigheid in binnen- en buitenland zodanig hebben aangetast, dat het beter is om ontslag te nemen. Waarvan acte. Wat betreft onze “grappenmakers” in het Utrechtse heeft de belastingdienst koeltjes voorgeschreven hoe het moet. Er werd door de CdK nog wat gemopperd over efficiency die af zou nemen. Hè heerlijk het laaatste woord hebben. En passant vergat hij dat minder bijbanen natuurlijk zijn eigen efficiency ten opzichte van de Provincie Utrecht ten goede kan komen. Ik ben benieuwd of de heer Robbertsen langzamerhand ook gaat inzien dat zijn eigen geloofwaardigheid ernstig ondermijnd is. Zijn CDA collega in Zeeland, mevrouw Carla Peijs, betaalt de belasting over haar dikke BMW wel degelijk. Verstandige vrouw.
Over de WMO en bezuinigen
Afgelopen woensdag 15 februari werd er stevig gediscussieerd over de vernieuwde WMO verordening. De COSBO sprak in namens ANBO en PCOB met een beroep op menslievende zorg, het respecteren van de menselijke waardigheid en de suggestie rekening te houden met de persoonskenmerken en de behoeften van de aanvragers. We komen hier nog op terug. Vrijdagavond 29 februari wordt het stuk behandeld in de raadsvergadering.
Er is een duidelijke ook financiële noodzakelijkheid om bij zorg en welzijn andere principes te gaan toepassen dan vroeger het geval was. De tijd dat men slechts de hand hoefde op te houden en de hulp(goederen) werd, (werden) binnengedragen, is definitief voorbij. Of zoals één van de aanwezige ambtenaren niet onterecht stelde: “De burgers moeten weer leren voor zichzelf op te komen”. Dat hoeft op zich geen slechte ontwikkeling te zijn, wanneer er maar wel hulp komt wanneer dat meedoen en die inbreng van vrienden en vrijwilligers niet meer lukt. Die wederkerigheid schijnt zo te zien stiefmoederlijk behandeld te worden.
Zoals alleen wethouder Lubbing dat kan, heeft hij met overtuiging verdedigd dat de ambtenaren zorgvuldig en met grote inzet zullen waken over het welzijn van de betroffen inwoners. Wij willen hem graag geloven. De bedoeling is goed, maar er blijven toch een paar vragen boven de problematiek hangen. We nemen er een, de andere volgen later.
Zo is het duidelijk dat de bijdrage van het rijk kleiner wordt terwijl het aantal “WMO-klanten” toe zal nemen. De wethouder spreekt dan van betere verdeling van middelen om zoveel mogelijk iedereen te kunnen helpen. In hoeverre dat gaat lukken is nog onbekend. Het stuk geeft aan dat er door deze nieuwe aanpak bezuinigd gaat worden. De kranten vertellen van de bezuinigingen van het rijk en de moeilijke taken die de betreffende minister moet uitvoeren.
De eerste vraag is waarom de burgers dus niet gewoon verteld wordt dat er noodzakelijkerwijs bezuinigd moet worden. Die zelfstandige voor zich zelf opkomende, volwassen burger, moet daarom door een moeilijke periode en een moeilijk veranderingsproces. Duidelijkheid is daarbij essentieel. Ja we moeten er aan geloven en dat begrijpen en opvangen wordt bevorderd door die duidelijkheid. Dat geldt ook voor mensen die hun baan verliezen, minder pensioen krijgen en of hun huis in waarde zien dalen. De inwoners die het toch allemaal niet zo geweldig vinden worden in feite nog bozer, wanneer hij of zij het gevoel krijgen dat ze met een halve waarheid “het riet ingestuurd worden”. Ook de WMO-raad vraagt om betere communicatie in haar commentaar op de voornemens van het college.
Wanneer we als politiek, dus ook het college, daar nu eens duidelijk over zijn, kunnen we ook de andere zaken, en met namen de operationele uitvoering van de plannen helder bespreken en uitleggen. Dat betekent dat we daar ook op aangesproken zullen worden. Dat impliceert dat we deze ontwikkeling en haar gevolgen van dichtbij moeten monitoren. Voorwaar een belangrijke taak van de Raad van Nieuwegein, die bij voorafgaande bijeenkomsten rondom de WMO soms niet opviel door grote belangstelling. Dat moet anders worden. Immers de problematiek is te omvangrijk om op basis van beleid op hoofdlijnen de ambtenaren alleen te laten worstelen met de uitvoering van alle details. Het is een probleem van ons allemaal. Ook de politiek krijgt het niet meer aangedragen.
