Nieuwegeiners in Piemonte
Een Nieuwegeins gezin in Italie
Van Bed en Breakfast naar Casa Vacanza
Allereerst mijn excuses …. ik heb twee maanden niet geschreven. Iedere keer nam ik me voor om er eens goed voor te gaan zitten, en er kwam niets op papier. Er is best veel gebeurd en ik zal vanaf nu de draad graag weer oppakken. Vanaf half maart zijn we bezig met ons huis en dat vergt heel veel tijd. Na drie seizoenen moet er nodig geverfd worden, een aantal spullen vervangen en natuurlijk de slaapkamer (cantina) van Valla heeft een ware metamorfose ondergaan. Allereerst hebben we de stenen muren helemaal schoongemaakt, daarna een cementen laag er tegenaan gezet. Dat weer netjes afgewerkt en toen een soort antica kalklaag gesmeerd. Daarna een mooie witte kleur er overheen geverfd. Het ziet er heel mooi uit, een stuk lichter en mooi afgewerkt.
We hebben sinds kort ook een mooie pergola, nu nog bedekt met riet. We hebben zes druivenplanten geplant, die als het goed is, volgend jaar zorgen voor de nodige schaduw. Natuurlijk zijn de druiven dan eetbaar en voor alle gasten en wij, binnen handbereik. Onder die pergola staat de grote tafel, waar we de heerlijke gezellige Piemontese diners weer kunnen geven.
Riccardo is in mei 16 geworden, al een hele knul hoor. Op school gaat het redelijk goed, hij heeft veel moeite met de geschiedenis en de grammatica van Italie. Eigenlijk logisch, hij mist natuurlijk alle leerstof van de lagere school hier. Moeilijk om nu nog in te halen, vooral omdat hij heel veel tijd steekt in zijn vrienden, zijn vriendinnetje en zijn sport. Ook wil hij graag wat bijverdienen, maar hier is heel moeilijk werk te vinden voor zijn leeftijd. Hij gaat dus als het kan met Mario mee, en als hij 17 is mag hij bij de grote supermarkt werken.
Nu alle appartementen er weer stralend uitzien, is het wachten op de gasten. Volgend weekend begint het bij ons, later als vorig jaar. Toen zaten we eind april al vol, en was juni rustiger. Nu komen de boekingen wat later op gang, maar ik heb een goed gevoel dat het helemaal goed komt.
We hebben ook nog controle gehad van de Asl. Dat is de organisatie die gaat over de zorg, de veiligheid. Toen wij ons aangemeld hadden als B&B hoorden we een tijd niets, maar in het voorjaar was en twee maal een controle. De eerste keer van de Polizia della Salute die alles goed keurde. Daarna dus de Asl. Deze man gaf aan dat we geen B&B waren maar een Casa Vacanza. Hij heeft helemaal gelijk, dus het hele gedoe begon weer opnieuw. Maar we zijn er uit, denken én hopen we!!! We hebben nu een eigen bedrijf, een Partita Iva (kvk). Het houdt voor mij in dat ik heel veel administratie erbij heb gekregen, overal een factuur moet vragen, iedere drie maanden met alle bonnen naar de commercialist moet, gasten registreren en ga zo maar door. Ik ben nog in een leerproces, want het is en blijft Italie, met zijn duizenden wetjes. Ik had 4 jaar lang altijd in mijn hoofd de volgende zin: Italie is het leukst als je er weinig van begrijpt. Maar nu moet ik wel, ik ben nu een deel van de samenleving en moet mij aan die vele wetjes houden. Duim voor mij dat het allemaal gaat lukken, ik zal jullie op de hoogte houden.
En Ik zal vaker schrijven, beloof ik.