Deze week Plussen of Minnen
Rustig vaarwater
Volgens de Molenkruier is met de komst van een nieuw bestuur de Kom nu in rustig vaarwater gekomen. Meestal heeft ons lokale lieverdje wel een goed gevoel bij de ontwikkelingen die her en der in onze stad plaats vinden. Deze keer zet ik daar toch vraagtekens bij.
Enerzijds wordt de exploitatie van de nieuwe Kom, gezien de grote investeringen noodzakelijk voor dat gebouw, een grote opgave. Die wordt nog gecompliceerder omdat het College van B&W van Nieuwegein midden in alle voorbereidingen een grote bezuiniging neerlegt die wat mij betreft volledig uit de lucht gegrepen is. De betreffende wethouder had zoiets dan ook categorisch moeten weigeren.
Bovendien gaat een oud-bestuurslid van de Kom de publiciteit in met een verzoek aan de Rekenkamer om de cijfers rondom de plannen met de Kom maar eens te controleren. Daarbij wordt vermeld dat een eerder verzoek aan de gemeente niet gehonoreerd werd. Wanneer je dan de vertraging in de bouw ook nog meeneemt dan lijkt de Kom op een schip waarbij de champagnefles tijdens de doop niet kapot wilde gaan.
Maar dat kan allemaal opgelost worden wanneer we een stel handige marketeers in het bestuur en het management vinden die theater begrijpen en weten hoe je de mensen naar binnen moet trekken. Dat wordt althans wat het bestuur betreft nog niet duidelijk. Harry Bosch heeft een reputatie als goed bestuurder. Maar marketing is een ander vak. We wachten het dus maar af en zullen zien wat er van de oorspronkelijke taakstelling en bezuiniging terecht komt. Niet veel vrees ik, en ik ben geen pessimist.
Van kleine voordelen en grote gevolgen
Ooit werkte ik voor een Amerikaanse multinational waarvan de directeur van de grootste Europese vestiging, kandidaat voor het totale Europese management, op staande voet werd ontslagen. De sukkel had voor een paar tientjes geknoeid met zijn onkostenrekening. Het vertrouwen was dus weg, net als zijn carrière en zijn inkomen. Leuk om mee thuis te komen. Maar het kwaad was al geschied.
Bundes President Wulff veroorzaakt op dezelfde manier met kleinigheden enorme deuken in zijn imago en geloofwaardigheid. Zo werd hij beschuldigd van vakanties (mede?) op kosten van zakenvrienden. En nu heeft zijn vrouw lange tijd gratis met de nieuwe Q3 van Audi rondgereden voordat het model uitkwam. Naar verluidt hebben ze die auto tenslotte gekocht met een grote korting. Vreemd graaierig gedrag voor een man die onkreukbaar boven de partijen moet staan. De resultaten komen nog wel naar boven.
De provincie Utrecht heeft zichzelf de laatste jaren al een paar keer in de eigen voet geschoten. Dat begon met een veel te duur kantoorgebouw, ex Fortis. Dat werd vervolgd met het wegsturen van een interim ambtenaar op het hoogste niveau die niet meer functioneerde maar tenslotte wel werd doorbetaald. Natuurlijk de CvdK kan het allemaal leuk uitleggen. Zo wordt het Fortis gebouw voor een deel onderverhuurd en die ambtenaar gaat taken uitvoeren voor de provincie waar de provincie dan weer geld voor terug krijgt. Leuk verteld maar van de betreffende contracten zien we natuurlijk niets, of misschien veel later wanneer de opbrengsten niet zijn wat er begroot was.
Daar overheen, wellicht niet geremd door veel ander werk, hebben CvdK en medebestuurders geregeld dat er 70 000 euro extra wordt uitbetaald om de fiscale bijtelling voor privé gebruik van die dikke B&W’s te compenseren. Ondanks het feit dat de betreffende minister zegt dat het qua regelgeving in de haak is, lees ik daaruit geen grote bijval. Hoe kan een belastingmaatregel die voor iedereen geldt trouwens zomaar weg geregeld worden.
Dooremmerend over deze feiten blijkt in de kranten dat voor de bijbaantjes de autokosten nu doorberekend worden aan de instituten die van die bijbanen profijt trekken, los van de gedelegeerden zelf. Dat was wel afgesproken maar werd eerder niet gedaan. Nu dus wel. Je vraagt je af in wat voor kruidenierswinkeltje het bestuur van de provincie ronddart. Ook hier komen de resultaten wel naar boven wanneer de Utrechtse provinciale politiek echt eens doorbijt. Je kunt als coalitiepartijen, zelfs als je je verschuilt achter een minister, toch nooit volhouden dat dit in de haak is. Los van het feit dat je voor de halve prijs ook comfortabele alternatieven hebt. Het kwaad is al geschied. Benieuwd wat de uiteindelijke gevolgen zullen zijn.
Plussen en minnen nr 29
Nieuwe partij?
Jack Rijnders heeft iets nieuws bedacht. Dat bestaat uit een nieuwe landelijke partij, die zo te zien, vooral overal tegen is. Men zegt dat hij buitengewoon idealistisch ingesteld is. Je zou dan denken dat hij naast dat bestaande idealisme zich vooral concentreert op het ervaring opdoen. In Nieuwegein is het spectrum van krachten tussen coalitie en oppositie, tussen College en Raad, tussen politiek en vierde macht een ingewikkeld en vaak ook ondoorzichtig geheel. Langdurige ervaring is nodig om er tenminste voor een deel doorheen te kunnen kijken. Geduld en inzicht zijn daarbij van veel belang.
De heer Rijnders heeft in de periode van bijna twee jaar die hij ondertussen heeft meegemaakt goed gewerkt maar ook aangetoond dat het hem niet komt aanwaaien. Zijn benadering was daarvoor waarschijnlijk te idealistisch; zijn toon misschien te direct. Tussen gelijk hebben en krijgen ligt in de politiek een vaak moeilijk te overbruggen afstand.
Het is daarom verwonderlijk dat de heer Rijnders een partij opricht die landelijk en misschien wel Europees wil gaan werken en denken. Het bovengenoemde spectrum van krachten is buiten Nieuwegein vaak een ondoorgrondelijk wespennest. Zo’n initiatief als deze partij wordt door een ervaren journalist van het AD in de Utrechtse bijdrage onmiddellijk heel beleefd totaal de grond ingeboord. Wanneer er dan ook nog een van de medeoprichters de heer Vreeswijk blijkt te zijn, blijft er van het initiatief voor een nieuwe partij niet veel meer over dan gehakketak rondom het verleden van Vreeswijk die nu eenmaal een extreem rechtse achtergrond heeft.
De heer Rijnders is pas een jaar of twee woonachtig in het Utrechtse. De vraag is of hij zich realiseerde wat in Utrecht en omgeving de impact is van het verleden van de heer Vreeswijk. Helaas kan dat wel eens leiden tot veel discussies over het verleden en weinig zinnigs over de toekomst. Wij wensen de heer Rijnders veel sterkte.
Commentaar over de binnenstad
Na lang beraad heeft iemand het AD een brief gestuurd over het nieuwe stukje binnenstad dat Nieuwegein nu rijker is. Heel terecht wordt die brief ook geplaatst. Ene Jan Hoogendoorn spreekt daar in op overtuigende wijze zijn frustraties uit. Daar is moed voor nodig in een stad waar zelden zoveel welgemeende bijval te horen was over iets wat de gemeente voor elkaar heeft gekregen. Het heeft lang geduurd, veel gekost maar de bijval wordt er nauwelijks minder om, zelfs nu er natuurlijk nog gewerkt wordt en er veel hinder is voor de bezoekers, een deel van de bewoners en winkeliers. De heer Hoogendoorn is dus een uitzondering. Zijn kritiek is niet mals. “Het stadscentrum is een architectonische blunder, een onaangenaam winderig gebied, met allemaal trappen en afstapjes, een megatrap bij het stadhuis, slechts één klein liftje.” Kennelijk heeft hij de roltrappen niet gezien.
Vrijheid
Wat fijn dat iedereen een mening mag hebben in dit land en ook in deze stad. Ook fijn is dat we daar verder geen aanstoot aan hoeven te nemen. In dit land mag je roepen dat de Euro afgeschaft moet worden en de hele Europese gemeenschap eveneens. Je mag dat zelfs doen zonder een idee te hebben wat er daarna gaat gebeuren. Je mag zelfs denken en vertellen dat onze binnenstad extra wind veroorzaakt. Alles gaat dan nog steeds goed, zolang je de macht maar niet hebt of denkt dat je verstand hebt van architectuur.
In Nederland laten we rustig wat water over de dam lopen. Maar u moet wel weten dat de zandzakken klaar liggen en dat de molens draaien. Of anders gezegd, we zijn niet zo gauw verontrust maar we reageren tenslotte wel degelijk.
En kunnen we die huren straks dan wel betalen?