De winterslaap in Piemonte is voorbij
Zo langzaamaan zijn we de appartementen aan het zomerklaar maken. Er is nog anderhalve maand te gaan voordat we weer onze deurtjes openen, en er moet nog wel wat gedaan worden. Een nieuwe frisse verflaag, één slaapkamer krijgt een kleine metamorfose …. fruitbomen moeten we nog planten, grind aanvullen, we hopen een mooie pergola te maken met daaronder de lange tafel. Alle hangmatten bekeken en maar even twee nieuwe besteld. Jullie moeten eens kijken op de site: www.icolori.eu het is een hele eerlijke site, duidelijk en heel betaalbaar. Geen fratsen maar een zuiver product koop je daar: hangmatten, dekens etc. Ook met onze buitenmuur zijn we verder gegaan, waar we 3 jaar geleden gestopt zijn. Net zoals bijna iedereen hadden wij toen ook problemen met onze aannemer. De keuze was toen: of doorgaan en een seizoen laten liggen, of zorgen dat het pand acceptabel klaar was. We hebben, in overleg met vrienden gekozen voor de laatste optie en nu gaan we lekker verder. Als dan ook de laatste muur klaar is, zal in het najaar het hele huis gevoegd worden en krijgt ons huis eindelijk een mooi uiterlijk.
8 maart is een feestdag voor de vrouw, bij ons festa delle donna. Iedere vrouw krijgt dan een bosje Mimosa, en wordt die dag een beetje in de watten gelegd. Wij zijn heerlijk uit eten geweest, bij vrienden die net een agriturismo begonnen zijn, heel kleinschalig maar het was vreselijk lekker. Echt een aanrader voor onze gasten, alles vers gemaakt en van eigen land. We waren met 4 personen en achteraf kregen de vrouwen weer een bosje mimosa.
Afgelopen week stond in het teken van de jaarlijkse Polentone, in Monastero Bormida. Vrijdag avond ben ik gaan helpen in de keuken van het klooster, even 200 kilo uien pellen, snipperen. Crostata gemaakt, dat is een soort taartje van deeg met marmelade. En natuurlijk grote hoeveelheden aardappelen geschild voor bij de polenta. Het was super gezellig, goed voor mijn Italiaans. Zondag was de grote polentone zelf. Vanaf 11 uur was het hele dorp omgetoverd tot een middeleeuws dorp, met allemaal oude ambachten een grote markt en natuurlijk veel culinaire hoogstandjes. Het was genieten. Ook de piemontese muziek ontbrak natuurlijk niet, de sfeer was perfect. Om 12.00 uur een kleine pranzo in het klooster onder het genot van een heerlijke dolcetto. Daarna snel weer naar buiten, het weer zat ons echt mee. Dit is echt het begin van de lente hopen we.
We zijn dus weer lekker bezig om alles klaar te hebben als de gasten komen. We hebben er weer zin in……
Winter in Piemonte
Piemonte ligt onder een wit dekentje …. zo’n 50 cm hagelwitte sneeuw heeft alles bedekt. Heel mooi om te zien, gisteren hebben we er heel erg van genoten. Het is de eerste neerslag sinds begin november. Klagen mogen we dan ook niet. We hebben vorige week nog heerlijk buiten geluncht. Maar goed …. sneeuw dus. Iedere keer weer ziet ons terrein eruit als een sprookje. Het is dan ook muisstil, je hoort alleen af en toe het vallen van de sneeuw van de takken. Die buigen gevaarlijk om en als de sneeuw dan moet je er niet onder staan. Het nadeel van deze mooie sneeuwperiode is dat we dus niet mobiel zijn.
Gelukkig kan Riccardo beneden in het dorp bij vrienden slapen, hij kan dus gewoon naar school. De scholen zijn hier wel op ingesteld, de lessen staan op een laag pitje. Mario en ik zijn vanochtend begonnen aan het vrijmaken van onze eigen weg. De gemeente maakt wel schoon, maar er is zo veel gevallen dat het wel even duurt voordat ze hier komen. En wij willen ze niet op ons eigen terrein, er ligt teveel grind en als ze daar met hun grote machines gaan schoonmaken is het grind twee meter de berm in gereden. Dus dat steile pad doen we zelf,met de hand en de schep en de bezem, ach het is ongeveer 50 meter, maar wat een werk zeg. We hebben 6 uur gewerkt en zijn op de helft. Morgen verder en dan hopelijk komt er geen sneeuw meer. Het is voor mij een oefening, ik ben de laatste weken intensief bezig met mijn conditie en het verbeteren van de stramheid van mijn voet. Op deze manier lukt dat wel, ik voel me al veel fitter en mijn voet is al veel meer flexibel.
De boekingen gaan de laatste paar weken gelukkig wat beter, het was angstig stil hoor de maanden november en december. Wel heel leuk te melden dat we nu meer boekingen uit Belgie hebben dan uit Nederland, het is nu dus 1-0 voor de Vlamingen. Ook al een paar keer een aanvraag gehad over het culinaire arrangement, daar ben ik heel blij mee.
Het maandblad ‘de smaak van Italie’ is in januari uitgekomen met een nieuwe druk van het boek b&b en chambre d hotel. Wij staan er ook weer in. Ook hebben we deelgenomen met een bijlage van ‘101 nachten’, die ook uitkomt samen met het maandblad van ‘de smaak van Italie.’
Afgelopen vrijdag is er een tweede aardbeving in noord Italie geweest, 5.4 op de schaal van Richter, het centrum was in Parma. Maar ik voelde het wel degelijk, poes Luca sprong uit zijn mandje en onze grote staande klok begon te wiebelen. Ik was alleen thuis, best eng was dat. Maar er was niets aan de hand, geen schade gelukkig. Het is de tweede aardbeving in een paar dagen, laten we hopen dat de Italiaanse laars nu tot rust komt, zich lekker gaat voorbereiden op het komende voorjaar, als alles weer uit de winterslaap is en de weelderige geuren van de bloesem weer tot iedereen doordringen.
Bagna Cauda
Wij wonen nu ruim drie jaar in Piemonte, het bevalt steeds beter. De gewoontes van Piemonte bevallen ons prima, we volgen de gewoontes zo veel mogelijk. Hoewel we best wel nog Nederlandse televisie hebben hoor. We volgen het schaatsen op de voet, het nieuws ‘moeten’ we iedere dag even zien op SBS of ‘De Wereld Draait Door’ wordt ook goed bekeken. Maar aan de andere kant is daar de drang om ons hier thuis te voelen. We gaan geregeld met Italianen eten, vooral traditioneel Piemontees. Daarom heb ik een typisch Piemontese traditie omschreven, hoop dat jullie er net zo van genieten als wij.
Het gaat om BAGNA CAUDA, heel veel leesplezier en van de zomer bij Casa Domenica veelvuldig op het menu …………
Ik moet u zeggen dat de oorsprong van dit eetfestijn verloren is gegaan in de nevelen van de tijd. Er wordt gezegd dat Bagna Cauda het feest van de tuin is, alle groente uit de tuin die over zijn worden gebruikt in dit heerlijk eenvoudige recept. Ook wordt er beweerd dat het te maken heeft met het einde van de Vendemmia, de wijnoogst. Iedereen die geholpen heeft zou mee kunnen eten met de overgebleven groenten van dat jaar.
Wat is Bagna Cauda? Het is een soort warme saus op basis van (veel) knoflook, ansjovis en olijfolie (wel een extra vergine) De saus maak je s’morgens in een grote pan. Het is leuk als je allemaal kleine bakjes hebt, meestal voor 2 personen, waaronder je een waxine lichtje kunt branden. De saus moet namelijk goed warm blijven.
Ik maak de Bagna Cauda als volgt: Per persoon: halve bol knoflook, 4 ansjovis, 200 ml olijfolie, of iets meer. Alles in een grote pan op het vuur zetten, af en toe roeren zodat de ansjovis en de uitgeperste knoflook lekker lobbig worden in de olie. Ondertussen kun je alvast de groenten snijden in grote stukken van ongeveer 5 cm. Ik zal een paar voorbeelden geven, maar alles is eigenlijk mogelijk: komkommer, paprika, artisjok, geroosterde uien, bleekselderij, wortels, gebakken aardappels, stokbrood.
Voor ik de Bagna Cauda ga serveren, zorg ik ervoor dat er een heerlijke ‘primo’ is. Erg lekker en altijd een succes is om schalen neer te zetten met verschillende Italiaanse worstsoorten, broodstengels en stokbrood. Als drank serveer ik als eerste een mooie Prosecco, daarna de heerlijke witte Chardonney en de stoere Barbera. Ook bronwater natuurlijk. Na de Bagna Cauda is het bij ons traditie om diverse soorten kaas te serveren, met de lekkerste mostarda’s. Daarna is het tijd voor de dolce, in de vorm van een heerlijke notentaart, of, als het heel warm is, fruit met Moscato. En natuurlijk de cafè met Grappa mag niet ontbreken. Het zijn altijd geslaagde avonden, zowel voor de gastvrouw als voor de gasten.