Na commotie over bouwen aan de Richterslaan, de van Heukelumstraat en in het Lotusplantsoen kwamen de flats aan de Sluyterslaan in het zicht. Deze kleine en slecht geïsoleerde appartementen staan op de nominatie om in de komende jaren gesloopt te worden. Er komen meer woningen voor terug waaronder een aantal sociale huurwoningen, gedeeltelijk voor senioren.
Ook hier veel discussie mede aangeslingerd door linkse politici die over elkaar heen buitelden om de belangen van de burger te verdedigen, in dit geval een aantal van de mensen die in de te slopen flats wonen. Ook de krant pakt dan een stuk emotie op en zo konden we lezen van twee buurvrouwen, goeie vrienden geworden, die zich zorgen maken of ze straks ook nog gezellig naast elkaar kunnen wonen. Ook bleek dat er een aantal sociale huurwoningen verdwijnen die niet vervangen worden. Immers er worden er meer afgebroken dan er nadien gebouwd zullen worden.
Heldere antwoordend op vragen in een artikel 42 brief van de SP, gaven aan dat alles nog lang niet zo zeker is als wordt gesuggereerd. Waarbij ook opgemerkt werd dat het probleem er een is tussen huurders en verhuurder. En passant melde de krant ( AD) ook nog dat wethouder Lubbinge misschien nog andere oplossingen zou kunnen aandragen. Dus afwachten maar.
Als Verenigde Senioren Partij constateren we dat een aantal van bovengenoemde projecten vooral ook gedragen worden door uitspraken over de noodzaak om voor senioren te bouwen. Wij vinden dat niet verkeerd; beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Tegelijkertijd blijft de vraag wat dat betekent: “voor senioren bouwen.” Vijfennegentig procent van de senioren woont heel comfortabel in een gewone al dan niet duurzaam gebouwde woning. Drempels weg, iets bredere deuren en wat kleine aanpassingen in toilet en badkamer en het wonen kan beginnen. Jongere bewoners die er later in trekken, kunnen er zonder enige moeite ook fijn wonen. Gelijkvloers wonen is vooral voor de alleroudsten noodzakelijk. Maar voordat je tot die categorie behoort, is een trap in huis heel goed om te blijven bewegen en dat geldt voor de meeste senioren.
Wat is er dan dus zo speciaal aan het bouwen voor senioren en waarom kunnen die paar aanpassingen niet in bestaande woningen gedaan worden. Hebben we die nieuwbouw met die hogere prijzen eigenlijk wel nodig. En tenslotte de hamvraag: 'Kunnen senioren en ook andere Nieuwegeiners die duurdere woningen straks wel betalen?'
Naast de protesterende bewoners rondom het project Richterslaan, wat een goed en noodzakelijke ontwikkeling is binnen de demografische gegevens van onze stad, zijn er in die wijk heel veel senioren die heel graag in die nieuwbouw willen gaan wonen. Het ziet er op tekening goed uit, het ligt heel fijn bij winkels en openbaar vervoer en het is in de eigen buurt! Er is maar een vraag, die overigens bij alle hierboven genoemde projecten gesteld mag worden. Wat zijn straks de prijzen?
Een zotte hoogleraar van Nijenrode weet het financieel Dagblad te halen op 14 januari met kretologie in de trant van “De ouderen hebben riante pensioenen”. De man heet Koelewijn, doceert corporate finance, zeg maar” hoe het huishoudboekje van grote firma’s op orde houden” en heeft geen historisch gevoel. Ander had hij geweten dat er hele bedrijfstakken zijn die hun vroegere werknemers puur beroerde pensioenen betalen. Die mensen willen nu wel graag in een van die nieuwe Nieuwegeinse projecten participeren. Maar wanneer de huur van 400 naar 700 euro zou moeten gaan lukt dat voor een aantal echt niet. Wat riante pensioenen?
Daarom heeft de VSP het project Woonmobiliteit en Geldstromen van ANBO/COSBO geadopteerd. Elke vorm van hulp die senioren kunnen krijgen om in een geschiktere woning te gaan wonen, moet goed bestudeerd en waar mogelijk benut worden. Ouderen hebben namelijk best wisselgeld, te weten hun veel te grote eengezinswoning, waar ze graag uit willen, maar niet kunnen vanwege de huurprijzen in de nieuwbouw. Daar blijven zitten als senioren betekent dat een gezin met opgroeiende kinderen in hun veel te kleine behuizing moeten blijven. Het is een gecompliceerde zaak. Maar we moeten er wel over nadenken net zoals dat nu ook rondom hypotheekrente het geval is.