Buon apetito, Nelly Goris.
Buon Anno Nuovo vanuit Piemonte
Buon Anno Nuovo …….. Gelukkig Nieuwjaar, en we hopen dat 2012 voor iedereen een gezond, succesvol en vrolijk jaar zal zijn. Wij beseffen ieder jaar weer dat we een pracht van een locatie hebben, waar we ons écht thuis voelen.
Het gevoel is moeilijk te omschrijven, maar ik zal het proberen ……. het gevoel van rijkdom als ik mijn antieke piemontese bruidskist met mooie heerlijkruikend eiken-of fruitbomenhout vul, het gevoel van rijkdom als ik als een soort van gewoonte iedere ochtend op de tafel buiten op ons terras een hete kop thee drink. Rustig wakker worden, soms het geluid van de berkenblaadjes, vaak het mooie ochtend concert van de vogels, soms het geluid van niets……
Ook het gevoel van rijkdom heb ik af en toe als ik met de hond wandel over mijn eigen terrein, een ree steekt ons pad over, kijkt even op en loopt gewoon door….Dit is zo’n beetje mijn gevoel van rijkdom. Eigenlijk wens ik iedereen zo’n gevoel….. Een goed begin lieve mensen.
Familie Goris
Bijna Kerst
De drukke dagen voor de kerst zijn in Nederland al weer in volle gang. Tuincentra bezoeken, het hele huis versieren noem maar op. Bij ons is het ook een beetje hetzelfde, alleen de tuincentra mis ik wel een beetje, vooral de oliebollen als we weer naar buiten gingen. Hier is alles te koop bij de grote supermarkten en bouwmarkten. En er zijn nu volop kerstmarkten in de dorpjes en zondag in Acqui Terme. Omdat het nog steeds erg goed weer is, veel zon en weinig wind, zijn we maar aan het snoeien en bomen zagen geslagen. Vast een mooie voorraad voor volgend jaar. En zo ben je lekker buiten bezig, het zonnetje in je gezicht en lekker in beweging.
Half november ben ik naar het ziekenhuis gegaan, al het ijzerwerk is verwijderd en nu opnieuw revalideren. Maar ik moet zeggen dat het nu al een stuk beter is dan het afgelopen jaar. Ik heb nog wel therapie en nu ook een soort van magnetische therapie. Dan lig ik 20 minuten met mijn voet op een tafel met een plastic rond geval erom heen. De eerste keer had ik geen idee wat het was, dus thuis even gegoogled. Het schijnt dat de straling de genezing binnen de voet versneld, dus laten we maar hopen.
Riccardo heeft het goed naar zijn zin, al een half jaar een vast vriendinnetje, op school gaat het ook best goed alleen wat moeite met geschiedenis en Italiaans, maar verder geen klagen. Als ik hem zo vergelijk met drie jaar terug herken ik hem bijna niet meer. Hij is zo veranderd, hij steekt al boven ons uit.
Verder klussen we een beetje om het huis, buiten de controles van de vakantiewoningen natuurlijk. We hebben nu een mooie trap gemaakt naar ons zwembad, de schuur/werkplaats van Mario is bijna af en nu zijn we dus druk aan het zagen/knippen/bladeren vegen en ga zo maar door.
Volgend seizoen hebben we twee nieuwe items: alle gasten kunnen bij aankomst een eenvoudige maaltijd bestellen, de kosten houden we erg laag. En we hebben een culinair arrangement samengesteld. Heel erg leuk en we hopen dat er animo voor is. Wij doen dit arrangement alleen in mei, juni en september. Meer informatie sturen we liever persoonlijk.
Tot de volgende keer.
'Weer terug op onze berg in Italië'
Best een drukke maand gehad, ondanks dat we geen gasten meer hebben. Allereerst natuurlijk de appartementen schoonmaken, nakijken op gebreken en als laatste de luikjes dicht. Nu maar wachten tot het 1 april is, dan zal ons vierde seizoen beginnen. Maar eerst de herfst en de winter.