Overigens wordt er veel gemopperd over het aantal bouwlagen in de voorgestelde plannen. Maar bedenkt u ook maar eens hoe hoog de prijzen worden wanneer we geen hoogbouw doen. U zult het straks zien in het Lotusplantsoen wanneer die bungalows inderdaad gebouwd worden!
Plussen en minnen nr 28
Plus
Allereerste de beste wensen voor een goed 2012. Dat de crisis u niet te veel mag hinderen en dat het consuminderen u een goed gevoel mag geven. Het is in ieder geval goed voor de lijn, goed voor de portemonnee en zal naar enig wennen eigenlijk best meevallen. Daarbij komt dat ze in Den Haag maar uit moeten zoeken hoe dat nu moet met die mindere BTW-ontvangsten. Doen ze ook eens wat nuttigs in plaats van elkaar voortdurend in de haren te vliegen op onze kosten. Oplossing: minder geld uitgeven. Hoe? Minder overbodige zaken doen en wat meer naar het “volk” luisteren. Als politici moeten ze dan weten hoe de goede suggesties over te nemen, zeker wanneer ze al een termijn achter de rug hebben. De kunst is natuurlijk om in moeilijke tijden niet achter slogans te blijven hangen, maar te zorgen dat diegenen die altijd al minder consumeren, straks niet in de ellende verzinken. Wanneer den Haag het niet meer doet, zullen we in onze gemeente ”zelf aan de slag” moeten. Laten we dat maar onze slogan maken. Daar passen etiketten van bijna alle partijen prima op! Wie bindt de kat de bel aan!
Min
Na de vakantie bleek er ingebroken te zijn. Wat een ellende.
Plus
De heren inbrekers hebben los van het inbreken zelf (forceren van een raam) geen verdere schade aangericht. Dat vinden we dan wel sportief. Want in huize Troost naar kostbaarheden zoeken is een zware en frustrerende taak, gezien de aanwezige grote hoeveelheden niet kostbaarheden. Althans wanneer je een en ander op marktwaarde moet selecteren. Dus dank voor het kalm blijven en fijn dat u de buren niet wakker hebt gemaakt.
Plus
De gemeente spaart en met dat nieuwe stadhuis lukt dat natuurlijk wel, zeker als het over een Nieuwjaarsreceptie gaat. Dus niet meer naar Blokhoeve en gewoon in ons eigen Stadshuis. Het was gezellig en Frans Backhuijs toonde zich een waardig burgervader. Vooral de opmerking: “Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om toch in gesprek met elkaar te blijven”, of woorden van gelijke strekking, raakte mij wel.
Min
Jammer dat een paar mensen van dat buurtje in de Doorslag ondertussen al ontevreden weggelopen waren. Die hebben sinds 2007 al problemen met jongeren. Als vader van zeven kinderen meen ik te weten dat het omgaan met jongeren niet eenvoudig is. Je kunt ze natuurlijk benaderen met een al dan niet verbale honkbalknuppel in de hand. Maar dan moet je niet verbaasd zijn dat zij misschien beter honkballen dan je dacht. Wanneer dan de krachtmeting uit de hand begint te lopen en de pers er zich ook mee bemoeit, ontstaat er helaas een onnodig groot probleem. Dan de gemeente oproepen om wat te doen is niet verkeerd. Maar daarna uitvinden dat die gemeente ook niet alles kan, is waarschijnlijk een teleurstelling. Daarover klagen is bijna zoiets als klagen over slecht weer.
De oplossing is om weer in gesprek te komen met die jongeren. Voorwaar in dit stadium een moeilijke opgave. Die opmerking van onze burgemeester werd dan ook niet voor niets gemaakt. Maar de gemeente kan daar best bij helpen. Zo te zien is het ook nodig. Dus eerst verbaal maar eens tegen elkaar uitrazen. Dat is ook een vorm van communicatie waarbij de een van de ander kan leren hoe hij of zij overkomt. Dan vaststellen wat er feitelijk gaande is en of er oplossingen zijn. Zo wordt een min misschien na enige tijd nog wel een klein plusje. Maar het zal energie en geduld vragen. Vooral ook van de betrokkenen zelf. Maar wat een weelde om elkaar gewoon weer ‘goeden dag’ te kunnen zeggen, zonder angst voor honkbalknuppels. En wat een ontspanning voor hoofd en hart. Een beetje dromen in het begin van het nieuwe jaar kan geen kwaad. Maar dat de problemen volgend jaar om deze tijd tot het verleden moeten behoren, lijkt ons noodzakelijk.
Herman Troost
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5...
- volgende >