Mijn voet/enkel is nog steeds niet in orde. Maar er is wel weer wat vooruitgang. Zo had een vriendin van mij een specialist op bezoek, een soort fysiotherapeut. Hij woont in het noorden van Nederland en was een paar dagen met zijn vrouw hier in Italie. Hij heeft mij een aantal oefeningen gegeven, ik moet zeggen dat het het helpt om beter te lopen. En sinds vorige week is het traject gestart om al het ijzerwaren te verwijderen. Eerst zijn er allerlei controles gedaan in het ziekenhuis, alles bij elkaar heeft het zo’n twee dagen geduurd. Nu wachten op een oproep, ik zal toch een nachtje moeten blijven. En daarna……we zien wel.
En ik ben een week in Nederland geweest. Ik was dus bijna drie jaar niet geweest, en dat was te merken ook, jemig wat een druk land. Omdat het hefstvakantie was, waren een heleboel lieve kennissen op vakantie, jammer. Maar ik heb toch nog een aantal leuke bezoekjes kunnen doen. Een lieve ex collega, een belangrijk persoon van pen.nl, een paar lieve familieleden, en nog heerlijk geluncht met twee bijzondere mensen uit Baarn. Zij zijn hier als gast twee keer geweest, maar het klikte zo dat we nog steeds een hartelijk contact hebben. Verder heel veel uit gegeten, van Mac Donald tot deftig Japans. Ook nog Mexicaans gegeten, en Hollandse stampot andijvie. Maar ik was weer zo blij om weer hier op mijn bergje te zijn. Nederland is leuk, maar hier is mijn thuis.
En dan zijn we sinds een week op dansles. Geen salsa maar traditionele Liscio. Mario heeft al dans schoenen gekocht, het is heel leuk. Kunnen we gezellig meedoen als we willen. Ik weet dat de Hollandse colonie hier smakelijk om moet lachen, ze doen maar. Het is gewoon een gezellige avond, puur Italiaans. Afgelopen maandag de eerste les. Iedereen die binnen kwam had wat te eten of wijn bij zich. Terwijl er een bar is. Vreemd vonden wij, maar later bleek dat er alleen iemand achter de bar staat als er wisseling van de les is.
Tot de volgende keer.
Klaarmaken voor de Winterslaap
Het eind van het seizoen is nu écht in zicht, hoewel we nog steeds zeer warme dagen hebben. Maar de avonden worden al wat kouder, en de zon komt al een stuk lager op dan in de zomer. Heel voorzichtig worden er al wat herfstkleuren zichtbaar maar wij genieten nog volop van de zon. Afgelopen maand hebben we weer geholpen met de druiven, hier de Vendemmia genoemd. Geen betere remedie om je hoofd leeg te maken, alleen het geknip van de scharen, het zachte gezoem van een enkele wesp ..heerlijk was dat. De tweede dag waren er meer mensen bij, en was het een stuk rumoeriger, maar na een volle ochtend in de volle zon waren we klaar. De druiven gaan daarna in een ontsteel machine, die in verbinding staat met een soort tank. Dan heb je eigenlijk alleen nog maar druivensap. Dat is super lekker en het proces begint daarna pas echt. Dit seizoen is in Piemonte erg droog geweest, en daarom zal er minder wijn gebotteld worden. Maar de smaak is optimaal, dus kwaliteit zal hoog in het vaandel staan.
En als het dan hoog zomer is, komt onze beneden buurman Piero vragen of we nog hout nodig hebben voor de winter. Tja, eigenlijk wel. We hebben de afgelopen twee winters al ons eigen hout kunnen gebruiken, maar nu wisten we al dat we het niet zouden redden met wat er nog in ons voorraadhok lag. Dus maar meteen 20 kwintali besteld. Dat is ongeveer 2000 kilo hout, mooi op maat gezaagd en thuis bezorgd. Riccardo en ik zijn twee middagen bezig geweest om alles mooi op te stapelen tegen de achterkant van onze keuken. In ons voorraadhok ligt ook nog zo rond de 2000 kilo dus deze winter zitten we er warmpjes bij. Als we weer zon strenge winter krijgen als de eerste twee jaar, doen we gewoon de verwarming aan hoor. Maar we proberen het met de kachel.
Volgende week beginnen de truffel feesten in Piemonte. Met name in Alba is er een aantal dagen heel veel te doen met betrekking tot de truffel. Wij zullen dit jaar zeker van de partij zijn, vorig jaar zat ik nog met mijn voet in het gips, en zag ik die drukte niet zo zitten. Ik ga dit jaar proberen om een lekkere truffel olie te vinden.
Zoals ik in het begin al schreef, het seizoen loopt al weer op zn eind. Het is dit jaar heel erg snel gegaan. Aardig wat gasten voor de tweede keer, derde keer en ook weer heel veel nieuwe gasten. We kijken terug op een heel mooi seizoen, alle vergunningen zijn nu eindelijk in orde om ons werk te kunnen doen. We hebben aardig wat controle gehad, maar alles is in orde. Ook staan we nu in de wat grotere steden geregistreerd bij de toeristen info.. Als onze laatste gasten vertrokken zijn, zal ik de appartementen weer langzaam winter klaar maken. Bah, alleen het idee al, daar heb ik eigenlijk nog helemaal geen zin in. Maar het is niet anders, over niet al te lange tijd zal Piemonte zich weer verstoppen achter de luiken en beginnen aan de winterslaap.
September wijnmaand
Al onze gasten zijn bij ons gelijk ……… maar …… als je voor de derde keer bij ons op bezoek komt, dan is dat voor ons heel speciaal. We hebben drie appartementen, en alle drie hebben deze twee lieve Nieuwegeiners geboekt. Nu is de koek op, zei ik, volgend jaar maar in de schuur? We waren ieder jaar vooruit gegaan, met als slagroom op het toetje het zwembad van dit jaar. Ook kreeg ik nog een mooi schilderij van ons huis, dat had deze lieve dame vorig jaar geschilderd en nu gaf ze het mij kado…. Prachtig, prachtig gemaakt. Het staat bij ons op het dressoir, iedereen ziet het en we zijn er heel trots op. Deze winter zal ik een mooi plekje zoeken, maar nu nog even niet.
Het zwembad. Ik moet ook wel zeggen dat we er erg blij mee zijn. Het is écht een verademing om in deze extreme hitte even lekker af te koelen. Nu ik dit schrijf bedenk ik mij dat het in Nederland nu erg slecht weer is, ik vind dat oprecht sneu. Maar even voor de goede orde … wij hebben al 6 weken geen regen gehad, we sproeien ons een slag in de rondte maar toch word het al aardig dor en droog. Het gras kleurt al geel, met een beetje wind vliegen de bladeren om je oren, maar …… vooralsnog klagen we niet.
Vorig seizoen was er een grote vraag naar de Barbera wijn, bijna niet aan te slepen. Dit jaar is het helemaal prosecco en chardonney, wit dus. Ik heb een proeverij georganiseerd en het was heel gezellig. Ik heb diverse flessen wijn ontkurkt, hapjes gemaakt en zo gebeurde het dat er niet meer gekookt werd, iedereen was verzadigd. Deze week hadden de gasten belangstelling in een barbera … dus ik zet wat glazen neer, en van het één kwam het ander, van alle kanten kwam iets lekkers te eten, zelfs een heuse vleesschotel met aardappels, heerlijk. Om één uur rolde iedereen tevreden en in een lekker wijn-roesje zijn bedje in.
September is de maand van de wijn, we gaan weer helpen met druiven knippen en misschien gaan onze gasten dan ook wel mee, vele handen maken licht werk. Vorig jaar kon ik niet mee doen i.v.m. mijn gebroken enkel, dit jaar zal ik mijn best doen, als de hellingen maar niet te steil zijn.
Druk met van alles en nog wat, maar wel leuk!
Ik moet me even verontschuldigen, ik ben vreselijk laat met mijn column. Er zijn tal van redenen, maar eigenlijk moet ik zeggen dat ik het heel druk heb, en als ik dan tijd heb om te schrijven….. dan komt er niets in mij op…. en ik wil wel wat te vertellen hebben. Ik ben bevoorrecht met persoontje in Nederland die mij op heldere wijze iedere keer weer in mijn oor fluistert dat het weer tijd is voor een verhaaltje, ik ben dankbaar daarvoor. Vooral als je dan die persoon, met partner, in levende lijve hebt mogen ontvangen, dan krijgt een mailtje een gezicht. We hebben een super week gehad.
Maar er is meer te vertellen hoor. Vorige week had ik een ‘merenda’ gepland met onze gasten. Een merenda is een soort borrel uurtje rond 1600 uur, natuurlijk met allerlei lekkere hapjes uit de streek. Iedereen zou komen, dus flink veel bruschetta gemaakt, veel streek kazen klaargezet en natuurlijk ook de salumi. Om half 4 rijdt er een auto naar boven met een Belgisch kenteken. …… Ooooow, dacht ik, zal ik dan nu mijn eerste overboeking hebben? Dat is zo’n beetje de schrik van iedereen die een accommodatie verhuurt en het zweet brak mij uit. Er stapten 4 mensen uit….. en langzaam herkende ik de twee liefste Chrisjes van Vlaanderen, met twee toen nog onbekenden. Ik heb ze twee jaar geleden leren kennen bij een andere accommodatie, en ieder jaar willen ze graag naar ons toekomen ….. en zijn ze te laat met boeken. Ook dit jaar weer, maar ze hadden nog iets kunnen regelen in de buurt.
Met drie Duvel-biertjes kwamen ze naar boven, en ik was zo blij dat het geen gasten waren dat ik ze spontaan heb laten mee eten/drinken met de merenda.
Een paar weken geleden vierde mijn Italiaanse slager Carla haar twee jubileum, met live muziek, veel eten en alleen maar Italianen, op twee andere Piemonte-liefhebbers na…. Er werd ook een aantal vleeswaren gesneden en toen daar iemand met spoed weg moest omdat haar man niet goed werd, heb ik aangeboden om haar taak over te nemen. Dat werd dankbaar geaccepteerd en zo gebeurde het dat ik met schort om weer even ‘de dame van de vleeswaren’ was. Als dank belde Carla mij op om te vragen of ik meeging, lekker uit eten met iedereen die geholpen heeft. Dus heerlijk tussen allemaal Italianen gegeten, kijk, daar doe je het voor. Genoten heb ik.
Ook hebben we hoog bezoek gehad……of eigenlijk waren het hele gewone mensen hoor. Het was een stel uit Argentinie, via onze buurman bij ons te logeren en het waren écht aanwezige gasten, maar wel op een leuke manier. Toen ik hoorde dat ze uit Argentinie kwamen dacht ik lollig te wezen en zei: haha, dan moet je de familie van Maxima ook kennen…….’die kennen we ook hoor’, zei de vrouw…... stilte…… ’Waar kent u ze dan van ?' (meteen sprak ik aan met U). Toen vertelde ze dat ze een vooraanstaand KNO arts was in de hoofdstad Buenos Aires, en de familie in de jaren van diverse kwaaltjes had genezen. Na drie vermoeiende dagen zijn ze vertrokken, ze wilden naar Milaan. Maar…..op een avond gingen wij bij onze beroemde buurman eten, het meest Piemontese restaurant van deze streek, en wie staan daar bij de ingang en helpen met de bediening …. ja, de Argentijntjes. Wat bleek nou, ze waren 6 van de 8 koffers kwijt, dus nu bij familie blijven, nieuwe kleding kopen en dan maar wat later naar Milaan. Leuke mensen, ik zal ze niet snel vergeten. Ook de paniek die er was toen er geen fohn bij ons aanwezig was. Gelukkig had ik nog een oude fohn ergens, dus helemaal blij was ze weer.
De gasten hebben het hier goed, het is prachtig weer nu, af en toe nog wat wind, maar over het algemeen is het prima. Het zwembad werkt goed, is niet lek, water is mooi op temperatuur, wat wil je nog meer. Tot nu toe heb ik bijna iedere week weer gekookt, en vanaf deze week organiseer ik ook nog een proeverij. Wijn, honing en nog wat puur piemontese producten zullen we gezamenlijk proeven, nog eens proeven, maar het gaat ook om de gezelligheid, ik ben benieuwd hoe het zal gaan, we hebben zoals gewoonlijk weer een leuke groep mensen, dus het zal wel goed komen.
Saluti.
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5...
- volgende >
